Vroeger ...

 

Verleden

Toen onze Mop een Mopke was.

Degelijk

Dorpsgenoot

 Le Chalard wereldnieuws in Nederland. Chris Koerts, één van de tweelingbroers van de band Earth & Fire. Dorpsgenoten uit mijn Franse tijd. Uit mijn herinnering puttend enigszins mensenschuw en verder volledig opgaande in het maken en spelen van muziek. Hij en zijn vrouw woonden net iets meer echt aan de rand van het dorp, waar wij er een paar kilometer buiten lagen.

 Verder niet zoveel contact mee gehad. Zij zat op een gegeven moment in de dorpspolitiek met een burgemeester, die in zijn Parijse jaren iets had uit te staan met Centre Pompido. Zeer joviale vent. Ook alweer jaren dood. Getorven in de tijd dat Y. nog leefde.

 Leeft Jerney Kaagman nog? Het liedje 'Weekend' in het glitterpak en met de kenmerkende, heupwiegende pasjes naar links en rechts. Chris moest schijnbaar niks hebben van het bestaan als popartiest. Nou, dan zat ie goed in Le Chalard.

Ontluiken

 27/02 de eerst covid verwijzingen in mijn persoonlijke aantekeningen

 

 09/03 dringt de ernst van de situatie een beetje door mn de mogelijk aankomende beperkingen

 

 Eerste week van mrt in de tuin begonnen

 

 14/03 noodtoestand in Roemenië. Probeer beeld van consequenties te krijgen oa de aanvoer vvan hondenvoer

 

 16/03 merk dat ik me laat meeslepen in de paniek vvan de vvirusbeheersing. Eerste vrgtkns bij corona-aanpak.

 

 17/03 vrg me af hoelang het gaat duren .... Nou, twee jaar, dus, minimaal!

Verleden

 Augustus/september 2019. Donau delta. Zwarte Zee. Volgens mij staan de foto's nog op het schijfje van de digitale camera. Het begin van het familiegeëmmer rondom de dood van mijn moeder. Onbegrijpelijk achteraf, nog steeds, dat alles gelopen is zoals het gelopen is. Zo'n volkomen gebrek aan begrip voor wat een ander misschien zou willen. Tenslotte Portugal en mn Lissabon. Gut, gut wat waren mijn gedachten toen weinig lichtvoetig. Dat een mens zich zo vast kan draaien. 

 De wolk krimpt langzaam aan. Nog 1376 items te gaan. Je doet al overhevelend voor een deel je leven over, zonder dat je er iets aan kunt veranderen. Het komt allemaal obv 'O ja' binnen. Hou me in principe niet bezig met wat voorbij en afgesloten is. Kijk niet -zoals Mariana- met enige regelmaat naar de foto's van bruiloft en vakanties.

'Regen'

 Moeilijk voorstelbaar, maar de feiten spreken voor zich. Het laatste wat ik uit de Evernote-wolk heb overgeheveld naar offline is 01-07-2019 geweest: "Lange dag. Veel bezig. Leeg hoofd. Pech voor het blog." Sindsdien is de wolk opgeblazen tot een omvang van 1580 opmerkingen. Vnl. bestaand uit opmerkingen, constateringen en overpeinzingen aan het eind van de dag.

 

 Lang geaarzeld, lang voor me uit geschoven. Zien wat ik in de afgelopen 3 jaar allemaal heb meegemaakt, doorstaan, ondergaan, etc. 

 Moeders leeft nog. Zelf net terug na een korte rondrit door ZuidWest Roemenië ipv de door eigen schuld misgelopen trip naar St. Petersburg. Blijkbaar druk aan de slag. Toen wel. En mijn vaste begeleider natuurlijk ...

 "Na de al dagen gestaag dalende stemming mag het niet verwonderen, dat ik weer bijna fulltime met dood en doodgaan bezig ben. Toch blijft het wonderlijk, dat ik zo ongeveer rotsvast ervan overtuigd kan zijn, dat een nacht als die van nu mijn laatste zal zijn ... Laat ik hopen, dat ik het mis heb."

Reislust

 Allez, laten we de dag een bijzonder tintje geven en een (lokale) cognac bij de koffie nemen. Het herinnert aan een van de vele bezoekjes aan Parijs in vergane tijden. Heb inmiddels met regelmaat last van of hoe je dat ook moet noemen, dat reizen geen vrijheid meer is en het ter andere plekke niet veel beter, en vaak erger is qua beperkingen van het dagelijkse leven dan hier op/in het dorp. Even je neus in andere luchten steken heeft niks van het plezier dat ooit vanzelfsprekend was. Nou ja, ooit, meer kort geleden.

 Wat niet is, is niet en als je niet beter weet, maakt het weinig uit. Maar we weten beter, hebben van de verboden (?) vruchten geproefd en die smaken, naar bekend is, altijd naar meer. Dat we door eigen stommiteit St. Petersburg zijn misgelopen krijgt een steeds wranger wordende nasmaak. Even naar Nederland heeft met testen, coronapaspoorten en mogelijke quarantaine op heen of terugweg meer weg van een hindernisbaan dan een uitje. Y's graf zal er niet op vooruit zijn gegaan, ook al valt basale verzorging onder het onderhoud van het kerkhof.

 Tja, en dan Parijs. In z'n algemeenheid maar ook de tijd van het heen en weer vliegen naar Roemenië krijgt inmiddels sentimenteel nostalgische trekjes. Nog een keert in Beauvais. In het Ibis met z'n prefab kamers of naar de Italiaan aan de overkant. Drentelen in de veel te kleine vertrekhal. De ademhalingsoefeningen voor en na het instappen/boarden.

 En dan Korcula niet vergeten, of Rome en zeker ook Barcelona. Ach, het zal vast niet alleen aan de reisbeperkingen liggen. Ik word gewoon oud.

Scholing

 Weinig te melden. Weer werkt niet mee. Ik werk mezelf tegen. Het enige wat lukt is wegduiken in het derde deel van Ferrante. Inmiddels alweer ruim over de helft. Dat stuurt aan op een zwart gat, als dit in zo'n haast verbeten tempo doorgaat. Niet dat je er vrolijk van wordt trouwens. Op een vreemde manier boeit het enorm. Maar er wordt wat afgetobt en geklooid in die boeken.

 De Doener doet het momenteel wat beter dan de Tobber, de vertelster. Als ik zoals haar mijn opleidingstraject doorlopen had, was ik ergens op de middelbare school blijven steken. Tot op zekere hoogte zijn we qua achtergrond vergelijkbaar, Ik kom dan weliswaar niet uit wat me in het boek een achterbuurt lijkt te zijn, een verloren hoek in een achterstandswijk van Napels. Maar wel uit een arbeidersgezien dat dubbeltjes moest omdraaien om rond te komen. Zeker nadat de mijnen begonnen te sluiten en mijn vader van baan moest wisselen.

 Thuis ben ik de enige, die het verder heeft gebracht dan de middelbare school en beroepsopleiding. Ingebeeld heb ik me daar nooit wat op. Zo kapot was ik helemaal niet van het leren. Ik kon het wel, als ik moeite deed, maar had die er maar zelden voor over. De zin vanalles heb ik pas jaren na het kandidaats in twijfel getrokken. Wat een interessante afstudeerrichting leek te zijn, bleek meer een tuinkabouterwereld waarin resultaten en verbanden indien nodig uit de duim werden gezogen.

 Dat ik het ooit alsnog heb afgerond heeft mezelf, denk ik, het meest verwonderd. Interesseren deed het me allang niet meer. Was al jaren aan de slag via uitzendbureau's. Het was van mijn kant uit een soort 'Take it or leave it'. Tot mijn opluchting gaven ze me de zegen na.

Teruggezet

 De geur van de zelfgemaakte koffie verkeerd, een LM kun je het niet noemen, herinnert me, zet me zelfs terug naar de vakanties in I Salari. Gouden weken. Ongetwijfeld deel van de top drie van de meest memorabele momenten in mijn leven. Laat ik er de top-10 van maken om mogelijke teleurstellingen te voorkomen bij de momenten, die het idee hadden, dat ze ook best belangrijk voor me zijn geweest.

 Ik ga geen poging doen om ze op te sommen. Het is nog geen tijd voor autobiografisch gegraaf in het verleden. Maar I Salari kent alleen maar goede herinneringen. De mindere momenten, die er ongetwijfeld ook zijn geweest, zijn dusdanig diep bedolven door het betere werk, dat ze gereduceerd zijn tot 'niet ter zake doende'.

 De koffie op het balkonterras in de morgen. Het smalle, altijd in de schaduw gelegen steegje, als je de deur uitging. De eetkamer met de lange, lage tafel. De muf-vochtige geur in huis. Het kerkhof aan de overkant van het dal. De verborgen en helaas deels vervallen watermolen. De campari-soda's. De verborgen gebleven geheimen van het huis. De koude witte wijn onder de parasol terwijl de regen met onweersbakken naar beneden kwam. Gedenkwaardigheden.

Retour?

 Ineens zit ik weer in Frankrijk. Guerèt, Montluçon, Limoges, Perigueux, Brantôme, Toulouse, Beauvais. Nee, geen Parijs. Wat is de trigger? Het kan onmogelijk het in behapbare brokken snijden van varkensspek zijn om het in de vriezer te stoppen. Waarom blijft dat deel van mijn verleden aan mijn deur kloppen. De rest houdt zich koest, zoals het hoort.

De periode die door deze plekken vertegenwoordigd wordt heeft erin gehakt. Maar dat heeft Utrecht ook, op meerdere manieren zelfs. Toch is Utrecht ver weggezakt, naar de achtergrond verdwenen. Het Utrecht, wat me mn bij staat, is het Utrecht van de bezoekjes aan Nederland sinds ik dat land de rug toe heb gekeerd.

 Frankrijk zit blijkbaar dieper. Is meer verweven met. Met wat? Is het de droom, die voor het grijpen lag en wist te ontglippen? De OudeGracht ontsteeg de werkelijkheid toch ook best wel. En wat ik hier met Mariana voor elkaar heb gebokst is ook niet bepaald mis. Maar toch, toch. De Frankrijkperiode is een aparte grootheid geweest. Hors categorie, zoals de Fransen zeggen. Moeilijk met de rest te vergelijken.

 Verlang ik er naar terug? Nee, absoluut niet. Dat is meer op het eindspel gebaseerd dan op de manier waarop het begon. Waarom blijft de bal dan steeds weer terugkomen? Wil ik terug? Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Toulouse, oké en natuurlijk Parijs (en dus Beauvais) maar dat zijn weer andere grootheden.

Inconsequent

 Zoals ik ze veel te vaak ben tegen gekomen:

 

 Zij: Ik hou hier niet van, dat moet je veranderen

 Ik: Oké, maar er zijn ook wel een paar dingen, die jij zou kunnen veranderen

 Zij: Als je me niet kunt accepteren zoals ik ben, kunnen we beter uit elkaar gaan. 

 Vermoeiende realiteit. Het vrouwelijke idee van gelijkheid of gelijkwaardigheid. Eénrichtingsverkeer.

Ontstelen+

 Van druiven ontstelen wordt je moe. Weinig anders gedaan vandaag en moe, dus het moet wel. Zes uur met een kleine onderbreking bezig geweest. Score: 38 kilo, deels met z'n tweeën. Ik kan me niet van afgelopen jaar herinneren, dat het zo'n tijdsintensieve bezigheid was. Vast verdrongen. De druiven zien er goed uit en moeten dat nog zeker een dag blijven doen. Het lijkt me buiten fris genoeg daarvoor.

 Als het morgen weer vrijwel een hele dag gaat kosten mag ik wel eerder beginnen. Ik zou het kneuzen morgen ook graag gedaan hebben. Dan kan de eerste partij zondag geperst worden en heb ik maandag de handen vrij voor de tuin. Het luistert nauw. Alles in alle rust achter elkaar, wat mijn voorkeur zou hebben, gaat meer tijd in beslag nemen dan ik te besteden heb in oktober. Dinsdag en woensdag weer nattigheid en kan ik me over het ontstelen van de huisdruiven buigen, direct kneuzen en dan in het weekeinde of zo persen. Liefs op hetzelfde moment als de tweede partij rood, die echt rood moet worden.

 Vandaag tijd genoeg gehad om de beste volgorde te bepalen. Het merendeel van de tijd werd echter in beslag genomen door beelden uit de Franse periode. Niet van LpM maar van plekken in de omgeving waar ik regelmatig ben geweest, zoals het busstation in Limoges. Veel meer plekken trouwens, die me meer dan bekend zijn, maar waar ik niet direct een naam op kan plakken. Een kruising hier, een afrit daar en soms een drone-vlucht avant la lettre. Frankrijk broeit nog steeds

Barcelona

 Carlos Ruiz Zafón. Voor het eerst tegenaan gelopen bij De schaduw van de wind (2001). Bijna letterlijk in één ruk uitgelezen. Het volgende boek (Het spel van de engel, 2008) vond ik helaas een beetje van hetzelfde. Daarna niet meer op de man gefocust geweest tot de laatste keer dat ik in Nederland was. Toen Het labyrint der geesten (2016) gekocht omdat het boek me weer aansprak. Nu blijk ik drie delen van een vierluik in mijn bezit te hebben. De gevangene van de hemel (2011) ontbreekt als ik me goed herinner. Zal voor de zekerheid al de boeken moeten uitpakken. Goede reden voor het boekenrek, maar dat terzijde.

 Mag hopen, dat het origineel als vierluik is bedoeld en geen AFTh van der Heijden'tje had moet worden met een x-delige trilogie. De beste man is niet meer. Meer zit er dus sowieso niet in, tenzij er ooit een onaf deel boven water komt.

 Bedacht me dat zijn eerste deel van het vierluik mede de reden is geweest om Barcelona te bezoeken. Ik ben daar nu tweemaal geweest. Heb dat mysterieuze soms kunnen proeven, maar vooral het idee gehouden, dat ik niet lang genoeg heb rondgehangen in de kronkelige steegjes van de oude stadskern. Ik ga daar zeker terug. De plek heeft net als Parijs en Rome iets ongrijpbaars waarin het prettig toeven is. Een warm bad van stadsformaat.

Hout

 Vijf jaar geleden was het de officiële feestdag van onze trouwerij, Na een tocht met een koets door Sibiu naar het openluchtmuseum Astra en een proforma kerkdienst in een houten kerkje, want de eigenlijke dienst was al op donderdag geweest, kon het feest in Hotel-restaurant Silva beginnen. Rozen, overal rozen waar je ook heen keek. Het was Mariana's droom, die werkelijkheid werd. Misschien ook de trouwerij maar vooral toch al die rozen. Mensen hebben het nog over het feest.

 Maar vijf jaar geleden dus ... nog een jaartje erbij en Mariana is de vrouw, waarmee ik het langst getrouwd ben. Met Irene waren het 8 of 9 mndn toen ze bedacht, dat ze wel met twee man verder wilde en met Yoland waren het net 5,5 jaar, voordat de dood haar uit het leven griste. Dat alles in een tijdsbestek van een jaar of veertig. Gaat de tijd snel? Niet echt. Tijd wordt wel in toenemende mate een steeds surrealistischer gegeven.

 Ga ik terugkijken? Zou een geschikt moment zijn om de kronkels te aanschouwen, die ik in mijn leven heb gemaakt. Veertig jaar geleden kon ik niet bevroeden, dat ik ooit in Roemenië zou belanden. En nu is het soms moeilijk om op een rijtje te houden, hoe ik er gekomen ben.

Ledigheid

 Na de 29º van gisteren voelt het vandaag bijna koud aan. Redelijk bewolkt. Kortom goed werkweer. O nee, dat gingen we niet doen vandaag. Hoe vul je ook weer een dag, als je je niks hebt voorgenomen. Zou ik het nog kunnen? Hoe deed ik dat ooit?

 In Utrecht zou ik het centrum zijn in gelopen. Koffie en krant bij Orloff op 't Wed om een dik uur en minstens nog een tweede koffie later het voetgangersdeel van de stad te doorkruisen, de boekhandel op de lijnmarkt te bezoeken, misschien ook Broese en tenslotte een paar uur dood te slaan in Plato en voldaan op een terras neer te ploffen of aan te schuiven aan de bar van De Zaak.

 In Frankrijk zou ik in de auto zijn gestapt en richting Perigueux of Brantôme zijn gereden. Uitgebreid van een lunch genoten hebben op één van de vele restaurantterrassen, wat rond hebben gelopen en via een mooie omweg terug naar het honk in Le Chalard zijn gereden.

 Hoe gaan we het hier doen? Start ik de truck? Zet ik een tafel en een stoel in de tuin? En wandel ik de dorpstraat van Coves op en af voordat ik neerplof met een koel wit, te zoet wijntje? Sibiu heeft geen zin. De hele horeca is nog verboden gebied. Mag onkruid verwijderen? Een handwasje?

Lustrum

 De dag waarop ik vijf jaar geleden Roemenië ben binnen gereden met twee grote honden en drie gekiste katten, op weg naar een leven waarvan de beeldvorming nog uit duizenden losliggende puzzelstukjes bestond. Ook toen sneeuw. En vrachtwagens die bergop sneller wilden dan waar mijn volgeladen Peugeot toe in staat was. Ergens tussen de grens en Cluj overnacht. Vagelijk staan me de beelden bij van de reis van Frankrijk naar mijn nwe leefplek.

 Een vele malen ingrijpender reis dan toen we van Utrecht naar Frankrijk verkasten. Toen dachten we alles te weten en op alles voorbereid te zijn. Nu wist ik weing en dan nog vijf extra levende wezens op sleeptouw, die ik ongevraagd de verplaatsing aan deed. Als ooit van 'roer om' sprake is geweest was het de ongewisse rit naar Roemenië wel.

 Naast mezelf is Snoepie de enige overlevende nog waar ik het verhaal mee zou kunnen ophalen. Inmiddels 12 jaar en nog steeds, voor mijn gevoel, vol verbazing over wat hem allemaal is overkomen. Ook ik heb soms het idee, dat ik nog steeds onder weg ben en niet aangekomen. Klinkt zweverig, maar zo is het niet bedoeld. Ik ploeg, ik zaai in de wetenschap (vrees?) dat ik nooit zal oogsten.

Hygiëne

 Mondkapjes dragen en niet de neus bedekken.... Het is hier eerder regel dan uitzondering. Een andere leuke is het advies om geen kruisbeelden en iconen te kussen. Een gewoonte waar ik hier ook zonder nw griepachtig virus in de lucht zo mijn vrgtkns bij heb. Ooit met de moeder van Mariana naar een soort bedevaartsplek geweest van een priester, die zich verzette tegen het regime van Ceaucescu. Of hem dat verzet fataal is geworden kan ik me niet herinneren uit de verhalen, maar hij is in elk geval dood, ligt ergens in het westelijk deel van Roemenië begraven. Op die plek, die volgens mij al bijzonder was, is een hele kloostertoestand ontstaan of uitgebouwd en het is er een komen en gaan van mensen, vaak met busladingen tegelijk.

 Zoals vaker of eigenlijk meestal bij dit soort kloosters ligt het complex in de hoger gelegen delen tegen een helling aan gebouwd. Om bij het graf te komen moet je een aardig, steeds steiler wordend eind lopen. Toen wij er (op een rustige dag) waren stonden de mensen zo'n 200, 250 meter voor het graf al in de rij. Een rij van 3, 4 mensen breed. Aan de kop bij het graf stonden een paar kloosterlingen met een kruis en een beeltenis van de persoon. Mensen knielden er, sommige namen een moment om te bidden, andere legden bloemen neer, maar zonder uitzondering kuste iedereen het kluisbeeld en de foto van de 'heilige', want zo wordt hij wel gezien.

 Ik heb me dat van een afstandje bekeken en kreeg iets griezeligs bij het idee van wat er allemaal op dat kruisbeeld en die ingelijste foto moest krioelen. Ben toen trouwens vergeten om Mariana op de terugweg te vragen haar lippen te desinfecteren voor ze mij zoende ....

Freudiaans?

 Twee plastic zakken -doorzichtig- met onbestemde inhoud. Uit één van de tig leeggeruimde dozen gekomen en aan de kant gelegd, omdat de inhoud in zoverre zichtbaar geen bellen bij mij deed rinkelen. Vandaag de inhoud van de eerste nader bekeken en toen viel het dubbeltje. In Frankrijk hingen in wat we 'het kantoor' noemden en eigenlijk onze eetkamer was, als we geen gasten aan tafel hadden, twee prikborden. Ooit voor zakelijke reminders maar door de jaren heen een verzamelplek geworden voor tastbare herinneringen van min of meer speciale momenten en/of personen.

 Kaartjes van Disneyland, posttarieven, ansichtkaarten, gelukspoppetje, bijzondere paperclips, snoepzakjes, werklijst gevuld met voornemens, etc, etc, etc. En ook twee Sigmund's. In beide gevallen komt een man bij Sigmund.

 Conversatie 1:
 Ik ben ongelukkig
 S: Jammer.
 S: Als u gelukkig was, kon ik u in no time ongelukkig maken, maar omgekeerd is een heel gedoe.
 Daar was ik al bang voor
 S: Tja, het is niet anders.

 Conversatie 2:
 VROEGER WAS ALLES DUIDELIJK!
 Je probeerde je een leven lang uit de stront omhoog te werken tot je er dood bij neerviel en dat was dat.
 Tegenwoordig moet je intens leven, jezelf ontplooien en genieten.
 S: Tot je er dood bij neervalt.
 Ja, die troost is er gelukkig nog wel.

Tijd

 Pareltje. Maar dan wel verloren. Villa Sangiovese in Panzano in Chianti. Wanneer ben ik daar geweest? Dertig jaar geleden? Het is confronterend om zo tegen de omvang van de vergane tijd aan te lopen. Een eerst kennismaking met luxe, comfort en service. Een of misschien twee nachten gebleven. Prachtig terras, goddelijk uitzicht, akelig lekkere gerechten en behandeld worden alsof je van koninklijke bloede bent.

 Bij het opruimen de folder tegengekomen. Publiciteit uit het pre-internet tijdperk. Geen website-adres. Maar wel via het internet te vinden, al kom je dan op een andere website terecht. Andere eigenaar, andere naam, andere presentatie, weg grandeur. Daarom moet je nooit opzoek gaan naar de bijzondere momenten uit het verleden. Gelukkig stond ik niet voor de deur, maar zie ik het in het internet. En toch doet het afbreuk. Snel terug naar de folder.

 In het dorp was ook een winkeltje met van de vloer tot aan het plafond over alle wanden en met de ruimte instekende rekken gevuld met allemaal verschillende grappa's. Hoe ik toen gekeken heb, zou je de man moeten vragen die in de winkel stond en helaas te oud was om die dertig vergane jaren goed te hebben doorstaan, maar ik voelde me als een kind in een snoepwinkel, met twee kwartjes en een hele boel meer wensen.