Beperkt

 Veel voornemens, weinig resultaat. Enkel de vuile vaat gaat in een gestage stroom richting de afwasser. Morgen nog en d'r is weer schoon bestek om vuil te maken. Verder moet alles wat voor vandaag bedacht was morgen geregeld worden. Dat wordt een kwestie van de prioriteiten op een rij hebben. De wafels laat ik in elk geval maar zitten. Daar was vandaag wel ruimte voor, maar de energie ontbrak. Lijkt me stug als dat morgen ineens geen punt is.  

Tegenstand

 Het is niet de bierkaai, het is het aanrecht waar ik tegen vecht. Vaat blijft stapelen. Het is weer ff raak en goed ook. Het is alsof ik met een monster te maken heb wat me maar niet dichterbij laat komen. De intentie is er maar omgekeerd evenredig aan de afstand tot het aanrecht. Ook vandaag uiteindelijk weer opgegeven. Zelfs HB roken zou hier geen zoden aan de dijk zetten.

Leeggelopen

 Een dag voor in de prullemand. Hangerig, voor de vierde dag koortsig. Het idee om iets te doen is al teveel gevraagd. Ongeacht waar ik zit, zak ik in elkaar. Dat wordt vroeg onder de wol met een lang doorwaakte nacht als gevolg. Als ik maar lig en mijn ogen kan sluiten.

Afglijden?

 Het heeft de schijn, dat de slechte dagen de overhand nemen. De balans is zoek. Met een flinke dosis fantasie is bij het ontwaken soms iets van een neiging tot activiteit te bespeuren. Voordat het laatste been het bed heeft verlaten is de boel alweer in elkaar geklapt.

 De dagen slepend beginnen is nog net iets vervelender dan van die dagen dat de boel het in de loop van de dag begeeft. In feite is het enige zinvolle dan om je terug te laten vallen in de kussens en het dekbed weer over je heen te slaan. Een bijvoorbaat verloren dag. Waarom ik dan niet gewoon onder de wol blijf liggen, snap ik zelf niet. Wat is de lol van je door een dag heen wurgen, waar je niet verder komt dan hangen en vechten tegen de slaap?  D'r moet zoveel en dat wordt met de dag meer.

Pré-finale

 Het zat er na de dag van gisteren dik in. Een slepende dag. Boodschappen en dat was het dan weer. Zelfs het uitpakken van de tassen bij terugkeer achterwege gelaten, schoenen uit getrokken en op bed geploft. Een paar uur later de boel alsnog opgeruimd en wat geknutseld in de keuken. Vroeg het nest opgezocht. Vraag me af wat ik van de dag van morgen weet te maken. De (culinaire) energie laat te wensen over. De feestdagen als nachtkaars.

Circus_02

 Waar het maandag voor mij de bedoeling was om de koe in alle rust bij de hoorns te vatten, dachten de heren medici daar anders over. Mn de chirurg leek diezelfde middag nog het mes in mij te willen zetten. Ho, ho, ho. Geen gesnij voordat mij de hele procedure helder is en daar schort het nog steeds aan. Weinig concrete situatie gerelateerde info. Ja, het gaat me 3-4 dagen kosten met een duidelijke slag om de arm. En dat betreft enkel de chirurgie. Verder iets met vaccins die ws niet te krijgen zijn en dan iets met vervangende pillen, het vervangen van gebruikte medicatie en vooral snel bellen in het begin van het nwe jaar om de operatie vast te leggen. Ik weet niet. Ik word niet enthousiast van de stroomversnelling waarin we terecht zijn gekomen.

 

 Er wordt door de heren een hoop als vanzelfsprekend aangenomen, terwijl mij door de overval niet alles duidelijk is geworden. Een tweede info-ronde is nodig om wat en wanneer ondubbelzinnig op een rijtje te krijgen. Geen zin in misverstanden en/of improvisaties op het laatste moment.

Doorstart

 De fenix herrijst ... voor zolang het duurt.

 Nog vijf dagen en dan is het de bedoeling om een groot deel van de dag in de keuken te staan ipv in bed te liggen. Het wordt doseren. Vrijdag de laatste boodschappen en dan twee dagen om bij te komen alvorens aan de slag te gaan met de kerstmenu's. In de tussentijd moet ook nog het nodige werk verzet worden voor de kerstversieringen en mn de lichtjes. Het zullen momenten van 1 à 2 uur zijn/worden afgewisseld met eenzelfde hoeveelheid rust in de hoop, dat de motor het bij- en vol weet te houden.

Aftermath

 Na de dag van gisteren was het bijkomen. Het zat er in. Na de overrompelende ervaringen in het ziekenhuis, die ruim twee uur in beslag namen, boodschappen gedaan voor wat geen serieuze houdbaarheids datum heeft. De rest komt dan vrijdag.

 Eerst aan de koffie met appelgebak en vervolgens tot na zessen in twee supermarkten lopen zoeken en beslissen. Op vers en groente na een eind gekomen. Ook aan mijn eind gekomen. Benen wilde niet meer. De laatste gang naar de geparkeerde auto had wel wat van een martelgang. Een derde supermarkt zat er niet in.

 Gevolg: na een nauwelijks doorwaakte nacht vanochtend pas om half twaalf boven water. Na de koffie de kerstboom van verlichting voorzien en weer plat. Drie uur wederom. Ook nog iets met de afwas gedaan. Met een beetje goede wil zou je het een actieve dag kunnen noemen. Proest!!

Circus

 Vòòr of na de Kerst .....

 -Wordt vervolgd-

Rondjes

 We blijven proberen. Het is een auto aanduwen waarvan de motor maar niet wil aanspringen. 's Avonds eenmaal in bed kan ik de vergane dag nauwelijks voor de geest halen. Iets gedaan? Mocht dat zo zijn, dan is daar niks van blijven hangen. Het is een sjabloon, dat perfect passend over de huidige dagen gelegd kan worden: te laat op, na de koffie de tegelkachel aansteken en weer plat, in tweede instantie op gang proberen te komen, wat gerommel in de keuken, rondje wereld en retour onder het dekbed voor een grootdeels doorwaakte nacht.

 Niks trekt. Geen zin in digitale moordorgies ondanks het downloaden van het eerste deel van Dishonored. Ook de trucksimulator lijkt z'n beste tijd qua aantrekkingskracht gepasseerd te zijn. Het streven om het percentage bereden asfalt terug op 85 en meer procenten te rijden is ver te zoeken. Een drukke dorpstraat, een groot venster, een stel geraniums, een luie stoel en een plaid en dan de dagen voort laten glijden.

Gesukkel

 Vanuit bed weer naar bed. Het schiet nog steeds niet op. In de namiddag voldoende energie verzameld voor een rondje Agnita. Kopieën maken, papierwwerk van de huisarts voor medicatie en de afspraak van maandag, bewijs van leven aangetekend versturen en boodschappen doen. Voordat ik aan het laatste taakje toekwam was de pijp in feite al leeg. Maar ja, d'r staat geen bed op mij te wachten in de Penny.

Inleveren

 Eén dag op betekent tenminste één dag af. Nog steeds. Hoe soepeltjes het maandag in Sibiu ook leek, vanochtend zat ik al bij de koffie te slapen voor het scherm. Nauwelijks twee uur uit bed en nog een eind van het middaguur verwijderd. En niet dat na drie uur extra slaap de wereld ineens blaakt van activiteit. Ben je gek. Sloom sukkelend richting de avond. Het idee om iets te doen was me al teveel. Verloren dagen. En niet alleen dat. Van slag af, draai weg, draad kwijt. Het is niet ff uitschudden en verder waar we waren gebleven. Het is steeds weer terug naar 'Af' en over nieuw beginnen. Ik kan dat zo godsgruwelijk zat zijn.

Omslaan

 Het kwakkelende fysiek en mankerende moreel hebben elkaar weer gevonden. Slechte combi. Daar kan ik de tijd van het jaar nog bovenop doen al is die invloed kleiner dan je zou denken. Het is worstelen. Een winterslaap zou niet verkeerd zijn. In de loop van de dag en dan mn de avond lijkt alles in gewenste banen terug te keren om 's ochtends bij het wakker worden de banen weer gemist te hebben. Bedenk ik 's avonds dat ik de volgende dag zin heb om iets bijzonders met prei klaar te maken, staat me dat idee de volgende ochtend tegen.

 

 Voor dat 'iets bijzonders met prei klaar maken' kun je willekeurig wat invullen; tafel opruimen, administratie bijwerken, keuken extra beurt geven, binnenplaats winterklaar maken, etc, Vol goede moed de nacht in om met een soort kater wakker te worden. Steeds weer de hoop het handvat gevonden te hebben om de spiraal te verlaten en toch weer met lege handen eindigen. Is het van het moe-zijn of word ik er moe van?

Schrikbeeld

 Al jaren inmiddels iets met hoogten. Leeftijd? Trauma? Tegen hoge gebouwen op zien laat me het evenwicht verliezen en de voorliefde van wegenbouwers om steeds meer op palen ipv op de grond een weg aan te leggen doet afbreuk aan mijn lol voor autorijden. Sinds enige tijd is daar een nw schrikbeeld bijgekomen. Eentje waarvan de kans gelukkig klein is, dat ik er zelf ooit nog eens in verzeild zal raken.

 

 Een tijdje geleden op het internet een situatieschets gezien van een grotverkenner, die onderste boven klem zit. De beste man is op die manier na 27 uur overleden. Het idee!! Ik krijg het beeld niet uit mijn hoofd. Telkens als de gedachte er aan voorbij glijdt, krimpen mijn ballen spontaan ineen.

Leegloop

 Gisteren slecht 267 pageviews. Nog altijd 5x zoveel als twee wkn geleden normaal was, maar minder dan 20% van de afgelopen dagen. De mens wil altijd meer terwijl het overduidelijk een uitzonderlijke situatie was. Een oprisping. Misschien blijft er iets van hangen en misschien keert de boel terug naar normaal.

Overval

 Een wereld van verschil:

 

 Vandaag 128, voorlopig

 Gisteren 1416

 Deze maand 4589

 Vorige maand 717

Leegte?

 Mijn leven is zo enerverend, dat de routine om 's avonds de dag in een paar woorden samen te vatten langzaam maar zeker een stille dood sterft. D'r is gewoon steeds vaker niks het vermelden waard. Dat de slaapkamer inmiddels bijna op koelkastniveau zit qua temperatuur heeft daar ook wel wat mee te maken. Lekker weggedoken onder het dekbed verleidt niet tot het recapituleren van de dag. Zo krimpt het bestaan steeds verder.

Papierwinkel

 Na iets van 50 jaar wil mijn bank weten of ik wel ik ben. Hoe krijgt men het bedacht. Ik ben natuurlijk die ene crimineel, die onder dekmantel zijn inkomen probeert wit te wassen. Als je het bijgeleverde verhaal moet geloven, is de procedure een fluitje van een cent. Paspoort scannen en een selfie meeleveren. Pas in tweede instantie blijk je daarvoor wel een recente telefoon te moeten hebben met een nfc chip.

 

 Mijn Iphone SE van een tigtal jaar geleden mist zo'n ding. Het is de zoveelste keer, dat iets wat je vrijwillig voor eigen gebruik hebt aangeschaft verworden is tot iets wat vanzelfsprekend aanwezig moet zijn. Alles gaat met app hier of app daar. En dan nog in de nieuwste hardware en software versies. En dat met al het gelul over duurzaamheid. Mijn oudje doet het nog perfect. 

 Kortom niks geen fluitje van een cent. Ze willen nu een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort en dat in het Engels. Ik zie donkere wolken boven me samentrekken.

Feitje

Schrik

 Had de hoop dat het beter ging. Langzaam, erg langzaam, maar toch. Daar vanmiddag van terug moeten komen. De condities gaat eerder in de min dan dat vooruitgang wordt geboekt op dat vlak. Moest iets met het graf van Mariana's ouders en daarvoor moet je steil omhoog via een betonnen trap. Ben tig-keer moeten stoppen voordat ik boven was. Ik ben daar lelijk van geschrokken. Hoewel het voor de hand ligt, heb ik niet het idee, dat de pomp problemen heeft. Dat maar weer eens laten controleren.