Warmlopen

 Morgen gaat het feest beginnen. Bij een temperatuur van een graad of -12º C gaat het richting de witte jassen, om met Joost Prinsen te spreken. Ik ben in het verleden qua uiterlijk nog weleens vergeleken met die man. Toen in zijn rol als Erik Engerd in de Stratemakersopzeeshow. De man is 81 en onlangs in het nieuws vanwege blaaskanker, ws in het laatste stadium. Ouder maar niet zoveel ouder dat je nog makkelijk je kop in het zand kunt steken.

 Morgen om deze tijd zit ik in de malle molen van voorbereidende onderzoeken; bloed, hart, anesthesie en weet ik wat niet meer. Dan is de vrije wil aan banden gelegd en wordt je rond gecommandeerd. De lunch zal me benieuwen. Mariana zit nog vast in oude tijden, toen haar moeder in het ziekenhuis lag. De verzorging was toen aan de familie. Zelfs maaltijden werden niet of nauwelijks verstrekt. Hoeveel beter het nu is kan ik (nog) niet zeggen, maar ik heb ze maaltijden rond zien brengen, toen ik er voor een kennismaking was.

 Woensdag of donderdag gaat het mes erin en net voor of net na het weekeinde zou ik dan weer thuis kunnen zijn. Benieuwd hoelang het herstel duurt, voordat weer van een beetje normaal leven en bewegen sprake is.

Kil

 Wordt het niet tijd om weer eens met andere dingen dan mezelf bezig te zijn? Gaat dat lukken? Zo ja, wanneer? Na het gesnij? Als de conditie weer een beetje op peil is? Wat geeft me de smaak terug, die verloren is gegaan? De behoefte om verder te kijken dan mijn neus lang is. Me ergens kwaad over maken. Wanneer is dat de laatste keer het geval geweest? Zelfs het geklaag van de zg veiliglanders, die in hotels zijn ondergebracht, klagen over het eten, zakgeld eisen net als nwe kleren, weten geen snaar te raken. Ondankbaarder kan nauwelijks. En dat heeft niks te maken met het feit, dat dat een Nederlands probleem is, dat hier nog nauwelijks speelt. Het zal me allemaal aan mijn reet roesten.

 Ik heb een hoop verloren zien gaan in de laatste paar jaar. Van lol is er al een kleine eeuwigheid geen sprake meer. D'r kan een bom naast me neerkomen en dan kan er misschien een gefronste wenkbrauw van af. Al de boeken en cd's, die met veel enthousiasme zijn verzameld, voelen enkel nog als bagage, die in de weg zit. Verspilling. Waar ik anders, een jaar of twee minstens geleden, bezig zou zijn met de planning van de moestuin, weet ik net bij te houden wanneer het vuilnis aan de straat gezet moet worden. Afgezien van een oprisping hier en daar is het kommer en kwel.

 Het is niet eens dat ik bij de pakken neer zit. Het laat me koud. D'r flitst vanalles door me heen. Meest momenten uit het verleden. Mn de Franse tijd is goed vertegenwoordigd. Afgewisseld met beelden, die zeker weten niet op mijn leven zijn gebaseerd. Vrij naar De Dijk:

 

 Ik doe niks en ik doe niks
 Ik hang alleen maar rond
 Kijk es door de ramen
 En ik krab wat aan mijn kont
 Ik zie niks en ik hoor niks

 Mijn hoofd zit vol met lucht
 Ik voel alleen het ontbreken
 Het ontbreken van de tucht

Strak

 Een beetje soepele dag is mij naar het schijnt niet gegund. Zit daar een plan achter? Na de betere dag van gisteren een vrijwel volledig doorwaakte nacht met als bonus een stijve nek. Die nek, dat is niet de eerste keer. Het is verbazend wat een onwillige spier op een schijnbaar irrelevante plek voor beperkende invloed op je doen en laten heeft. Van het zitten op de pot tot en met het drinken van de koffie. Iedere beweging moet bedachtzaam. Onnadenkendheid wordt direct afgestraft. Dat gaat een trage dag worden. Had gehoopt na gisteren de neiging tot een siësta te kunnen onderdrukken. Daar ziet het niet naar uit. Zien wat er qua afwas uit te slepen is.

Versoepeling

 Eindelijk lijkt het op te klaren. Het gaat langzaam maar het fysiek laat zich niet meer aan de kant schuiven door een haperende motivatie. Direct gebruik gemaakt van de ontstane ruimte. De keuken is nog niet wat het zijn moet, maar een flinke stap in de goede richting gemaakt. Er is weer wat plek om het koken boven het opentrekken van een paar blikken te verheffen. Een worstsalade is het eerste resultaat sinds bijna twee wkn.

 Ik ben werkelijk benieuwd of de ingreep dit geëmmer weet te keren. Er blijft de mogelijkheid bestaan, dat de klachten eerder van het zg post-Covid trauma stammen. Opereren heeft dan op dit deel, het grootste deel van de klachten geen invloed. Ben inmiddels meer bezig met het mogelijke resultaat van het onderzoek dan met de ingreep zelf. Het zal hoe dan ook geen kwestie zijn van 'een knop omdraaien' en alles is weer bij het oude. Het herstelproces, de terugweg zal ws nauwelijks onderdoen voor de duur van het aftakelingsproces. En dan moet je daar ook de vereiste discipline voor aan de dag weten te leggen.

Lam slaan

 Het humeur weet d'r weinig van te bakken. Fysiek valt er in feite niets te klagen maar ergens toe aanzetten, bijv. de afwas, wil voor geen meter. Koud. Ik heb het permanent koud terwijl de CV gewoon z'n werk naar behoren doet. Het vele zitten zal daar voor een flink deel debet aan zijn. Het heen en weer schuiven met de muis en/of het getik op het toetsenbord zijn niet te betichten van lichamelijke inspanning. De hoop op enige activiteit maar weer doorgeschoven naar morgen. Kans? Klein.

 Het is aftellen. Met de dag zijn de bergen hoger en de beren meer in aantal. Nog ff en de reistas mag gevuld worden. Liefst niet op het laatste moment. Lijkt me echt zo'n toestand waarbij je het meest voor de hand liggende vergeet. Ondertussen, zoals al gezegd niet vooruit te branden. Was het een en ander van plan voor het verblijf buitenshuis. Zie daar weinig van terecht komen. Ik heb mezelf in de wachtkamer gezet en dat bevalt me niet.

Spelen

 Jezelf verslaan. Dat is de kern van solo-spelletjes. Scores lopen op. Het kost steeds meer tijd om je vorige record te passeren. Bij Tetris schijnt er een soort einde te zijn waarbij je het spel van slag weet te krijgen. Is onlangs voor het eerst gebeurd. Ik beperk me al tijden tot een online spel waarbij je met gekleurde knikkers trio's of langere reeksen moet zien te maken, waarna die uit het beeld verdwijnen. Natuurlijk komen van bovenaf steeds nieuwe rijen er bij. Huidige topscore iets van 93K.

 Op een gegeven moment kost het teveel moeite cq tijd om je laatste persoonlijke record voorbij te streven. Het zou me inmiddels zeker een paar uur kosten. Een tijdsduur die het 'ff spelen' onaantrekkelijk maakt. Zo houdt het dus vanzelf weer op en is het zoeken naar een alternatief.

Compleet

 Op een laatste vaccin na zijn de noodzalijke medicamenten ingeslagen. D'r kan kortom een datum worden geprikt. Het maakt me niet bepaald enthousiast. Ik blijf wantrouwend. Begin volgende week nog een aantal vrgn beantwoord zien te krijgen en dan gaan met de banaan.

Modulair

 Het idee is er eerder geweest maar op de achtergrond geraakt. Het zou wat zijn als je net als bij de kever een onderdeel uit je geheel kunt demonteren en vervangen wat het niet goed doet, waarna je dan verder kunt 'als nieuw', Nu wordt er binnenkort weliswaar iets 'gedemonteerd'. D'r wordt echter niets vervangen. Ik zal het daarna zonder moeten doen.

Denkfout

 Vreemd genoeg blijft ik het idee houden, dat met de operatie de boel wordt afgerond. Helaas is dat gesnij niet het eind, het is het begin! Dat hele gedoe, dat ik inmiddels ruim een jaar voor me uit heb geschoven, is tenslotte bedoeld om tot een sluitende diagnose te komen. Wat zonder snijwerk naar het schijnt niet mogelijk was. Verder dan 'Er is iets mis' zijn ze toen niet gekomen met hun bloedonderzoeken. En dat terwijl voor mijn idee mijn bloed tot in de kleinste details uit elkaar is getrokken met analyses tot in Duitsland toe.

 De hoop is nu op de pathologie gevestigd, al zou het me niks verbazen als ook dat uiteindelijk niet de gewenste duidelijkheid gaat opleveren. En wat dan?

Behelpen

 De hakken willen niet uit het zand. De overgang van de feestdagenheisa naar een meer normale dagelijkse activiteit heeft er weining trek in. Alsof ik net terug ben van een lange vakantie. December was echter verre van vakantie en dat gaat januari ook zeker niet worden. D'r zal vast iets van gewenning bij zitten. Soms denk ik, allez aan de slag, volgens mij kan het. Een drijfveer die prompt dood wordt geslagen door een vrijwel volledig afwezige conditie en dito animo. Wil wel, kan gewoon niet. Soms jaloers op de activiteit van Mariana. De kracht die de boel drijvende houdt. Een hoop loopt weliswaar niet zoals voorheen en mij lief zou zijn. Maar wie ben ik om daar wat van te zeggen??

 Gaat dat na de ingreep ergens in januari ten goede veranderen? En mocht dat zo zijn: Hoelang gaat het herstel duren? Het houdt me bezig. Ik wou, dat ik het achter de rug had en iets van een feitelijke oorzaak wordt gevonden zonder dat de boel nog erger wordt dan het afgelopen jaren is geweest. Het kan nog steeds een hoop kanten op.

Terughoudend

 Nog niet zo'n zin om actief aan het nwe jaar deel te nemen. 2023 ligt nog uitgebreid in de keuken: Zie maar eerst, dat je mij uit de weg krijgt geruimd. Vervolgens de laatste aankopen, die voor de feestdagen waren bedoeld ook werkelijk daaraan op te offeren. Veel groenvoer, champignons en een fazant, waarvan het afwachten is of die inmiddels ontdooid en wel zijn beste tijd niet al heeft gehad.

 In feit stond salade de boeuf (huzarensalade) op het programma. Schijnt Roemeense nieuwjaarskost te zijn. Kan me daar na een doorgefeeste oudejaarsnacht wel iets bij voorstellen. Meer in elk geval dan bij sarmale, koolrolletjes als kerstdiner. Van oudsher zijn de feestdagen trouwens varkensvleesdagen. Met de slacht in de eerste helft van december gaat men zich tijdens de feestdagen te buiten aan vet, spek en vlees. Tenminste zo was het ooit.

Afwachten

 Weinig terugblikanimo. Het is ronduit een beroerd jaar geweest. De meeste tijd doorgebracht in bed. Ook net weer. Vaak verzeild in een toestand tussen slaap en werkelijkheid. Zware ledematen en een romp die wil opstijgen. De positieven zijn ver te zoeken. Het willen wordt me onmogelijk gemaakt. Een bel (die we niet hebben), het roepen van mijn naam, een hard klap of zoals vanmiddag iemand die aan mijn voeten schud en iets onverstaanbaars mompelt, haalt me terug in de werkelijkheid en geeft het willen weer ruimte.

 Volgende jaar moet een breekpunt gaan worden met de jaren vanaf 2018. Zie ik tegen het jaar op? Ja, en niet zo weinig ook. Eerst het gesnij in mijn lijf en vervolgens zien of dat tot een verbetering van de toestand leidt. Ik heb daar een hard hoofd in. Vrg me niet waarop dat is gebaseerd. Gewoon een gevoel.

 Behalve dat ik nauwelijks de conditie heb om dingen aan te pakken, is er ook de neiging om de hele bliksemse boel van het huidige bestaan voor me uit te schuiven. Heeft het zin om de was te doen? Op te ruimen? Eindelijk de administratie op orde te brengen? Ik heb zo mijn twijfels.

Bodem

 Een dag om snel te vergeten. meer in bed gelegen dan er naast gestaan. En zo beroerd als de dag in z'n geheel al was, waren er momenten die er nog een schep op deden. Momenten waarop het geringste beetje activiteit of zelfs maar aandacht direct alle zekeringen liet doorbranden. Op momenten als deze mist hier een bank of luie stoel. Gevolg is dat dan altijd weer het bed het enige alternatief is. Gestrekt en met oogleden te zwaar om open te houden. Waarna het dan even beter gaat om snel weer afgebrand de wereld de wereld te laten.

 Morgen is het de bedoeling om de laatste keer dit jaar naar de grote stad te gaan. Hondenvoer en iets met vaccins, mocht ik me ertoe aan kunnen zetten. Dat betekent ws zaterdag uitgeteld en oudjaarsdag hopelijk weer een beetje meer mens. Niet dat ik middernacht ga halen. Dat zou een klein wonder zijn.

Schikken

 Er zit weer wat mens in de mens. Niet vandien aard dat de vlaggen uit mogen. De lat ligt bij de tevredenheid inmiddels zo laag, dat je er eerder over struikelt dan voor moet bukken. Een ontwikkeling die gelijk opgaat met je leeftijd en bijkomende gebreken. Hoelang nog en het opslaan van de oogleden in de morgen is het toppunt voor die dag? Wat is de lol van de tegenwoordig vergevorderde leeftijd voor de gemiddelde mens? Het is kwalen verzamelen totdat de rek er eindelijk uit is. Je zou je eind bijna als verlossing gaan zien. Jammer, dat je van het moment suprême weinig mee krijgt. Al het afzien zou een feestje waard zijn.

Kerst?

 Kerst en ook weer niet. Het gevoel van iets speciaals mist. Behalve dat de regen van vannacht de daken ontdaan heeft van de sneeuwlaag voelt het meer als een gewone maandag dan eerste kerstdag. Het kerstmenu is gewoon werken en koken heeft al tijden iets onvoorspelbaar qua enthousiasme. Vandaag is dat niet anders. De aanloop wordt aanduwen. Het is dat ik uitzie op een prachtig gedekte tafel vol kerstattributen. Ik zal het er qua 'kick' mee moeten doen.

 Het is niet eens, dat ik ingewikkelde hoogstandjes voor elkaar moet krijgen. Goulash vereist geen culinaire fijngevoeligheid. Ook het maken van een tonijntartaar is weinig meer dan letterlijk verhakken van alle ingrediënten. Misschien is de salade nog de meest ingewikkelde gang. Het is de innerlijke weerstand tegen alles denkbare die met regelmaat op de voorgrond weet te treden. Eigenlijk kan alles aan mijn reet roesten. Een deur achter me dicht kunnen trekken en de wereld de wereld laten. Kan niet. Is tenminste niet de bedoeling. Dus, hop, die spekjes in de pan. De bal aan het rillen brengen.

Afronding

 Uiteindelijk nog een heel eind gekomen. Tafel vrijgemaakt, gedekt en versiert. De eerste etappe was voornamelijk mijn zaak, mijn zooi. De rest was meer voor een vrouwenhand. Later ook nog de tussenraam-decoraties aan de straatkant van het huis aangebracht. Van ramen lappen is het niet meer gekomen. Ook geen lichtjes op de binnenplaats of aan de voorgevel. Zonder sneeuw was het d'r misschien nog wel van gekomen. Wie weet morgen wel nog iets met versiering op de poort. Moet dan wel de doos weer van de zolder halen. Die hebben we (7 stuks) vandaag uit de weg geruimd. Kunnen we weer een beetje normaal in huis bewegen.

 Nu zou ik in feite de keuken kerstmenu-klaar moeten maken. Geloof niet, dat dat er nog in zit. De energie die voelt alsof ie aanwezig is, verdwijnt als sneeuw voor de zon, zo snel ik iets aanpak. Dat moet morgen dan maar in de aanloop.

 Het is voor dit jaar de meest haalbare Kerst. Geen zelfgebakken ontbijtkoek, geen zelfgemaakt toetje. Wel mandarijen en bonbons. Mn de Raffaello's van Ferrero zijn erg verleidelijk. Jammer van het kokosschraapsel dat massaal tussen de tanden blijft steken. Gaan we het volgend jaar beter, uitgebreider doen? Ga ik uberhaupt (umlaut wil niet) nog een volgende Kerst meemaken? Het is geen irreele optie.

5555

 Behalve dat 5555 een aardig getal is, weet ik niet wat ik denken moet van een dergelijk aantal pageviews in 24 uur tijd. Een paar honderd was al schrikken een paar wkn geleden. Nu met bijna 3000 uit de USA en behalve voor Japan en Nederland allemaal buiten proportionele aantallen maakt me wantrouwig:

 Verenigde Staten 2,71K, Duitsland 760, Finland 628, Canada 430, Tsjechië 237, Verenigd Koninkrijk 218, Zuid-Korea 135, Australië 97, Frankrijk 52, Zweden 43, Japan 9, Nederland 2, Overige 227.

 

 Dit doet vermoeden, dat het blog voor andere zaken gebruikt wordt dan het lezen van de stukjes. Maar wat is dat en hoe kom je er achter?

Toestand

 Het blijft duidelijk niet bij één dag. Ook vandaag was het hommeles. Mis ik de supplementen? De een schrijft ze voor, een hoop andere medici zeggen, dat het nul komma nul effect heeft. Vitaminen en mineralen zijn in hun meestal ruime overdosering eerder nadelig dan van voordeel voor het lijf. Maken die twee die nu alweer bijna twee wkn 'op' zijn daar een uitzondering op? Ze zijn aan de prijs en toch meermaals op momenten als deze wederom voor aanschaf gekozen. Deze keer ga ik het consult van maandag afwachten en zien wat daar gezegd wordt. Wordt om meerdere redenen spannend maandag. Het begint al met de plek van de afspraak. Belangrijker is natuurlijk of het operatietraject ingeleid gaat worden en het verkrijgen van meer dan de huidige summiere informatie.

Culinairs

 Koken/bakken, de strohalm waaraan ik me boven water hou. Ondanks een zekere afkeer gisteren toch de prei bij de horens gepakt. Aardappelpuree met gestoofde prei in roomsaus, geroosterde pijnboompitten, vers gesneden bladpeterselie en geraspte Padano. Het vleesloze pré-Kerst tijdperk valt me dit jaar niks tegen. We zijn pas halverwege volgens mij, maar toch. Afgezien van wat voorbewerkte Italiaanse deegwaren alles huisgemaakte gerechten met, al zeg ik het zelf, weinig tot geen dubbelingen.

 

 Probeer me ondertussen een beeld te vormen van de gerechten voor de feestdagen. Dat wil nog niet zo. Pogingen stranden in flarden à la 'Iets met ...' De bedoeling is simpel en smaakvol in de juiste porties zowel qua inkoop als bereiding op het bord. Niet dat we in februari nog bezig zijn met de laatste resten van de Kerst- en Oud & Nieuw inkopen. D'r is ook een neiging om de gang of gangen persoonsgebonden te maken. Na een jaar (en langer) vnl tot uitsluitend varkensvlees gegeten te hebben, verlang ik naar een stuk rood vlees. Tartaar, carpaccio en/of een sappige, mooi dooraderde steak. Dat is echter niet aan Mariana besteed, tenzij doorbakken en dat zie ik dan weer niet zitten. Ik ben er nog niet uit.

Gemist