Het inzicht schrijdt voort. Mocht ik hier enige continuïteit in de keukenorde willen behouden, zal ik weer aan de (bijna) dagelijkse afwas moeten. Inzichtje van gisteren. Ook als al het spul opgeruimd is, dat nu in de weg staat vanwege de nog niet gerealiseerd plek, waar het naartoe zou moeten, blijft het zeer waarschijnlijk noodzakelijk om regelmatiger de boel op te schonen, dan ik in Frankrijk gewend ben geraakt. Servies en bestek is nog steeds meer dan ruim voldoende aanwezig. Daar ligt het niet aan. Ik zit minder in de pannen, maar dat was voorheen ook het geval. Zelfs qua ruimte, als alles eindelijk op z'n plek staat en het aanrecht heeft verlaten, zal ik nu nauwelijks onder doen voor de keuken op LpM. Ik had daar een extra tafel, die als parkeerruimte diende voor al het denk- en ondenkbare, dat intern of van buiten komend ff weggezet moest worden. Die ruimte is hier echter gecompenseerd door een minstens 5x groter aanrechtoppervlakt.
Nee, in al die concreet ruimtelijke zaken zit het niet. Het zit 'm in een ander gebruik. In regelmatiger koken en niet alleen voor mezelf. Waar is de tijd gebleven, dat ik de bonen rechtstreeks uit blik verorberde? In het feit dat de keuken (weer) door twee personen en niet alleen door mezelf wordt gebruikt. In het feit, dat ik geen zin heb in werken in de rommel van anderen en daar dus ook het voorbeeld in moet geven. Toch? Dat wordt het herstellen van een bijna vergeten ochtendritme. Wakker worden boven de afwas.
zondag 7 augustus 2016
Geblaf
Sammy is ontevreden. Deels kan ik 'm geen ongelijk geven. De honden hangen er af en toe een beetje bij. De centrale plek in mijn leven, die ze de laatste Franse jaren hebben gehad, is sterk verwaterd. Er is minder ruimte, die bovendien moeilijker toegankelijk is en een gebrek aan tijd cq verschuiving van prioriteiten. Katrien komt vanwege de trappen het deel van het huis niet meer in waar we meestal vertoeven. Sammy doet dat wel nog. De regelmaat, waarmee hij bij en onverwachtse beweging door zijn achterkant zakt, doet vermoeden dat ook voor hem dat ergens gaat ophouden.
Zijn ontevredenheid steekt hij ondertussen niet onder stoelen of banken. Nee, hij blaft het uit op de voor hem kenmerkend piepende wijze. Erg irritant om half zes 's ochtends. Het maakt daarbij geen moer uit of ik 'm nou 's nachts in het leefgedeelte laat liggen of eruit zet naar de tuinkamer bij Katrien. Het geblaf is in beide gevallen niet voor de poes en op ongeveer hetzelfde tijdstip.
Het zal zeker voor een deel een gemis aan gezelschap zijn, maar waarom hij dan in de tuinkamer met alles, wat los en versleepbaar is, zonodig heen en weer moet schuiven, ontgaat me. Wat me ook ontgaat, is dat hij door de dag heen in het gewenste gezelschap, me alsnog tracteert op zo'n piepend blafbui. Helaas beheers ik nog steeds geen Honds. Geef me wat dat betref maar Katrien, die is over het algemeen de rust zelve en kan Sammy ook af en toe zat zijn en tegen hem in blaffen, een octaaf of wat lager.
Zijn ontevredenheid steekt hij ondertussen niet onder stoelen of banken. Nee, hij blaft het uit op de voor hem kenmerkend piepende wijze. Erg irritant om half zes 's ochtends. Het maakt daarbij geen moer uit of ik 'm nou 's nachts in het leefgedeelte laat liggen of eruit zet naar de tuinkamer bij Katrien. Het geblaf is in beide gevallen niet voor de poes en op ongeveer hetzelfde tijdstip.
Het zal zeker voor een deel een gemis aan gezelschap zijn, maar waarom hij dan in de tuinkamer met alles, wat los en versleepbaar is, zonodig heen en weer moet schuiven, ontgaat me. Wat me ook ontgaat, is dat hij door de dag heen in het gewenste gezelschap, me alsnog tracteert op zo'n piepend blafbui. Helaas beheers ik nog steeds geen Honds. Geef me wat dat betref maar Katrien, die is over het algemeen de rust zelve en kan Sammy ook af en toe zat zijn en tegen hem in blaffen, een octaaf of wat lager.
zaterdag 6 augustus 2016
Keizerlijk
Sissi, het nieuwe gezinslid, heeft de slag naar buiten gemaakt. Genoeg verstopplekjes om Juul te ontlopen of bij een ongewenste confrontatie weg te duiken. Het bewegen buiten gebeurt nog als een luipaard op jacht. Lichtelijk door de poten gezakt, rug naar beneden, hoofd omlaag en de oren plat. De grote onbekende wereld. Een week of vier geleden al verkend maar (gelukkig) weer vergeten.
Beestje heeft het erg naar haar zin. Is enthousiast en aanhalig, maar niet overdreven. Klein nadeel is haar voorliefde om op het toetsenbord van de laptop te liggen. In principe staat dat ding altijd aan, waardoor het dus aardig op temperatuur is. Lekker warm. Voor de andere katten is een driekwart dichtgeklapt scherm voldoende om ze weg te houden. Voor het kleintje moet de boel gewoon dichtgeklapt, anders weet ze zich er tussen te wringen. Levert rare toetsaanslagen op en in ongekende hoeveelheden cq lengtes.
Nog een paar mndn te gaan en dan krijgt ze waarschijnlijk het bekende 'eigens' van een kat. Dan komt ze net als Juul en Snoepie haar aandacht vragen bij behoefte en wil verder niet gestoord worden in haar doen en laten. Neemt niet weg, dat hoe bijzonder het plekje is dat Sammy en Katrien hebben weten in te nemen, een kat weet me net iets dieper te raken. Je bent er minder mee bezig en houdt er desondanks meer aan over. Rara maar waar.
Beestje heeft het erg naar haar zin. Is enthousiast en aanhalig, maar niet overdreven. Klein nadeel is haar voorliefde om op het toetsenbord van de laptop te liggen. In principe staat dat ding altijd aan, waardoor het dus aardig op temperatuur is. Lekker warm. Voor de andere katten is een driekwart dichtgeklapt scherm voldoende om ze weg te houden. Voor het kleintje moet de boel gewoon dichtgeklapt, anders weet ze zich er tussen te wringen. Levert rare toetsaanslagen op en in ongekende hoeveelheden cq lengtes.
Nog een paar mndn te gaan en dan krijgt ze waarschijnlijk het bekende 'eigens' van een kat. Dan komt ze net als Juul en Snoepie haar aandacht vragen bij behoefte en wil verder niet gestoord worden in haar doen en laten. Neemt niet weg, dat hoe bijzonder het plekje is dat Sammy en Katrien hebben weten in te nemen, een kat weet me net iets dieper te raken. Je bent er minder mee bezig en houdt er desondanks meer aan over. Rara maar waar.
Kanttekening
Lunch. Weinig schokkende bezigheid. Vijf eetgelegenheden onder handbereik. Twee vallen op zaterdag af vanwege mogelijke bruilofsfeestelijkheden. Blijven drie over, waarvan, net als bij de twee uitgerangeerden, de menukaart in mijn geheugen staat gegrift. Niet in de laatste plaats, omdat ze als quintet vrijwel dezelfde kaart presenteren.
Vandaag dus maar weer een keer iets verder gereden. Maakt qua menukaartinhoud niet zoveel uit, tenzij je in een wat sjiekere gelegenheid aan tafel schuift. De beoogde tent, normaal gesproken vrijwel leeg, zat nu bomvol en, vergeef me, niet met het gewenste publiek. Ruim het dubbele en meer betalen en in een pizzeriasfeer terechtkomen, daar had ik weinig zin in. Dus ook nog eens minimaal een half uur moeten wachten, voordat de keuken vanwege de onverwachte drukte in staat zou zijn om het gevraagde te leveren, was een mooi uitvlucht om naar iets anders om te zien.
Sighisoara. Erg mooie, maar in deze tijd vooral erg toeristische plek. Ik heb er nooit van gehouden, als ik zelf onderweg was voor mijn vakantie. Ik heb het in Frankrijk niet kunnen waarderen, behalve als ze op onze plek verbleven. En ik zie al helemaal niet in, waarom ik ze me hier aan zou moeten doen. Toeristen zijn lastig, vervelend en vooral verstorend. Zelfs in een normale pizzeria met belabberde service en overtrokken prijzen. Snel terug!
Vandaag dus maar weer een keer iets verder gereden. Maakt qua menukaartinhoud niet zoveel uit, tenzij je in een wat sjiekere gelegenheid aan tafel schuift. De beoogde tent, normaal gesproken vrijwel leeg, zat nu bomvol en, vergeef me, niet met het gewenste publiek. Ruim het dubbele en meer betalen en in een pizzeriasfeer terechtkomen, daar had ik weinig zin in. Dus ook nog eens minimaal een half uur moeten wachten, voordat de keuken vanwege de onverwachte drukte in staat zou zijn om het gevraagde te leveren, was een mooi uitvlucht om naar iets anders om te zien.
Sighisoara. Erg mooie, maar in deze tijd vooral erg toeristische plek. Ik heb er nooit van gehouden, als ik zelf onderweg was voor mijn vakantie. Ik heb het in Frankrijk niet kunnen waarderen, behalve als ze op onze plek verbleven. En ik zie al helemaal niet in, waarom ik ze me hier aan zou moeten doen. Toeristen zijn lastig, vervelend en vooral verstorend. Zelfs in een normale pizzeria met belabberde service en overtrokken prijzen. Snel terug!
Klussers
Tegen negenen zelf de bijl ter hand genomen en in een paar uur tijd iets van 1/5 deel klein gehakt. De beoogde houthakker is nog langs gekomen op weg naar de stad en onder het maken van een groots hemelgericht gebaar moest ik begrijpen, dat de feestdag wel zo bijzonder was, dat hij geen hout kon komen hakken.
Als je nou zoveel waarde aan kerkelijke feestdagen hecht, dan hoor je om een uur of 09:30 in de kerk te zitten en niet met vrouw en kind op de paardenkar richting de stad te draven. Lijkt mij. Kan me vergissen, maar het hele gedoe slaat nergens op. Als een feestdag zo bijzonder is, is het wel erg vreemd, dat je je de dag niet herinnert, als je twee dagen van te voren een afspraak maakt op de betreffende dag zelf. Maar goed, dat is het al benoemde gemak, waarmee vanalles, wat toegezegd is, niet wordt gedaan.
Zoals werkers onaangekondigd niet komen opdagen switchen opdrachtgevers vaak op het laatste moment, na al gedane toezeggingen, naar een andere mogelijkheid, omdat die persoon voor een paar lei minder bereid is de zelfde klus te klaren. Een kip-en-ei situatie waar ik in mijn geval graag een eind aan zou willen maken. Ik zou graag iemand hebben, die ik met betaalde klussen een plezier kan doen, ipv voor ieder klus steeds weer opzoek te moeten gaan naar een bereidwillige. Ik dacht, dat ik iemand had gevonden. Denken ....
Als je nou zoveel waarde aan kerkelijke feestdagen hecht, dan hoor je om een uur of 09:30 in de kerk te zitten en niet met vrouw en kind op de paardenkar richting de stad te draven. Lijkt mij. Kan me vergissen, maar het hele gedoe slaat nergens op. Als een feestdag zo bijzonder is, is het wel erg vreemd, dat je je de dag niet herinnert, als je twee dagen van te voren een afspraak maakt op de betreffende dag zelf. Maar goed, dat is het al benoemde gemak, waarmee vanalles, wat toegezegd is, niet wordt gedaan.
Zoals werkers onaangekondigd niet komen opdagen switchen opdrachtgevers vaak op het laatste moment, na al gedane toezeggingen, naar een andere mogelijkheid, omdat die persoon voor een paar lei minder bereid is de zelfde klus te klaren. Een kip-en-ei situatie waar ik in mijn geval graag een eind aan zou willen maken. Ik zou graag iemand hebben, die ik met betaalde klussen een plezier kan doen, ipv voor ieder klus steeds weer opzoek te moeten gaan naar een bereidwillige. Ik dacht, dat ik iemand had gevonden. Denken ....
Houterig
Volgens mij had er vandaag iemand hout willen hakken. Inmiddels bijna half negen en geen kip op de straat, laat staan eentje, die met het hakken van ons winterhout is begonnen. Kerkelijke feestdag de oorzaak? Leek me nou niet zo'n kerkelijk type.
Dit is nou één van de minpuntjes hier. Mensen maken moeilijker afspraken dan dat ze ze erna niet nakomen. Onbetrouwbaarheid. Van de meeste mensen kun je gewoon niet op aan. Zelf twee andere mensen teleurgesteld, omdat voor mij geldt: beloofd is beloofd. Gevolg van mijn betrouwbaarheid? Niemand die mijn hout hakt en het hout dus nog langer in handzaam gezaagde mootjes in de berm ligt met alle risico's vandien. Gisteren zijn nog de perziken van Mariana's moeder uit de boom gejat. Iedereen of haast iedereen steelt, of laat ik het netjes zeggen, eigent zich andermans eigendom toe als de gelegenheid zich voordoet. Daarbij geldt het meer hebben dan een ander, en dat heb je al snel in de ogen van de ander, als vrijbrief voor wat eigenhandig nivelleren. Lijkt de PvdA wel.
Dit is nou één van de minpuntjes hier. Mensen maken moeilijker afspraken dan dat ze ze erna niet nakomen. Onbetrouwbaarheid. Van de meeste mensen kun je gewoon niet op aan. Zelf twee andere mensen teleurgesteld, omdat voor mij geldt: beloofd is beloofd. Gevolg van mijn betrouwbaarheid? Niemand die mijn hout hakt en het hout dus nog langer in handzaam gezaagde mootjes in de berm ligt met alle risico's vandien. Gisteren zijn nog de perziken van Mariana's moeder uit de boom gejat. Iedereen of haast iedereen steelt, of laat ik het netjes zeggen, eigent zich andermans eigendom toe als de gelegenheid zich voordoet. Daarbij geldt het meer hebben dan een ander, en dat heb je al snel in de ogen van de ander, als vrijbrief voor wat eigenhandig nivelleren. Lijkt de PvdA wel.
vrijdag 5 augustus 2016
Vuiligheid
Morgen weekend èn geen werkers om me heen. Het idee heeft een hoop aantrekkelijks. In feite maakt het waarschijnlijk geen ruk uit, maar voor mijn idee kan ik eindelijk doen, waar ik door de aanwezigheid van de werklui af gehouden wordt. Ach, we zullen het zien morgen. Het zou prettig zijn, zowel qua resultaat als bezigheid om een aantal uren in de tuin aan de slag te gaan. Ik kan het nou allemaal nog zien. Als ik het langer uitstel, moet ik op mijn gevoel afgaan. Lijkt me niet wenselijk.
De uien moeten eruit, de laatste pattaten idem. De perceeltjes moeten schoongemaakt, omgespit, wat laatste dingen als sla en radijs kunnen gezaaid worden en verder grof aan de slag met de bosmaaier. Eén jaar onkruid is 7 jaar wieden, staat me ergens van bij. Hier heeft het onkruid meerdere decennia de vrije hand gehad. Hopelijk vermenigvuldigt dat niet de schoonmaakduur.
De uien moeten eruit, de laatste pattaten idem. De perceeltjes moeten schoongemaakt, omgespit, wat laatste dingen als sla en radijs kunnen gezaaid worden en verder grof aan de slag met de bosmaaier. Eén jaar onkruid is 7 jaar wieden, staat me ergens van bij. Hier heeft het onkruid meerdere decennia de vrije hand gehad. Hopelijk vermenigvuldigt dat niet de schoonmaakduur.
Abonneren op:
Posts (Atom)