vrijdag 31 oktober 2014

Koffiedik

 Nou, grasmaaien kunnen we nog. Voelde het anders aan? Niet echt. Niet verkeerd, maar ook niks jubelends of iets triesterigs. Gaan we zo rollen de komende tijd? Enthousiasme op standje "onderkoeld"? Als je erg lang ergens op hebt moeten wachten, heb je twee mogelijkheden. Je bent of hartstikke blij, dat het er eindelijk van gekomen is òf je hebt meer iets van "Hè hè, het zou tijd worden." Schuif mij maar onder die tweede categorie.

 Er zal vast af en toe iets van enthousiasme oplaaien, maar eigenlijk is daar naast het tijdstraject zoveel op af te dingen, dat uitbundigheid een misplaatste emotie is. Kniezen heeft ook weinig zin, dus het zal er wel ergens tussenin blijven hangen en op de voorspelbare wijze heen en weer jojoën. Of meer op en neer. Niks nieuws onder de zon dus totdat het moment aangebroken is om de oprijlaan voor de laatste keer af te rijden. Misschien dat dan de dubbeltjes vallen of anders wel op het ruim 2000 km lange vervolgtraject of misschien ook wel helemaal niet.

 Maakt het iets uit? Praktisch gezien nul-komma-noppes maar er moet een soort van reactie of effect de revue passeren en dat moment missen zou van een minachting getuigen voor de afgelopen zeven jaar, waar ik een ander volkomen voor omver zou schoffelen. Maar mezelf? Maar niet laten gebeuren dus. Als een boulevardbladjournalist achter mijn eigen kont aan lopen, moet ik. Voortdurend de dieptes peilen van mijn minder rationele delen en mijn grijze massa treiteren met een niet-aflatende analyse-terreur. Ik moet èn ik zal ...... Wat? Waar hadden we het over? Och, dat. Waar je je niet allemaal druk over kunt maken.

Rouleren

 Nieuwe dag, nieuw berichtje, nieuw record. Iedere letter is scoren. Volgende maand moet ik eerst maar weer zien hoe ver mijn motivatie de lol weet mee te slepen. Het hoeft niet iedere maand feest te zijn. Had ik dat gewild, had ik er slim aangedaan de lat aan het begin stukken lager te leggen. Had ik zo wat jaartjes kunnen feesten. Maar soit, ok, à la, gewoon verder waar we gisteren vastgelopen zijn. Einde van de maand of niet. De zon schijnt en het gras groeit (weer).

 Volgende week herfst. Kan ik het gras net nog ff een beurt geven. Wie weet de laatste voor dit jaar. Wie weet .... misschien wel de allerlaatste rondjes. Ik zou er niet vies van zijn. Is tijdenlang leuk geweest maar inmiddels ook al weer ff genoeg geweest. Had niet gehoeven, is er wel van gekomen. Zien hoe dat rijdt straks. Vandaag aub gewoon rollen met de hap en geen tegenslagen. Mijn neus zit aan zijn tax....

 Ik wil mijn blik urenlang vrijelijk langs de einder kunnen laten dwalen. Kilometers en verder weg in zuidelijke richting, beslotener aan de andere kant. Is er een passend muziekje te verzinnen? Nee, maaien met muziek is het niet. Het geluid van de motor en het gerammel van het apparaat moeten langzaam wegzakken in de mij omgevende stilte. Mediteren op de maaier. Ja, het kan.

Fan?

 Goeiemorgen zeg. Daar heeft zich iemand verveeld afgelopen nacht .... of net niet natuurlijk. Hoewel ... Ik wil mijn schrijfsels best enige meerwaarde toedichten, maar ik zie ze geen spanningsboog in stand houden, die je een nachtlang van je slaap weet te beroven. Ik kan me ook niet heugen, dat er eerder al eens een hele nacht op het blog gekeken is. En al helemaal niet door dezelfde persoon, of correcter; door dezelfde inlog-combinatie. Notabene iemand uit Frankrijk en niet ik in dit geval.

 Natuurlijk wordt je dan nieuwsgierig. Vraagt je af wie dat zou kunnen zijn. Is het iemand, die je kent? Of niet? Waardoor is hij/zij op mijn blog terecht gekomen? Zelfs de vraag of het een hij dan wel een zij is? In feite weet ik alleen, dat in Frankrijk ingelogd wordt en met welke combi besturingssyteem-webbrowser dat gebeurd. Het kan een inwoner maar ook een vakantieganger zijn. Het moet haast wel iemand van Nederlandse orgine zijn. Aan het origineel zal menigeen al slechts met moeite touwen kunnen vastknopen, laat staan als je het jezelf aandoet in een (google-)vertaling. Dat heb ik zelf voor de gein een paar keer geprobeerd, zowel in Duits, Frans of Engels is het lachen wat er van gemaakt wordt. Duits gaat nog, maar dat is waarschijnlijk, omdat ik die taal het best beheers. Frans kan ik vaak gewoon niet volgen en het Engels is nog krommer, dan als ik het zelf geschreven had.

 Maar goed, ik denk dan ook direct weer, dat ik al die dingen eigenlijk niet wil weten ook. Dat is het dubbele aan deze schrijverij. Het is openbaar en dat is een keuze. De mogelijkheid, dat het gelezen wordt, is debet aan deze keuze. Dat het ook werkelijk gebeurd, verbaast me steeds weer. Misschien zelfs eens terugbladeren?

donderdag 30 oktober 2014

Getalsmatig

 Allez ... de honderste deze maand. Kaarsjes aansteken en uitblazen. Taartjes uitdelen en proosten maar. Ik kan me niet voorstellen, dat het een gewoonte gaat worden. Niet dat ik er deze maand mee bezig ben geweest. Het heeft anderzijds ook weer geen moeite gekost.

 De 730 op jaarbasis gaan we ook aantikken. Gemiddeld dus twee berichtjes per dag over het hele jaar gezien. Zoiets als een bij het opstaan en nog eentje voor ik weer onder de wol ben verdwenen. Niet dat het zo werkt. Het gros schud ik voor het middaguur uit mijn mouw. De rest kan op elk ander moment van de dag.

 Aanleiding of drijfveer is meestal  1. discipline of gewoonte, 2. motiverend en 3. stomweg verveling, en daar dwars doorheen loopt ook ergens iets van de lol om ermee bezig te zijn. Zonder lol hou je zoiets niet vol!

Tegenwerk

 Geslagen twee uur bezig geweest met een klusje, dat in vijf minuten gepiept had kunnen zijn, als niet alles wat tegen kon zitten dubbel en dwars tegengezeten had. Blèk! Soms kan ik het hebben en soms brandt het me tot op de enkels af .... zoals vandaag. Nog net de energie om al het aangesleept gereedschap terug te leggen waar het vandaan kwam, zeiknat onder de douche gekropen en wegwezen, vanzelfsprekend aangekleed. De tijd dat ik de wereld mijn pure ik kon aandoen is voorbij. Bovendien rijdt dat volgens mij voor geen meter. In mijn blote reet boodschappen doen, heeft me ook nooit getrokken. Maar daar dachten anderen vaak anders over. We dwalen af.

 Ff weg dus. Zogezegd de coulissen in. Dat moet je ruim zien. Verhouding toneel en backstage hebben niet zoveel met schouwburg-afmetingen van doen. Limoges dus. Uurtje op een terras gehangen in het uitzonderlijk zonnige en zachte najaarsweer. Een hoop passanten. Het duurde een jus d'orange, voordat ik de smaak van het kijken te pakken kreeg. Geen zin om verder iets te doen in de stad en via een omweg terug naar de vierwieler, boodschappen gedaan en retour toneel.

Gezondheid!

 Afzien en onthouden! Nee, ik ga niet het klooster in. We rukken het gras naar plaats één van de prioriteitenlijst voor de komende dagen en doen tegelijkertijd een poging om enige gezonde regelmaat terug te brengen in het dagelijkse voedingspatroon. De dikke speculaas van AH is bijna op, dus dat zou moeten lukken. Winterse soepen, hete Aziatische gerechten, af en toe een salade, soms iets Italiaans en dat met vele glaasjes water, waar ik Jezus bij uit de buurt houdt, anders schiet ik er nog niks mee op.

 Niks mis met de instelling dat het leven één groot feest is, maar vol-continu gaat dat toch ten koste van de conditie. Als dingen ouder worden, gaat de flexibiliteit verloren. Plastic verhard, leer verstijft en de mens is geen beter lot beschoren. Als het nog ff zo doorgaat hang ik tien uur per dag aan de apparaten om een uur of twee soepel en vlotjes door het leven te bewegen. Ook nonsens, maar niet geheel bezijden de waarheid.

 ...... en dan kan ik het niet nalaten om te denken: "Dood ga je toch!". Misschien morgen al ..... Flauw, maar waar. Ook hier geen afstel door uitstel.

Uitdaging

 Honderd-en-een verschillende dingen op drie plekken tegelijk. Moet kunnen, toch? Is goed tegen de verveling. Niet dat ik daar nou zoveel last van had, maar het zal er op deze manier voorlopig ook niet van komen. Vandaag hier, in het weekend daar, ergens ook weer elders en zo rollen we verder. Word ik eigenlijk gerold. Maar maakt niet uit, het zijn eigen keuzes.

 Een eerste bottleneck, of meer nekje, dient zich aan. Rechthoekig en van karton. Ben daar jaren geleden al eens tegenaan gelopen, maar was het alweer vergeten. Vind in Frankrijk eens een fatsoenlijke verhuisdoos en dat niet voor 5 of 6 euro per doos. Behalve dat het allemaal van die opvouwgevallen zijn, die met tape in elkaar gezet moeten worden, is die tape vaak ook nog het meest stevige onderdeel van het geheel. Daarin wil ik wel van Landignac naar Le Chalard verhuizen, maar St. Yrieix wordt al dubieus.

 Eens zien of een van de vele Nederlandse webadressen bereid is om de boel verder te versturen dan mijn voormalige zuider- en tegenwoordige noorderburen. Op en neer kost behalve twee dagen ook 2x een tank diesel. Een beetje pakjesbezorger moet volgens mij voor minder al het water in z'n mond krijgen.