Impressie

 Lache ..... Moest vanavond, rondblikkend door mijn dagelijkse leefomgeving ineens denken wat mensen ervan zouden maken, als ze me hier levenloos hebben aangetroffen. De dood is met regelmaat mijn gedachtenmetgezel, maar meestal toont hij geen gevoel voor humor. En je kunt er een hoop op afdingen, maar het idee, goed doordacht, is best komisch.

 Een keuken met een volgestapeld aanrecht, kruiwagen met hout binnen, gereedschap links en rechts, was in manden en een begin van de papierbende, die op de tafel in de naastgelegen kamer de hoogte van bijna 50 cm bereikt. Een computertafel waar het platte beeldscherm met moeite boven de papierbende uitsteekt. De huiskamer als hondenhok, gang als bergruimte, slaapkamer kaler dan een slaapzak bij het niet aanwezig kampvuur en een badkamer vol kleren. Schoon, vuil, gestapeld of in de wasmand .....

 Niemand, werkelijk niemand zal dit op de juiste wijze weten te duiden. Iedereen zal, belemmert door 'hoe het hoort', de verkeerde conclusies trekken.

 Ik ga me nu niet verontschuldigen. Absoluut niet. Dit is mijn leven op deze plek. Mogelijk gemaakt door wat is gebeurd, aanwezig is en mijns eigen. Volgens mij heb ik al eens laten vallen, dat ik voor mezelf eigenlijk overal schijt aan heb. En dat is dus echt zo. Chaos, rommel, rotzooi, vuil .... bijna alles kan. Bij viezigheid ligt de grens. Dan gaat de bezem door de tent en ben ik er weer voor maanden vanaf.

Dubieus

 Wat is erger? Je in principe permanent knap klote voelen en af en toe van die blijmakende oprispingen hebben? Of over het algemeen best aardig in je vel zitten en met regelmaat tegen k*tmomenten oplopen? Vreemd genoeg, al zeg ik het zelf, neig ik naar het laatste alternatief als minst aantrekkelijk. Terwijl het eerste iets stimulerends heeft, is de tweede variant knap sadistisch.

 Je ziet wat je wilt, je hebt het voor het grijpen, ruikt het, maar proeven is niet toegestaan, laat staan aanraken. Een goddelijk koud buffet en alleen maar mogen kijken .... Heb je net gegeten, is dat best te doen. Ben je uitgehongerd, werkt dat anders. Ik wil door, maar heb daar geen zeggenschap over. Ik zit in de auto, maar niet achter het stuur noch aan de pedalen.

 Dit zijn de kwellingen van het altijd al weinig rechtvaardige leven. Maar misschien beter ergens van afgehouden worden, dan over verborgen valkuilen het oogschijnlijke geluk tegemoet snellen. Weer die keuze voor minder. Niet gek ook. Zolang je mogelijkheden boven je ziet, kun je omhoog. Eenmaal boven ....

Cijferen

 De 500 gaan we dit jaar aantikken. Incl. de 180 op het Twoggen-blog is het krap an, wat ik me bedacht had. Eenmaal per blog per dag zou de 700 achter zich gelaten hebben. Maar soit, niet terugblikken, vooruit is de richting. De 1000 op dit blog zit er dit jaar niet in, dat gaat februari of zoiets worden. Belangrijker dan de getallen is, dat het lekker loopt en zijn functie voor mij vervult, al is dat laatste wederom aflopend. De volgende ommezwaai hangt in de lucht.

 Nee, niet weer verdwijnen en met een ander blog verschijnen. Geen Heintje-Davids-van-het-bloggen in spé.  Ik moet iets met sub-blogs. Of het bestaat weet ik niet, maar indien niet, dan gaan we de mogelijkheid gewoon creëren.

 Begonnen met mezelf terug te lullen in het leven, heb ik me in deze stukjes-verzameling proberen te verzoenen met het bestaan ..... Nu deel 3: wat maken van wat er rest.

Spenderen

 Mensen die honderden euro's of ieder ander onevenredig bedrag  aan kleding, schoenen, tassen, opmaak e.d. besteden per maand, snap ik niet. Dat ik dergelijke bedragen zou kunnen (!!) besteden aan uit eten gaan, snappen die andere mensen waarschijnlijk niet. Zeker niet als het grootste deel van die maaltijden, verwennerijen en/of culinaire uitspattingen in mijn eentje worden verorberd èn genoten.

 Het is een intens dwingende behoefte. Je kunt het misschien best een verslaving noemen. Altijd komt er weer een moment, waarop ik een innerlijk zoeken ervaar (prachtig, hè), dat onmiskenbaar richting het restaurantwezen wijst. Toch is het vullen van de maag of het strelen van de tong niet de doorslaggevende drijfveer.

 De meerwaarde van gezellige tafelen in (klein) gezelschap lijkt me duidelijk. Het verpozen, verzorgd worden, genieten en onbekommerd converseren mag geen uitleg behoeven. Maar er is meer. Veel meer.

-wordt vervolgd-

Kracht

 Hoe hard moet je iets willen, om ervoor te zorgen, dat het werkelijk gebeurt? Dit soort redenaties hebben als drukventiel, dat als het gewenste niet gebeurt, je simpelweg niet hard genoeg wilt. Gelul! Dat kan ik inmiddels met jarenlange eigen ervaring onderbouwen. Als er iemand al iets heel erg erg graag heeft gewild, nog wilt en voorlopig helaas moet blijven willen, dan ben ik dat wel. Maar heeft dat willen al meer opgeleverd dan frustratie? Misschien is me iets ontgaan, maar naar mijn weten is het resultaat tot op heden nul, komma, nada.

 Daarom maar gewoon terug naar de oude levenswijsheden. Eigenlijk heb ik ze nooit verlaten, al probeer ik natuurlijk af en toe wel een zijstraatje. Dus ploeteren op de weg, die de wil bepaald niet plaveit, maar je ondanks het ontbreken van enig teken toch laat vinden. Doorgaan, dus! Volhouden is dan wel niet de beloofde garantie, dat je wint, maar daardoor kom je uiteindelijk wel, waar je wezen wilt, met alle bijstellingen vandien. Mocht je zelfs dat niet gegund zijn, dan ga je tenminste strijdend ten onder. Dat schijnt ook wel iets te hebben. Hoewel ik daar voorlopig niet in geïnteresseerd ben.

Pharmaca

 Wat kunnen mensen toch moeilijk doen, cq stom zijn, de werkelijkheid een surrealistische draai geven, zich voor karretjes laten spannen. Vooral het karretje van de pharmaceutische industrie is een ongekend succesnummer. Waar anderen nog een soort wortel moeten inzetten om het trekken tot een verleiding te verheffen, bedenkt de gemiddelde mens op pillen- poeiergebied die wortel zelf wel. Het geloof aan de behoefte is zo sterk, dat men al in de rij staat om te trekken voordat de industrie een karretje heeft voorgereden.

 Medicijnen zijn geneesmiddelen en die middelen genezen ziektes bij patiënten. Veel van de middelen die de kankerlijder tegenwoordig toegediend krijgt, hebben geen elk ander doel dan het rekken van het leven. Er wordt niks verholpen of opgelost. In het beste geval maakte het het ziek-zijn dragelijker. Kortom die middelen houden een ziek(t)e instand ipv deze te (ver)helpen.

 Wat is dan het probleem voor de fondsen die geneesmiddelen (moeten) vergoeden? Ik snap het niet. Deze middelen genezen niet, zijn dus geen geneesmiddelen .... ergo, geen vergoeding. Probleem opgelost.

Doorgaans

 Heel af en toe is het er, maar het verdwijnt steeds weer met dezelfde onopvallendheid, waarmee het verschijnt. De laatste keer was volgens mij in september. Tenminste dat het spontaan optrad en mij opviel. Daarna weer verdwenen, want het valt me de laatste dagen wederom op. En terugblikkend is het er misschien wel al een week of twee. Wat? Het ongegeneerd geeuwen als moe ben of probeer wakker te worden. In het laatste geval onder begeleiding van een rekken en strekken, dat minstens zo weinig last van gêne heeft als het geeuwen.

 Het gaat om het spontane, want opwekken kan ik het, tenminste het geeuwen altijd wel o.a. door het masseren van mijn voeten of door domweg mijn mond open te laten staan. Nee, gewoon overvallen worden, daar gaat het om. Onbedwingbare behoefte om kronkelend het bed overhoop te 'schravelen' onder het uitstoten van kreten, die mij anders volkomen vreemd zijn. Heerlijk!

 Dat ik -eigenlijk permanent- nog steeds te gespannen in mijn vel zit en in het leven sta, was me bekend. Had me er al een beetje mee proberen te verzoenen, dat dat wel zo zou blijven. Blijkbaar valt er echter nog steeds winst te behalen op het vlak van ontspanning en rust. Vooruitgang .... dat de rest van het gesukkel in mijn bestaan er een voorbeeld aan mag nemen.