Nadeel?

 Ik kook, overleef want eet, bekijk me wat zo om me heen gebeurd, blader qua houvast een beetje door wat kranten, ouwe kranten, werp een blik omhoog zonder speciale reden en laat zonder enthousiasme de wereld voor wat de wereld is. Klinkt niet spetterend, hè?

 "Nee", het zou me verbazen als iemand hier ergens het woord enthousiasme zou weten in te voegen. Maar is het verkeerd? Fout? Ongewenst? Nee, weet niet en ja, ongewenst maar verder niet zo van belang.

 Als je de luxe hebt om het leven onder een microscoop te leggen en met determineernaalden uiteen te trekken, dan heb je een hoop om over te zeuren maar eigenlijk geen poot om op te staan. Zelfinzicht? Misschien. Er passeert zoveel in mijn hoofd, dat het aardig is om de buitenwereld niet met alles op te zadelen. Wie zou me kunnen volgen, als ik zelf, buiten adem aan de zijlijn, verplicht ben om het meeste voorbij te laten gaan?

 Het is een vreemde wereld, waarin je tegen je zin verblijft, naar verlangt, bevecht, probeert te verleiden, draaien aan geeft en uiteindelijk steeds maar weer aan je voorbij laat gaan. Nuances verschillen, uitkomsten zijn onbekend maar of je nou wilt of niet, iedere keer weer moet je er doorheen. Een dag, twee, een week, soms onbepaald maar altijd ongewenst.

 Vrijheid heeft zijn tol en alles wat met betalen te maken heeft, kent een nare bijsmaak.

Stand

 Het verbaast me niks. Het enthousiasme van gisteravond gaf al enig vermoeden. Nou, dat is bevestigd. En wat is er heerlijker dan bevestiging, als je tenminste de vrouwelijke helft van de wereldbevolking mag geloven. Lijkt me een slecht idee, dat geloven, maar dat doet geen afbreuk aan het feit, dat vrouwen meer dan 90% van hun tijd alleen maar bezig zijn met het zoeken van bevestiging. Het kan positief, het kan negatief, het kan stimulerend en natuurlijk zwaar vernietigend, maar altijd weer die bevestiging.

 Ik ben er vandaag niet koud of warm van geworden. Heb de winterwortels niet in de diepvries gestopt, de moestuin niet losgewerkt, het gras het gras gelaten en heb behalve boodschappen gedaan ook uitgebreid op het terras van Le Sporting gezeten. Ja, Fransen en creatieve kroegnamen gaat niet goed samen. Hier in de directe omgeving met Le Maryland, Le Sporting, Le Cheval blanc, Les Deux Lacs en Le Moulin de la Gorce is enkel het barretje in Ladignac, dat eruit springt: L'Acrobar. Een doordenkertje wat enige kennis van het verleden van de barkeeper vereist. Het is de ouwe dag voorziening (is dat één woord?) van een voormalig circusartist. Kan nog steeds niet tegen De Zaak op, maar dat heeft met subjectiviteiten te maken.

 Ondertussen pruttelt de aanstaande pastasaus op het vuur. Volledig samengesteld uit tuinverse ingrediënten kan het resultaat, dankzij de overspannen hoge verwachtingen natuurlijk enkel tegenvallen. Doe daar nog een paar diepgevroren Roemeense verse worsten bij, een uiensoep uit eigen keuken en de lezer(es) zal begrijpen, dat het kwijl via mijn mondhoeken naar beneden druipt. Om kortsluiting te voorkomen, zie ik mij genoodzaakt het toetsenbord enige rust te gunnen.

Nakend

 De ochtenden worden alweer knap fris en dan is die ochtend al tot bij tienen gevorderd. Ook over de temperatuur in de middag valt weinig te klagen. Die tikt nog steeds bijna de dertig aan. Toch: Eind augustus en de herfst ligt op de loer. Zeiknat gras iedere ochtend, dus geen haast. Het huishouden is dan wel droog, maar om daar nou speciaal eerder mijn nest voor uit te komen, stuit me tegen de borst. Bovendien is het weekend en als je dan al zo gek bent om aan de slag te gaan, mag dat best een beetje op z'n 11-en-30'ste.

 Winter nummero zes, ongewenste winter nummero zes. Zou ik de honden niet hebben, ik geloof, ik zou een paar maanden een stuk zuidelijker zakken. Barcelona zou me wel aanstaan. Misschien doe ik het ook nu wel, hoewel ik me daar praktisch niet zoveel bij kan voorstellen. Eens zien wat er de komende weken nog aan opbeurends de revue passeert. Mocht dat in de buurt van nul komma nada blijven hangen, dan ga ik maar eens voorbij mijn neus kijken. Niet weer maanden het behang bewonderen en de overwinterende vliegen tellen.

 Maar ik loop voor de fanfare uit, eerst de ronde met de honden, de volgende koffie en dan voorzichtig een blik over de aanstaande dag laten glijden. De dag van gisteren is vannacht verwerkt, die van morgen staat nog in de steigers en voor vandaag heb ik nog niet onder het laken gegluurd. Ik laat me verrassen.

Record

 Over tempo zouden we het vandaag niet hebben en qua snelheid van werken was dat, zoals altijd eigenlijk ook weinig interessant. Ik zal niet in het befaamde bierboek belanden vanwege de snelheid van grasmaaien. Dan is de kans groter, dat me dat lukt met het verorberen van levende goudvissen, al staat me het idee knap tegen.

 Toch 'en passent' een persoonlijk record gebroken. Na veertien, sorry vijftien, nee zelfs zestien dagen weggeweest te zijn, ben ik in minder dan een week na terugkomst zo'n beetje volledige in de running qua wat zou moeten. Niet slecht!! Heb dat record meestal de andere kant op gebroken en niet alleen sinds ik me in het Franse land loopt te ergeren aan de ongewenste invloeden op mijn toekomst. Daar kon ik in Utrecht al wat van.

 Dus valt er wat te vieren, zou ik zo zeggen. En weet je wat? Dat ga ik deze keer zelfs niet doen. Ik ga niet de dag van morgen belasten met de wensen van vandaag, maar ik schat zo in, dat het morgen gewoon een werkdag wordt. Huishouden, moestuin, gras. Het is zoeken naar de juiste verhouding, maar wie weet, zit er smaak aan die cocktail.

Starten

 De afwas heeft ook rechten en daar zal ik me vandaag eens met tegenzin over buigen. Beren en bergen worden groter naarmate je ze meer mijdt. Dus kiezen voor de aanval als beste verdediging en straks gillend de keuken in duiken. Met een beetje geluk schrikt de afwas zich een hoedje en neemt de benen. Ja, je moet in het onmogelijke blijven geloven, wil je niet veroordeeld worden tot allemanssleur en burengezeur.

 Wat je vooraf niet doet, staat achteraf geduldig op je te wachten. De kaboutertjes hebben blijkbaar langer vakantie dan ik. Dus zonder mokken de benen onderschroeven en doen wat gedaan moet worden.

 Met tempo zullen we ons voorlopig niet bezig houden. De prestatie zit in het bezig zijn zelf. Iedereen die wil komen aantonen, dat het allemaal sneller, beter en completer kan, is van harte welkom. Ik ben erg goed in stimuleren, zolang als het anderen betreft. Wel graag niet allemaal tegelijk. Coördineren is prettiger dan het doen van de afwas, maar niet minder vermoeiend.

Roze

 Alle neuzen meer of minder dezelfde kant op gekregen en de intern betrokkenen tot aan de oren volgepropt met onuitgesproken peptalk, is het nu enkel een kwestie van het hart vasthouden, hopen dat het zorgvuldig bijeen geflanste bouwwerk na een nacht vol gebrek aan rust en ongetwijfeld weer de meest uiteenlopende beelden van wonderbaarlijke aard niet de dag in stuitert als een lekgeprikte ballon.

 Ooit gelezen, dat je de nacht moet ingaan met een volgeplande dag. Zal vast wel weer zo'n Amerikaanse "How to do" onzin zijn geweest. Als je enige zekerheid  wilt hebben, dat je komende dag de mist in gaat, dan raad ik deze procedure aan. Mocht je meer behoefte hebben aan succes, iets wat best wel eens blijkt voor te komen, dan adviseer ik daarvan af te zien. Niet dat ik een oplossing heb, maar alles is beter dan het creëren van verwachtingen.

 Leun heerlijk achterover, neem een slokje en draai je sluimerend om. Laat je rug door vaardige handen, verbonden aan een bevallig lichaam, op de juiste plekken stevig kneden en probeer je een roza wolkje voor te stellen van voldoende omvang. Laat de handen hun werk doen tot je voelt, dat je opstijgt en dan op tijd ff dat wolkje onder je schuiven. Vergeet het glaasje niet, sluit de ogen en zweef.

 Doe je dit goed, dan regelt alles zich vanzelf. Lukken die automatismen niet, geen getreur of gezeur en gewoon opnieuw beginnen. Morgen is weer een dag.

Lulkoek

 Je hebt goeie smoezen en goeie smoezen.

 Vandaag met een dag vertraging me een feestlunch gegund en in een niet bepaald lullig restaurant als smaakmaker een glas champagne besteld. Komt er een glas, weliswaar een champagneglas wijn op tafel, dat zich in niets herkenbaar onderscheid van een normaal glas witte wijn. Meestal ben ik zo alert om te vragen of ze uit een pas geopende fles schenken. Helaas vergeten, dacht het hier niet nodig te hebben. Glas retour, ober uit balance en ff later komt een ander (of hetzelfde) glas terug met hetzelfde manco, maar dit keer met een verhaal. De champagne kwam uit een pasgeopende fles, maar de bubbles waren zo 'fine', dat je ze nauwelijks zag ..... Nou, laat dat 'nauwelijks' maar gerust weg! Lulkoek van een plank die ver buiten je bereik hangt. Eén van de belangrijkste eigenschappen waaraan een goeie of betere champagne wordt gemeten is de tijdsduur, waarin het glas bubbels produceert. Dat wordt een beetje moeilijk, als die dingen niet zichtbaar zijn.... toch? Lijkt mij, niet dan?

 En dan 12 euro voor een glaasje. Een beetje als de nieuwe kleren van de keizer. Geen zin in verdere discussie het glas na een slok, die wel een beetje prikkelde, laten staan en de rest van de maaltijd genoten, waar -als altijd- weinig op aan te merken viel. Toch dom, of de champagne of het verhaal, maakt niet uit.