Nogmaals vrijheid

 Iemand wandelt op een zekere dag, meer of minder onbedoeld en desnoods met mooi weer je leven binnen. Aangezien mij pedofiele behoeftes geheel vreemd zijn, zal die persoon een zekere leeftijd hebben, jeugd slechts een onderdeel uitmaken van zijn of haar herinneringen en de meegesjouwde baggage bestaan uit zaken zoals wensen, verlangens en ingesleten gewoontes. Het is alles behalve verbazend dat zo iemand niet ineens alles in de plomp flikkert en zich naadloos zal kunnen en willen aanpassen aan de nieuwe situatie.

 Of het nou met eten, slapen, vrije tijdsbesteding, muziek of een van al die andere mogelijkheden betreft, waarin mensen kunnen verschillen. Het lijkt me normaal dat je daar niet gedwongen en vooral ongewenst in gaat veranderen. Is vaak ook niet de bedoeling. Maaaaaaar .... dan komen we op hetzelfde of parallel hieraan gelegen vlak van de vrijheid terecht en voor je het weet wordt iets opgeëist, wat niet gegeven wordt. Net zo min als degene die jouw leven binnen is gewandeld niet aan de deur alle ervaringen, behoeftes en gewoontes hoeft achter te laten, is het niet aan jou om je op alle mogelijke vlakken weg te cijferen om de gewenste ruimte te creëren.

 "Nee, natuurlijk niet!" Ik hoor het bijna als in koor over de digitale snelweg in mijn richting rollen, maar is dat echt zo natuurlijk cq vanzelfsprekend? Ja, het principe, idee maar de praktische invulling. Waarom dan zo vaak verwijten over en weer. Verwijten, die je soms al na een weekend naar je kop worden geslingerd, maar in vele gevallen jaren en soms decennia zorgvuldig worden bewaard, bijna gekoesterd om ooit als donderslag bij heldere hemel een gelijk te onderbouwen, waar je het zelf nooit hebt gehaald.

 Of het helaas is of niet, daar ben ik voor mezelf nog steeds niet uit, maar het leven is een compromis, zolang je met anderen te maken hebt. En aangezien het bezit van een onbewoonde eiland maar weinigen is gegeven, geldt dit voor meer dan 99,9% van de mensheid zeker waar onderwerpen als (persoonlijke) vrijheid en "je gang kunnen gaan" om het hoekje komen kijken. Zonder inleveren, zonder vrijwillige aanpassingen of zelfs beperkingen niks geen vrijheid of aanverwante zaken zonder dat het ten koste gaat van een ander.

Vooruitblik

 Een kleine persoonlijke testcase met verificatie! Zoals wel vaker bij mijn blogbijdrages komt het moment van schrijven niet perfect overeen met het moment van verschijnen. Zelden doet dat afbreuk aan de inhoud, eigenlijk nooit en ook nu niet. Maar integenstelling tot het oplepelen van een bepaalde ervaring of het wroeten in een gemoedstoestand, die wel een heel specifiek ervaringsmoment kennen, maar de waarde van het gebeuren niet van een bepaalde datum afhangt, heeft dit stukje een zekere voorspellende waarde. Weliswaar aftastend en niet bevestigend, maar toch.

 Op het moment van lezen heb ik dik tien dagen geleden geconstateerd, dat voor mijn gevoel voor de zoveelste keer in korte tijd een bladzijde in mijn leven omgeslagen was of werd. Definitief of slechts tijdelijk is dan de vraag. Je hoopt op het eerste maar weet uit ervaring, dat met regelmaat teruggebladerd wordt.

 Na die constatering (zie Klik! in Twoggen) aan het begin van de avond even een moment van desoriëntatie en daarna in een zucht, die weliswaar opluchtte maar geen verlichting bracht, het besef, dat in het meest positieve geval nu het aller-, allerlaatste loodje rest: de avonden! De lange, lege, loze en vaak lamlendige avonden die regelmatig te vroeg in bed eindigen bij gebrek aan de behoeft om bezig te zijn.

 Het klinkt erg, waarschijnlijk erger dan het is, vergeleken met een gemiddelde persoon, die uit het werk voor de Tv ploft en van de bank het bed inrolt. Bij mij heeft dat echter altijd een beetje anders gewerkt en moest de verstandige kant uiteindelijk het geheel uit een boek, achter de Pc vandaan of van een klus losrukken en de trap op jagen om voor een acceptabel minimuum aan slaapuren zorg te dragen.

 Bij vlagen kan ik me nog in een boek of een ander bezigheid verliezen, maar vaak is het ver te zoeken. Ik mis het en zie dat als een goed teken. Ik ben benieuwd of daar in de afgelopen tien dagen verandering in is opgetreden of de bladzijde wat de vooruitgang in dagelijkse bezigheden betreft definitief is omgeslagen en of de avondinvulling ervan meeprofiteert. Áls ik dit weer lees, zal ik het weten.

Uitwerpen

(12-02-2002) Honden maken je aktief! Ons winterseizoen is dit jaar geheel anders verlopen als de beide winters die daaraan vooraf zijn gegaan. Weer of geen weer de beesten heb recht op hun ontlastingsrondje, dat hebben we ze tenslotte zelf geleerd. Zo zie je dat de seizoenen letterlijk door het bos heen trekken. En niet de seizoenen alleen, maar ook bijvoorbeeld de herten en de reeën.

 Onze honden hebben van het moment dat ze als ukkepukken bij ons zijn gekomen een kennel als verblijfplaats voor de nacht en als wij niet buiten zijn. Een van de belangrijkste redenen hiervoor was het onder controle krijgen van hun poepaktiviteiten. Regelmaat is een schoon iets en als er één gewoontedier is, dan is dat wel een hond. ‘Geen poep in de kennel' duurde enige weken, waarna een afwijking van het uitlaatschema direct beloond werd met een drol binnen de omheining.

 Maar ‘niet in de kennel' betekent nog lang niet ‘alleen maar op de poepplek'.... Tussen beide plekken liggen zo'n 200 à 300 meter en erg veel ruimte om een drol te drukken. Eerst was iedere meter van de kennel vandaan een meter winst, maar op een gegeven moment moesten we de beestjes toch duidelijk maken, dat daar het doel nog niet mee was bereikt. Die poepplek wordt nu meestal wel bereikt, alleen ‘s ochtends wil dat nog weleens problemen geven. De volgende stap is nu de dijk schoonhouden en pas in het bos hun vervolgbehoefte doen. De een snapt dat wat beter dan de ander, dus voorlopig zal het nog wel extra meters maken blijven bij het ruimen van hun drollen.

 Over het algemeen lopen we tweemaal per dag ongeveer een uur met ze en nog een of twee keer beduidend minder. Iedere keer zijn ze even enthousiast om mee te gaan, zelfs als ze de hele middag buiten de kennel bezig zijn geweest. Als wij in de benen komen gaat hun energieverbruik in een hogere versnelling. Dollend, rennend, elkaar overhoop gooiend gaan ze met ons of een van ons mee op hun welbekende rondje. En toch lijkt het voor hen iedere keer weer nieuw.

 Ze snuffelen op zo'n tour heel wat af. Dat is toch een heel andere wereld. Wij kijken en zij ruiken. Af en toe sprinten ze dan ineens weg om soms pas een half uur later weer te verschijnen. Dat moeten we ze echt afleren, al is het maar omdat je als achterblijvend baasje toch dik voor jan-met-de-korte-achternaam staat. En dat niet alleen als het regent. Voor de verdere rest gaat het luisteren heel aardig en vooral nog steeds beter. Misschien hoeven ze straks met gasten niet eens de heel dag in hun kennel te blijven. Alleen moet voor die tijd het enthousiaste gespring tijdens hun begroetingsritueel dan wel wat minder zijn.

Opruimen

 Je zou het van je af willen werpen, wegslaan, losbikken, netjes opvouwen en wegbergen, maakt niet uit, maar je zou van die onvoorspelbare overvallen af willen zijn, ze een plekje in je verleden geven en de leukere verrassingen overhouden voor de dagen en tijden die komen. Maar wel echt los, echt weg, echt afgehandeld niet slechts gecamoufleerd en met pretentie overdekt. "Smiling till dying" is ook een manier maar geen oplossing.

 Na de overval is het altijd weer ff goed uitrammelen, doorblazen en afstoffen. Daarna gaat het weer en snel ook steeds beter. Eerst blijf je er nog mee bezig. Je wilt het oplossen of minimaal voorkomen. Maar uiteindelijk vergeet je die nare verrassing en alles gaat verder alsof niks aan de hand is noch ooit is geweest. Tot op een onverwacht moment op je deur wordt geklopt, je nietsvermoedend open doet en vol een knal voor je kanes krijgt. Zo onverwacht, dat er zelfs geen tijd is voor een "O ja!"

 Daar helpt geen loslaten, geen accepteren noch een eindeloos gewroet naar de roots van het eeuwig dooretterende "waarom". Daar is maar één adagio en dat is: incasseren!!

Melancholia

 Na een ronduit beroerde nacht voortvarend aan de dag begonnen. Niks aan de hand. Plan de campagne was opgesteld, denken overbodig, enkel uitvoering gewenst. Aan de slag met huishoudelijke en terreintechnische zaken en ergens in de loop van de ochtend, zonder voortekenen of herkenning begint de machinerie minder soepel te lopen. De vloeiende bewegingen stokken, het doen zonder denken staakt en voordat je het goed en wel beseft staat het hele zooitje stil. Verbaasd kijk je om je heen, zoekt een verandering, een oorzaak maar ziet niks anders dan in de uren daarvoor.

 Een "Soit" schiet door je hoofd en je buigt je over de lunch. De honden laten je geen moment uit het oog en blijven verdacht dicht in je buurt. Je pakt een Cd, laat de muziek klinken, staat midden in de keuken en de wereld om je heen brokkelt af als een ijswand in hartje zomer. In een poging tot drama grijp je naar het aanrecht, mist en vloekt alle beesten de deur uit, draait het vuur onder de pan uit en schenkt je een ijskoude witte wijn in.

 Hier hoef je verder niet over na te denken. Wat het ook is, dit was het voor vandaag. Je laat de teugels uit je handen glippen, draait de muziek meerdere slagen harder, kruipt tegen de honden aan en laat de dag z'n gang gaan zonder jou.

I Salari

 Het plensde, kletterde met ongemene felheid op het golfplaten foutje van het eeuwenoude huis. Zo’n huis wat om en met z’n bewoners mee is gegroeid. Tegen de helling aangeplakt en aan beide kanten de begane grond op een andere verdieping. De schapenstal met de uitgang op het zuiden en de woonkeuken met de ingang precies aan de andere kant en uitkomend in een nauwelijks anderhalve meter brede steeg, die nu geheel gevuld zal zijn met snelstromend water.

 Ik draai me genoegelijk van mijn ene op mijn ander zij en probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als het dak er niet zou zijn. Ik trek het dekbed verder omhoog en doezel weg in de wetenschap, dat mijn douche straks minstens zo hard maar heerlijk warm zal zijn. De regen laat zich door mij niet storen, verliest wat van zijn heftigheid en hamert op gedempte wijze een steeds regelmatiger ritme op de het dak. Het licht in de kamer verandert in een ritmische afwisseling van diverse kleuren. Het geluid krijgt iets van muziek en ik sta midden in een donkere ruimte op een spiegelgladde vloer met schijnwerpers op me gericht. Uit het donker nadert een vrouw in mijn richting en begint dicht in mijn buurt te bewegen op het ritme van de muziek. In mijn linkerooghoek zie ik nog een vrouw in mijn richting lopen en daar blijft het niet bij. Binnen een paar minuten ben ik omringd door mooie, jonge, dansende vrouwen. Ik weet niet waar ik moet kijken of wat ik moet doen. Mijn lijf wordt vochtig, uit alle porieën parelt het zweet in dikke druppels naar beneden.

 Een ferme dreun laat de entourage uiteen spatten. De onmiskenbare entree van Magda. Zoals altijd begint beneden me direct het gerommel van potten, pannen, stoelen en emmers. Alles gaat van z’n plek of wordt net teruggezet. Het is niet haar normale dag, maar wel haar normale doen. Het zal wel weer iets met de familie zijn. Het regent ondertussen nog steeds en het is nog lang geen middaguur maar meer dan een uur heb ik niet meer. Wil ik een rustige douche genieten en niet mijn bed uitgejaagd worden, dan moet ik er nu uit.

Inspiratie

(31-01-2002) Benieuwd waar we het dit jaar allemaal over gaan hebben. Het zit er dik in dat we weer met het wisselen van de seizoenen te maken krijgen, bovendien bestaat een kansje dat we het een en ander zullen beleven met de gasten, ook gaan we vast weer iets noemenswaardigs meemaken met onze beesten en heel misschien krijgen zelfs definitief uitsluitsel over het laatste deel van de buren, maar we hopen vooral veel, heel veel te vertellen te hebben over het (voorspoedige) verloop van de geplande verbouwingen.

 Tot op heden hebben we niet zoveel (eufemisme voor: geen!) aantekeningen bijgehouden. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat hier niks is gebeurd!. Uit korte notities -als ze gemaakt zijn- verrijst vaak pas na weken het werkelijk verhaal. Maar mocht het hoofd eens niet zo op reflextie zijn gericht, dan kan het ook gebeuren, dat eenmaal achter het toetsenbord gezeten het gewenste verhaal niet echt wil vlotten. Zoiets als nu ....... om dan ineens (niet nu, dus!) de woorden over elkaar heen te zien vallen alsof de verhaaltjes zich vanzelf schrijven.

 Met uitzondering van de meest voor de hand liggende zaken hebben we natuurlijk lang nog niet alles al een keer gehad. Alles wat tot op heden beschreven is zijn momenten geweest, fracties uit een eindeloze aaneenschakeling van meer of minder unieke gebeurtenissen. De enige manier om niets meer op te schrijven te hebben is: alleen nog maar schrijven!

 Last van een filosofisch virus? Of slaan uiteindelijk toch de lange winteravonden toe? Het heeft er alle schijn van dat dit stukje eigenlijk niet geschreven had moeten worden. We beloven beterschap.