Crises nr. xx???, of hoe zou je het moeten noemen, alweer gehad, afgehandeld, opgeruimd. Vrijdag begonnen, mijn weekend verpest en nu zijn hoofd en lijf weer zover gekalmeerd, dat grasmaaien tot de mogelijkheden behoort. Leuk hè, al die afwisseling.
Gisteren als bezigheidstherapie mijn aantekeningen uit de cloud laten neerdwarrelen in mijn tekstverwerker. De achterstand was uitzonderlijk. Drie maanden hing in de lucht. Het bijwerken van die laatste maanden liet zien, hoeveel je zelfs in zo'n relatief korte tijd wegduwt. 'Vergeten' maakt het leven mogelijk of anders in elk geval dragelijk. Wat een geworstel nog steeds. Bijna om stil van te worden. Het verschil is, dat het allemaal minder heftig is geworden (of ben ik er aan gewend geraakt?), korter duurt en ik de pakken nog maar zelden gebruik om er bij neer te zitten.
Voor mijn gevoel ben ik de laatste maanden fluitend door mijn leven gegaan. Figuurlijk dan, maar ook best weleens letterlijk. Dat zijn dan de momenten, waar je nauwelijks bij stil staat. Stil staan doe je als er weereens iets hapert, als zand in de motor zit. Loopt het gesmeerd, dan wil je maar één ding: door!, verder!, weg! De goeie momenten zijn snel, te snel te vanzelfsprekend om te registreren, daarvoor vergeet je de slechte gelukkig snel, erg snel. Wat blijft, is de indruk dat het wel goed gaat, of gewoon gaat, niet staat, niet blijft hangen. Kortom het gaat beter, eigenlijk best wel aardig. Zeker voor een maandag.
maandag 5 augustus 2013
zaterdag 3 augustus 2013
Spelletjes
Het deugt niet vandaag. Ik zou Mens-erger-je-niet willen spelen en als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan dàt spel. Een verkeerde dag zonder dat veel fout gaat. Gewoon zo'n feit als dat de zon schijnt en het straks weer donker wordt, maar dan gelukkig wel zonder de vanzelfsprekendheid van het verdwijnende licht aan het eind van de dag.
Had ik het kunnen weten? Zelfs achteraf, en dan kun je alles weten wat je vooraf niet kon bedenken, is dat twijfelachtig. Ondanks het feit dat er nauwelijks iets gebeurt, fietst zoveel door mijn bestaan heen, gooit balletjes op of dingen overhoop en het is aan mij om alles de juiste plek toe te wijzen, te negeren, af te wijzen of voor kennis aan te nemen.
Alles mensenwerk, want naar het schijnt ben ik menselijk, dus gaat dat regelmatig mis. Zet je in op het verkeerd paard, koester je waar de hoop ontbreekt en ergert je vervolgens aan je eigen falen of gretigheid. Soms zijn dat heftige bewegingen op de mm. Een soort 'alles of niets' met uitzondering van leven of dood. Dan hang je weer ergens tussen niets en alles in, wilt niet naar het ene, kunt niet naar het andere. Ik geloof dat zoiets 'frusterend' wordt genoemd.
Het is wachten of je geslagen wordt, de ander uit de weg kunt slaan of je veilige thuishaven in kunt glippen. En dat alles wordt bepaald door een stel rollende stenen, die jezelf gooit .... Doe mij maar mecano!
Had ik het kunnen weten? Zelfs achteraf, en dan kun je alles weten wat je vooraf niet kon bedenken, is dat twijfelachtig. Ondanks het feit dat er nauwelijks iets gebeurt, fietst zoveel door mijn bestaan heen, gooit balletjes op of dingen overhoop en het is aan mij om alles de juiste plek toe te wijzen, te negeren, af te wijzen of voor kennis aan te nemen.
Alles mensenwerk, want naar het schijnt ben ik menselijk, dus gaat dat regelmatig mis. Zet je in op het verkeerd paard, koester je waar de hoop ontbreekt en ergert je vervolgens aan je eigen falen of gretigheid. Soms zijn dat heftige bewegingen op de mm. Een soort 'alles of niets' met uitzondering van leven of dood. Dan hang je weer ergens tussen niets en alles in, wilt niet naar het ene, kunt niet naar het andere. Ik geloof dat zoiets 'frusterend' wordt genoemd.
Het is wachten of je geslagen wordt, de ander uit de weg kunt slaan of je veilige thuishaven in kunt glippen. En dat alles wordt bepaald door een stel rollende stenen, die jezelf gooit .... Doe mij maar mecano!
Picknicken
Fransen hebben zo hun eigenheden, net als Nederlanders en andere Volkeren die zullen hebben. Veel van de Franse eigenheden zie je nooit, omdat Fransen echte Eigenheimers zijn. Huis, haard en gezin zijn heilig en daar speelt het meeste zich af. Spelen op straat zoals in Nederland, een avondlijke babbel met de hele straat zoals in Spanje of Italië gewoon is, zul je hier niet zien. Waarschijnlijk hebben ze de meest bizarre gedragspatronen, alleen, je zult er nooit deelgenoot van worden. Deur dicht, luiken gesloten en waar dan elders het zweepje op tafel komt, wil je niet weten wat hier in het Franse land gebeurd.
Bij één ding maken de Fransen een uitzondering. Bij het eten buiten de deur. En dan letterlijk buiten en niet in een restaurant, waar ze trouwens ook regelmatig vertoeven. Fransen picknicken alsof hun leven ervan afhangt. Een jaar niet gepicknickt, is een jaar zonder vakantie!
Soms zal een verdwaalde Fransmens daarvoor hoog de bergen of diep het bos in trekken, maar de gemiddelde meute zit op de daarvoor gecreëerde plekken langs de snelwegen en departementale wegen. Zelden zoekt men kleiner. Gezeten aan de meegevoerde tafel, koelbox aan de voeten en dat alles in de schaduw van auto en/of speciaal daarvoor ingeplande boom.
Zondag is de hiervoor bedachte dag, maar in de vakantieperiode zie je ze 7 dagen in de week overal. Ooit ben ik eens de Ventoux opgereden. Dwz ik las kaart, Yoland reed. Laat het een zondag zijn geweest, maar het was zeker geen Tourtijd. Daar zat het dus van de voet tot aan de 'boomgrens' stampvol met 'picknicktafel en koelbox'-types, zoals je op een mooie dag in de file langs het Nederlandse strand kunt lopen. Mensen .....
Bij één ding maken de Fransen een uitzondering. Bij het eten buiten de deur. En dan letterlijk buiten en niet in een restaurant, waar ze trouwens ook regelmatig vertoeven. Fransen picknicken alsof hun leven ervan afhangt. Een jaar niet gepicknickt, is een jaar zonder vakantie!
Soms zal een verdwaalde Fransmens daarvoor hoog de bergen of diep het bos in trekken, maar de gemiddelde meute zit op de daarvoor gecreëerde plekken langs de snelwegen en departementale wegen. Zelden zoekt men kleiner. Gezeten aan de meegevoerde tafel, koelbox aan de voeten en dat alles in de schaduw van auto en/of speciaal daarvoor ingeplande boom.
Zondag is de hiervoor bedachte dag, maar in de vakantieperiode zie je ze 7 dagen in de week overal. Ooit ben ik eens de Ventoux opgereden. Dwz ik las kaart, Yoland reed. Laat het een zondag zijn geweest, maar het was zeker geen Tourtijd. Daar zat het dus van de voet tot aan de 'boomgrens' stampvol met 'picknicktafel en koelbox'-types, zoals je op een mooie dag in de file langs het Nederlandse strand kunt lopen. Mensen .....
Dieptepunt
Heerlijk vrij vandaag. Valt toevalligerwijs samen met het begin van het weekeinde, maar dat zegt niet zoveel. Veel gedaan de afgelopen paar dagen en om overdrijving te voorkomen, vandaag maar ff de voet op de rem. Klinkt als een actieve daad, maar niks is minder waar.
Vanmorgen om te beginnen mijn bed niet uit te branden. Waren er geen piepend en jankende honden geweest, dan had ik het middaguur makkelijk gerond. Eenmaal in de benen geen trek in koffie, niet in mijn koffie. Niet getreurd want de beslissing voor een vrije dag was al door de omstandigheden geveld, dus hup naar McDo in Limoges. Behalve smerige burgers en andere vettigheid hebben ze uitstekende koffie en weten een Latte Macchiato te maken, waarvoor je dus best 35 km wilt rijden. Ik dan.
Het is een trage manier van wakker worden, als er tenminste geen bejaarden voor je op de weg zitten. Dat is het nadeel van zaterdag. Alleen zondagmiddag weet dat nog te overtreffen. Enfin, komt de claxon ook nog eens in beweging. Eenmaal aan de koffie merk ik pas hoe sloom lijf en geest reageren. De lettertjes in de krant kosten moeite, mijn hoofd steekt en bonkt en de rest voelt alsof ik een pakslag heb gehad. Even is daar een korte twijfel, maar nee, ik ben gisteren niet opstap geweest, ik heb thuis de krant gelezen en welgeteld één glaasje rosé gedronken ..... Tja, 'tè' is nooit goed, ook niet bij te weinig.
Vanmorgen om te beginnen mijn bed niet uit te branden. Waren er geen piepend en jankende honden geweest, dan had ik het middaguur makkelijk gerond. Eenmaal in de benen geen trek in koffie, niet in mijn koffie. Niet getreurd want de beslissing voor een vrije dag was al door de omstandigheden geveld, dus hup naar McDo in Limoges. Behalve smerige burgers en andere vettigheid hebben ze uitstekende koffie en weten een Latte Macchiato te maken, waarvoor je dus best 35 km wilt rijden. Ik dan.
Het is een trage manier van wakker worden, als er tenminste geen bejaarden voor je op de weg zitten. Dat is het nadeel van zaterdag. Alleen zondagmiddag weet dat nog te overtreffen. Enfin, komt de claxon ook nog eens in beweging. Eenmaal aan de koffie merk ik pas hoe sloom lijf en geest reageren. De lettertjes in de krant kosten moeite, mijn hoofd steekt en bonkt en de rest voelt alsof ik een pakslag heb gehad. Even is daar een korte twijfel, maar nee, ik ben gisteren niet opstap geweest, ik heb thuis de krant gelezen en welgeteld één glaasje rosé gedronken ..... Tja, 'tè' is nooit goed, ook niet bij te weinig.
Fatsoen
Sociale media .....een leuk speeltje zolang je kunt blèren en plempen zonder in een conversatie terecht te komen. Verzeil je d'r wel in, dan is het spraakverwarring en ergernis wat op de loer ligt.
Mijn sik vertoont spontane groeistuipen bij al die goeiemorgen-, doeeii- en welterusten-types. Doet me veel te veel denken aan die avonden, waar de huiskamer afgeladen vol zat met tantes en oomes. Je moest de hele avond vooral je licht elders laten schijnen en het volwassen gekeuvel niet verstoren. Behalve als de klok je bedtijd sloeg. Dan moest je ineens die hele kring langs handjes geven en zoenen. Al die naar sigaretten en alcohol stinkende monden langs, de geschoren bovenlippen van de dames vermijdend en met een boer-met-kiespijn-lach zowel het vrouwelijke getuttel pareren als de misplaatste grapjes van de aangeschoten wederhelften. Dat hoeft dus niet voor mij.
Waar ik wel waarde aanhecht zijn heldere antwoorden, zodat verwarring wordt voorkomen, èn een vriendelijke melding als omstandigheden verdere conversatie onmogelijk maken. Ik heb geen beeldtelefoon en hoop die ook nooit te hebben, ik kan niet ruiken wat aan de andere kant van het lijntje gebeurd en je mag me wat dat betreft alles wijsmaken, maar wel doen en graag een beetje beleefd. Geen plompverloren "Ik ben nu bezig", "Straks weer tijd", "Ander keertje graag", etc.
Dat alles mag, als ik binnenval, want dat is en blijft tenslotte een plompverloren bezigheid, maar op die manier de mond gesnoerd te krijgen, maakt me niet vrolijk en al helemaal niet als het 'gesprek' vanuit de andere kant is aangezwengeld. Alsof je versiert wordt en Miepie midden in het spel tussen de lakens uitglipt en met een "Tot een ander keertje.." verdwijnt. Nou kleine kans, dat andere keertje....
Mijn sik vertoont spontane groeistuipen bij al die goeiemorgen-, doeeii- en welterusten-types. Doet me veel te veel denken aan die avonden, waar de huiskamer afgeladen vol zat met tantes en oomes. Je moest de hele avond vooral je licht elders laten schijnen en het volwassen gekeuvel niet verstoren. Behalve als de klok je bedtijd sloeg. Dan moest je ineens die hele kring langs handjes geven en zoenen. Al die naar sigaretten en alcohol stinkende monden langs, de geschoren bovenlippen van de dames vermijdend en met een boer-met-kiespijn-lach zowel het vrouwelijke getuttel pareren als de misplaatste grapjes van de aangeschoten wederhelften. Dat hoeft dus niet voor mij.
Waar ik wel waarde aanhecht zijn heldere antwoorden, zodat verwarring wordt voorkomen, èn een vriendelijke melding als omstandigheden verdere conversatie onmogelijk maken. Ik heb geen beeldtelefoon en hoop die ook nooit te hebben, ik kan niet ruiken wat aan de andere kant van het lijntje gebeurd en je mag me wat dat betreft alles wijsmaken, maar wel doen en graag een beetje beleefd. Geen plompverloren "Ik ben nu bezig", "Straks weer tijd", "Ander keertje graag", etc.
Dat alles mag, als ik binnenval, want dat is en blijft tenslotte een plompverloren bezigheid, maar op die manier de mond gesnoerd te krijgen, maakt me niet vrolijk en al helemaal niet als het 'gesprek' vanuit de andere kant is aangezwengeld. Alsof je versiert wordt en Miepie midden in het spel tussen de lakens uitglipt en met een "Tot een ander keertje.." verdwijnt. Nou kleine kans, dat andere keertje....
vrijdag 2 augustus 2013
Kraken
Een twijfelachtige titel. Of het nou kraken is wat de lading dekt of dat ik meer in de richting van 'piepen' zou moeten denken. Ik weet het zo net niet. Het kan twee (verbazingwekkend, niet?) kanten op. Het gaat, maar het gaat niet van harte. Bewegen kost moeite, deels omdat je het verleert, als je het niet bijhoudt en voor het andere deel omdat de machinerie wel draait maar de motivatie hapert. Een gretig spelend elftal met een mokkend trainer langs de lijn. Omgekeerd is logischer qua niet presteren, maar ook deze omgekeerde combi werkt niet naar behoren.
Gelukkig speel ik tegen mezelf, de makkelijkste tegenstander die er bestaat, en tegelijk de moeilijkste! Maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Het voordeel is, dat niemand anders er last van heeft, als de dingen niet naar wens verlopen. Ik zal niemand teleurstellen net zo goed als geen enkele dojo op mijn deur kan kloppen en me kan aanspreken op mijn falen. Alles is enkel en alleen mijn pakkie an.
Ik mag me aan mezelf ergeren, mijn schouders bekloppen, schijt aan alles hebben of me achter mijn vodden aan zitten. Als hier iemand iets verliest, ben ik het. Als hier iemand wint, kus ik mezelf op mijn wang. Niks geen mensen op impliciete commando's plezieren. Geen sociale wenselijkheden. Niks van die dingen die een bestaan midden in het leven zo heerlijk kunnen verzieken. En toch, toch mis ik ze soms ...... heel soms, maar toch.
Gelukkig speel ik tegen mezelf, de makkelijkste tegenstander die er bestaat, en tegelijk de moeilijkste! Maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Het voordeel is, dat niemand anders er last van heeft, als de dingen niet naar wens verlopen. Ik zal niemand teleurstellen net zo goed als geen enkele dojo op mijn deur kan kloppen en me kan aanspreken op mijn falen. Alles is enkel en alleen mijn pakkie an.
Ik mag me aan mezelf ergeren, mijn schouders bekloppen, schijt aan alles hebben of me achter mijn vodden aan zitten. Als hier iemand iets verliest, ben ik het. Als hier iemand wint, kus ik mezelf op mijn wang. Niks geen mensen op impliciete commando's plezieren. Geen sociale wenselijkheden. Niks van die dingen die een bestaan midden in het leven zo heerlijk kunnen verzieken. En toch, toch mis ik ze soms ...... heel soms, maar toch.
donderdag 1 augustus 2013
Heerlijk
Ondanks het persoonsinterne geëmmer blijft de machinerie lopen. Het kost moeite, ik zal het niet ontkennen, maar er gebeurt wat gedaan moet worden en ook het maaien stokt niet. Er ontstaat zowaar iets wat dagelijkse routine zou kunnen heten. Een gebalanceerde afwisseling van bezigheden gedicteerd door het weer, de noodzakelijkheden en mijn humeur. Een beetje afzien, een stukje genieten en waarnodig mezelf omkopen. Het tuintje zorgt voor verademing en stimulans. Ik zou me er zo in kunnen verliezen, hoewel het daar ietsje erg veel te klein voor is.
En soms, soms gebeuren van die kleine andere dingen. Gewenste onverwachtheden, die je perspectief plotsklaps verruimen. Weet inmiddels, dat ik niet direct in het diepe moet duiken, maar het mogelijke vooruitzicht maakt de tred soepeler, het bestaan krijgt bodem en verliest zijn ondragelijke lichtheid. Moet straks maar ff controleren of ie er nog ligt, die laatste fles Champagne.
En soms, soms gebeuren van die kleine andere dingen. Gewenste onverwachtheden, die je perspectief plotsklaps verruimen. Weet inmiddels, dat ik niet direct in het diepe moet duiken, maar het mogelijke vooruitzicht maakt de tred soepeler, het bestaan krijgt bodem en verliest zijn ondragelijke lichtheid. Moet straks maar ff controleren of ie er nog ligt, die laatste fles Champagne.
Abonneren op:
Posts (Atom)