Pino

 ... De sterren twinkelen in het water en mijn gedachten zwemmen er omheen. Het water laat de sterren ongemoeid, stroomt onverdroten verder en ik dein mee. Een nachtelijke bries vlucht voor het ochtendgloren door het kale takkenwerk van de reusachtige platanen langs de kade. Om de paar meter leun ik tegen de helaas verder lege kademuur. Deze ochtend lijkt me geschapen voor een  luchtige maar niet vluchtige conversatie met een zeemeermin.

 "Het spoor bijster?"
 "Meer diep verzonken."
 "Verlies je in de einder!"
 "Verder mag ook?"
 "De sterren?"
 "Ergens ga ik landen."
 "Een typische menselijke fout."
 "Kun je grenzen lozen?"
 "Hoe? Als ze niet bestaan?"
 "Ja, wereldzeeën, eindeloze mijlen."
 "De eigen eeuwigheid."

 De vuilniswagens en veegbrigades verstoren mijn gepeins. Het zal niet lang meer duren en ik zal de stad weer moeten delen. Verstorende drukte, zinloos geren, eindeloze gesprekken, nutteloze belangen. Jammer, dit is niet de stroom, waarin ik mee wil gaan. Ik laat het ontbijt voor wat het is en ga opzoek naar een geschikt plek aan de rand van de drukte, afgesloten van de massa door krant en koffie ...

Slaap

 Nog geen halve dag tussen de klamme lappen uit en ik verlang naar dromeland. Kun je van koffie drinken zo moe worden? Had dat andersom begrepen. Maar ach, het is zondag, denken we waar. Met klagen kom je er ook niet. Een genot zou dat zijn, als een partijtje geklaag werkelijk wat zou oplossen. Ik zal niet de beste zijn, maar een beetje klagen is aan mij wel besteed qua vaardigheid. Probeer het kunstje echter zoveel mogelijk binnenshuis te beoefenen, omdat je er naar mijn idee en ervaring verder weinig mee opschiet. Verandert er iets in de wereld of vooral in mijn situatie, als ik van de daken bazuin dat ik het koud heb, hoofdpijn heb, een ontstoken oog of zoiets heb, een stijve nek, pijn in mijn rug, een verkrampte buik en lood in mijn benen? Niet toch! Ik bedoel maar.

 Straks hout zagen, bed verschonen, afwassen, koken, stoken en hopen dat ik bij het lezen niet in slaap val. De rest zie ik morgen wel weer.

Pino

 ... Het is een prachtige ochtend, maar de dag heeft dat nog niet door. Het is stil in de straatjes, waar ik loop. Een glimlach streelt mijn gezicht en kriebelt langs de ruggegraat naar beneden. Met mijn hoofd in de wolken bij heldere sterrenhemel geniet ik de stilte en dans trage passen met de rust. Mijn lichaam tintelt onrustig als het geflikker van moderne verlichting in een kerstboom. Alles in me schreeuwt, schreeuwt geluidloos, schreeuwt om drank, champagne, feest, terugkeren op mijn passen en een extra verlengde nacht.

 Het is nog een aardig eind naar mijn hotel. Een beetje de omgekeerde wereld. Bij gebrek aan beter in een hotel eindigen, dat zou niet de eerste keer zijn geweest. Maar deze avond was een primeur, een makkie voor de schoonmaakploeg straks.

 Ik zie meer katten dan mensen. Nachtelijk gezelschap, indringende blikken. Donkere ogen! Nooit anders gezien dan in de spiegel. Uitnodigende diepte, woordeloze herkenning. Verdronken in haar blik, kitsch en toch werkelijkheid. Een zeemeermin op de kademuur zou me nu niks verbazen. Wat zou me na de afgelopen uren nog kunnen verbazen? Ik loop maar raak de kasseien niet. Ik dobber in een trage donkere gloed ...

Beperking

 Dingen veranderen, en zoals dat bij veranderingen onvermijdelijk is, zal niet iedereen met alles blij en tevreden zijn. Je zou iemand van een paar honderd jaar geleden moeten kunnen laten zien in welk tempo wij communiceren. Het zal onbegonnen werk zijn om zo iemand de werking van een laptop, Wifi en het internet uit te leggen, maar dat die middelen in seconden mogelijk maken waar hij of zij uren op zwoegt en minstens weken op moeten wachten, dat is aantoonbaar te maken en misschien zelfs voor begrip vatbaar. En daarbij .... hoelang is het feitelijk geleden?

 Met de e-mail is de handgeschreven brief ten ondergegaan en met de beperking tot 140/160 tekens per boodschap en een 24 uurs mobiele communicatie 7 dagen in de week voor alles en iedereen is de brief als verschijnsel van persoonlijke gedachten- en/of gevoelensuitwisseling volgens mij compleet verdwenen. Ik heb het nog best lang volgehouden, maar briefschijvers/-sters ken ik al jaren niet meer en elektronische berichten langer dan de dwangneurotische tekenbeperkingen toestaan, zijn een zeldzaamheid.

 Ik zal niet zeuren over beter of slechter, maar het is volstrekt anders. De tijd en moeite die het kostte om een brief te schrijven, vaak nog 'in het net' over te schrijven, het posten, de bezorging, de verwachting cq het afwachten, de ontvangst en het lezen. Een andere wereld dan die waarin nu de gecomprimeerde boodschappen heen en weer vliegen als ping-pong ballen in de Chinese competitie. Nul,0 reactietijd, geen bezinning noch omkleding of uitleg. De populariteit van de Blog is daar volgens mij voor een deel door te verklaren, hoewel weer heel veel blogs nauwelijks woorden bevatten. Het beeld is steeds belangrijker geworden, niet het beeld wat jezelf creëert, maar wat je in het beste geval zelf vastlegt en anders gewoon kopiëert. Zou je over 25 jaar een willekeurige middelbare scholier kunnen uitleggen, wat een brief is (geweest)?

Pino

 ... Ze plofte naast me op de stoel, maar ging niet zitten. Haar handen bewogen druk over de tafel zonder dat daar een aanleiding toe bestond. Ik was nog bezig met mijn pizza en kwam ook qua wijn niks tekort. Het peper- en zoutstel ging van de ene naar de andere kant van de tafel en terug en ook het mandje met het brood stond blijkbaar niet naar wens. Op het moment dat ik haar vragend aankeek, sloeg ze de ogen neer, prevelde een excuus en richtte haar aandacht op de tafel naast me, die was net vrijgekomen.

 Nu was ik het die haar aankeek en de pizza vergat. Ze was klein van stuk, slank, blond, maar wat zegt een haarkleur bij een vrouw, zeker als ze waarschijnlijk de veertig al is gepasseerd? Maar daar ging het me niet om. Ik zocht haar ogen, haar haast gitzwarte ogen, die ze aan mijn tafel haastig van me wegdraaide, toen we elkaar aankeken. Net toen ik mijn aandacht weer op mijn pizza richtte, draaide ze zich kort naar mijn toe en zei: "Ik zal u straks de koffie brengen".

 Verbaasd keek ik naar mijn pizza en weer op, maar ze was weg, naar achteren iets ophalen wat uitgeserveerd kon worden. Had ik koffie besteld? Of was dat inbegrepen? Dat laatste leek me stug, ik had tenslotte geen dagmenu gekozen. En bloosde ze nou of was dat louter verbeelding? Ze liep langs, haar armen vol met pizzaborden. Het ging te snel om haar blik te kunnen volgen. Pizza kauwend verzonk ik in gedachten. Gisteren had ik hier ook gezeten. Was zij toen aanwezig? Ik kon me haar niet herinneren .....

Tristesse

 Een triest jaargetij, terwijl dat niet zou hoeven. Triest weer, wat in deze tijd niet normaal is. Een trieste stemming, wat best anders zou kunnen, maar ik heb de energie er niet voor over. Dus laat ik de dag de dag en richt me op wat kleine geneugten. Laat de winter zich als een herfst gedragen, nattigheid de bezigheden verzieken en mijn humeur de gordijnen gesloten houden, ik vergraaf me onderwijl in de slag om Stalingrad, maar duik eerst nog ff in de keuken.

 Februari en nog steeds teer ik op de aankopen van de feestdagen. Nee, ik ben niet zo van de houdbaarheidsdata. Ik vertrouw op oog en neus en in het uiterste geval op een proef. Iets wat zelden of nooit nodig is. Zolang de verpakkingen gesloten blijven zijn de data niks meer dan een stimulans tot verspilling. En als het op het kantje zit ...... flamberen = steriliseren en onderdrukt bovendien mogelijk nare geurtjes. André van Duijn heeft het nooit geweten maar wel gegeten. Maar dat is verder voor het bejaardentehuis bedoeld. Je moet je kruit niet te snel verschieten.

 Kachel, dus. Wijntje, boek, hapjes, dus. Katten op schoot, honden op de bank, telefoon buiten handbereik en morgen weer verder, dus.

Opzij

 Weg met wat geweest is en welkom aan wat komen gaat. Wat gaat de maand brengen? Zou ik ook genationaliseerd kunnen worden? Ik doe het voor 1 promille van de kosten voor de SNS en nog minder ook, als ik iemand daar een plezier mee doe.

 Iedere dag stel ik me bloot aan de doden waar ter wereld ook, want nieuws is tegenwoordig niks meer dan wat pagina's met dodenadvertenties en faillissementen. Ooit zat daar nog wat leuks en interesssants tussen, maar blijkbaar is dat wegbezuinigd. Aangezien de krant biedt wat de lezer wil, tenminste daar ga ik vanuit, heeft de gemiddelde lezer dus weinig behoefte aan anders dan dood en verderf. Nog ff en ik stap over op een sportkrant.

 Maar soit, verder met mijn eigen sores. Opruimen, bewegen en de volkomen verloren gegane vloek met de naam 'Discipline' uitgraven en oppoetsen. Begin van het jaar te vroeg gejuicht. De 'p' zit nog steeds in de maand, vrees ik. Maar zoals niet slechts vanmorgen geconstateerd: Ellende boeit!! Dus ... geniet ervan.