Pruimen

 Via, via, via kon iets geregeld worden met pruimen. Naast al het fruit met de nodige tegenvallers is het dit jaar een uitzonderlijk pruimenjaar. Hier dan tenminste. En niet zomaar pruimen maar de quetsch-variant. En dan denk ik maar aan één ding en dat is drank, zelfgestookte drank: slivovka. Heerlijke geur, brandende keel en een gat in je buik .....

 Het was wel ff rijden en daar kwam mijn aanwezigheid wel goed uit. Van slechte weg naar echte slechte weg en van onverhard slechte weg ... naar erg slechte onverharde slechte weg met een stijgingspercentage van een procent of tig teveel .... Als ik bij een verkeerde stuuractie van de aardkloot af was geduveld, had ik niet raar de ruimte ingekeken.

 Aangekomen moest iemand geregeld worden om de pruimen uit de boom te krijgen. Dat werd mij blijkbaar niet toevertrouwd. Een mokkende puber kwam ergens vandaan, nam met tegenzin de ladder en stiefelde voor ons uit. Na wat rammelen en slaan lag daar een twintigtal kilo pruimen op de grond. Meegenomen emmers gevuld en een uurtje aan beleefdheid stukgeslagen met koffie en ..... slivovka. Om ons te laten zien dat het haar echt allemaal te veel was, kregen we een drietal 1000 liter vaten te zien, die tot aan de rand toe gevuld waren met pruimen van dit seizoen. Dat zijn straks heel wat liter vuurwater van ver boven de standaard waarde van 40%.

 Terug op de thuisbasis moest het spul verwerkt worden: jam, invriezen, sap stomen, op alcohol zetten en ik heb wat Limburgse vlaaien geïmproviseerd. Zo gaat dat, hollen en nauwelijks stilstaan.

Intimitate

 Dat ik in de categorie Eigenheimer val, is me langer bekend dan vandaag. Bij de juiste mentale voorbereiding kan ik echter rustig een weekje sociale drukte over me heen laten gaan. Zeker als de regie dan in mijn handen ligt, wat hier natuurlijk niet het geval is met alle schuurmomenten, omtrekkende bewegingen en tactische aftochten vandien. De keuken als spil in het net van een zoete inval van familie, vrienden en buren èn met de douche nog net niet in het midden maar danig pontificaal aanwezig naast het aanrecht .... 'Wennen' is dan niet het juiste woord. Ik zoek nog en dan vooral naar het moment, waarop ik de keuken met aan redelijke waarschijnlijkheid grenzende zekerheid meer dan slechts een ogenblik voor mezelf heb. Ik heb het niet zo op toeschouwers en zeker niet in het sanitaire deel van mijn leven.

Circus

 (16/06/2009)  Het was werkelijk te gek voor woorden. De heren advocaten waren er niet eens enkel hun “loopjongetjes”. En die van Deblois deed, alsof ik wist, dat ik daar voor Piet Snot stond. “Niks horen” was dus blijkbaar gelijk aan “wegblijven”. 32 minuten binnen geweest en daar nog het grootste deel van de tijd van staan wachten tot de heren rechters eindelijk verschenen. Belachelijk!

 Hoewel ik het had zien aankomen, is het toch eigenlijk te gek voor woorden. Zes maanden heeft de partij van Thierry de tijd gehad om hun zaak opnieuw op papier te zetten en er is dus helemaal niks gebeurd. Ook ter plekke werd er niks aangeboden. Kan me bijna niets anders bedenken, dan dat ze gehoopt hebben, dat ik me zonder slag of stoot gewonnen zou geven en zij dus zonder extra inspanning het maximale resultaat zouden incasseren. Hoe het ook zij, 6 oktober zien we verder. Limiteert de vakantiemogelijkheden definitief tot de maand september.

 Heb ruim een uur of wat stuur- en doelloos door Limoges gelopen, vnl. in de FNAC. Ben rustig gebleven, maar kreeg de vieze smaak niet uit mijn mond. Niks geen pleister gevonden, dan thuis maar de kelder in.

Honds

 Er is een hoop te zien waarover je spontaan lyrisch kunt worden, voor iedere smaak wel wat, maar er is ook het een en ander waar zwaar op valt af te dingen. Niet veel en dan ook nog eens met een persoonlijke tint, maar toch. Zo jaloers als ik soms kan zijn op mijn honden, zo zeker wil ik niet ruilen met het grootste deel van de hier levende beesten. Iedereen heeft ze en vaak in meervoud ook, in tegenstelling tot katten trouwens die je nauwelijks ziet, maar huisdieren kun je ze hier niet noemen. Ze staan zeker niet op gelijk voet met de mens, maar dat doen de mijne ook niet alhoewel een Bouvrie-bank als slaapplek zeker luxe genoemd mag worden.

 Ook de mijne hebben de eerste jaren buiten geslapen, maar hier is dat eerder strikt regel zonder uitzondering. Waar ze in de pikorde van het dagelijkse leven staan is me niet echt duidelijk. Ze bewaken schaapskuddes en lopen met koeien en paarden over de gemeenschappelijke velden, ze bewaken huis en haard aan de ketting en hebben soms ook iets van een gezelschapsfunctie maar qua verzorging bungelen ze onderaan aan de ladder. Koe, paard, geit, varken, schaap, kip worden beter en eerder verzorgd dan de gemiddelde hond. De eerste genoemde beesten hebben het 'geluk' dat ze een bepaalde waarde vertegenwoordigen. Een waarde die de hond duidelijk niet heeft. Een hond mag, moet het dus doen met wat afvalt, met dat wat overblijft in de varkenstrog of op de mensentafel en wat oud brood .... geen wonder dat je weinig grote honden ziet.

Brasov

 Gisteren over smalle wegen met ruime slingers door het hart van Roemenië gereden. Een weg met een E-nummer maar simpelweg voor 98% éénbaans maar wonder boven wonder gelukkig zonder chauffeurs met de neiging sneller in het hiernamaals dan op plaats van bestemming aan te komen. Ieder dorp op de route werkt als een filter waar al het personen- en vrachtverkeer door heen geperst moet worden. Van een kilometer of honderd, de wettelijk limiet ben ik ff kwijt, terug naar 70, 50, 40 en soms zelfs 30. Als je tenminste de verkeersborden mag geloven.

 Lange tijd rij je door een vlakte, passeert soms een heuvel en gaat af en toe glooiend op en af met links en rechts aan de einder het silhouet van het echte werk. Naarmate je Brasov of Kronstadt, zoals hier vele plaatsen aan een ver Duits verleden herinneren, rijzen de Karpaten recht voor je op. Net voor je tegen de bergen met toppen van over de tweeduizend meter opknalt, maakt het eindeloos lijkende platteland plaats voor bruisend stads bestaan.

 Het hotel was in principe voor militairen, politie en soortlijke diensten bedoeld, maar het via-via is men hier nog niet verleerd. En zodoende van alle noodzakelijke maar wat gedateerde luxe voorzien voor welgeteld 25 euro per nacht. Na een korte verfrissing de stad ingedoken met de taxi voor 6 lei of te wel 1,25 euro.

Veranderen

 Het is achterstand of rijkdom? Is het achterlijkheid of net het laatste restant van de menselijke maat? Er is niks op tegen dat mensen gelegenheid krijgen zich makkelijker te verplaatsen, maar boodschappen doen 60 km verderop is dat vooruitgang? Frans ogende industrieterreinen vol met bedrijven van Duits/Franse orgine en bijpassend overdreven formaat omgeven door gigantische asfaltvlakken om toch vooral bijna voor de deur te kunnen parkeren met die auto, die steeds meer mensen zich kunnen permiteren??

 Als je met open ogen rondloopt, kun je op basis van je eigen ervaring het beeld samenstellen van wat de komende jaren verloren zal gaan, waar men straks spijt van heeft, dat het er niet meer is maar nu bijna vanzelfsprekend opoffert voor wat vooruitgang wordt genoemd. Waterzuivering is vooruitgang, kiloknallers zijn dat absoluut niet. Thuisproduktie zal plaats maken voor het industriële transportcircus. De sociale cohesie, die men elders probeert te herstellen omdat de zorgkosten op hol zijn geslagen, is hier nog zichtbaar maar dat geldt ook voor de afbrokkeling ervan.

 Hier regeert nog het leven maar de kans is klein dat het overleeft. Geeft het twintig jaar en iedereen rent zich uit de naad om de centen te verdienen die nodig zijn om te betalen voor wat nu gewoon zelf geproduceerd en gemaakt wordt. 'Tuurlijk kost ook dat tijd en energie en vast ook soms afzien maar het is toch eerlijker en echter dan die stomme omweg via centen, industrie en supermarkt.

Vrijheid

 Dorpen met een lintkarakter samengesteld uit aaneengeregen boerderijen van elkaar gescheiden door grote poorten en geschilderd in de meest uiteenlopende en soms overdreven felle kleuren, waar iedereen nog kippen, schapen en varkens houdt èn minstens een paard en een koe heeft en soms een buffel. Weilanden aan huis heeft echter niemand ... wat tot een heel aardig spektakel voor de buitenstaander leidt.

 Zoals de kinderen opgehaald worden voor school zo wordt het groot vee, dat niet hoeft te werken, 's ochtend opgehaald voor een dag grazen op communale weiden. Dat gebeurt niet met busjes zoals bij de schoolgaande jeugd maar te voet door een of meerdere personen vaak zigeunerachtig types met meerdere honden en een grote zweep, die soms op de beesten maar vooral in de lucht klapt.

 De koeien en paarden staan voor de huizen/boerderijen te wachten en lopen mee als de steeds groter wordende kudde passeert. Alles zonder haast maar wel doorlopen aub. Geen rozen verschalken of ander oneigenlijk groenvoer veroberen. Als ze dan 's avond terugkomen is het nog veel aardiger om te zien. De meeste eigenaren staan voor hun huis te wachten en vanaf het begin van het dorp dunt de kudde langzaam uit. Iedere koe, paard of buffel weet waar zij/hij moet zijn en uit de kudde zie je ineens een of meerdere beesten naar rechts of links afslaan en geheel vanzelfsprekend door de ingangsdeur naast de poort verdwijnen. Het is een prachtig gezicht. Hun dag zit erop, de stal wacht!!