I Salari

 Andere eigenaren maar niet zichtbaar. Alles was zoals ik het me herinnerde, zelfs de kleren in de kasten en het porcelein in de keuken. Hier heeft de tijd de laatste jaren zo stil gestaan als in de eeuwen ervoor.

 Aangekomen over de oude binnenweg, schoof bij iedere bocht, iedere verandering van het blikveld een nieuw beeld over mijn oogvlies, omgeven door de warme gloed van herkenning. De auto geparkeerd aan het eind van het kilometers lange grindpad, valt als eerste de boog op die de entrée markeert tot dit boerenhuis met een rijk verleden. De laatste 200 meter is voetenwerk.

 De gezusters die ons vroeger ontvingen liggen op het kerkhof aan de voet van de vallei. Jaren geleden al oud en versleten maar pas onlangs gestorven. Ze waren waarschijnlijk aan de aandacht van de dood ontsnapt. Bezig met wat gedaan moest worden, voortschrijdend op hun automatische piloot. Het kraakte, piepte, pufte en klaagde maar was tot meer in staat dan wij die toch gauw de helft jonger waren. “Truus” noemde we haar die de contacten regelde. Een stuise dame van ruim in de zeventig die achter haar schapen aan ging op hellingen, die wij alleen van afstand bewonderden. Steeds weer verbaasde ze zich over ons. Wat moesten wij nou met ons tweeën in dat huis voor minimaal twintig personen! Voor ons een luxe in aangenaam primitieve uitvoering, voor haar iets onvoorstelbaars.

 Net als de eerste keer kwam de plek per toeval voorbij in de zoektocht naar een mogelijkheid om me een aantal weken terug te trekken uit mijn directe omgeving. Geen brochure deze keer maar een website op het internet en het was pure herkenning en geen verwondering over hoeveel je wel niet kon krijgen voor een bedrag waar menig twee-persoonsverblijf ver bovenuit stak. De toevoeging dat “alles in de orginele staat verkeerde”, een onzinnige opmerking voor wie het pand niet kent, trok me over de streep en verleidde me tot een confrontatie met het verleden.

Onkruid

 Struinen door de tijd, het leven, de wensen en hun onmogelijkheden. Als je niet beter wist, zou je denken, dat het mijn hobby is. Niets is minder waar. Ik hou van afsluiten, opruimen. Netjes ordenen en wegzetten. Ook zoiets wat je niet zou zeggen als je de afgelopen tijd bij me langs bent geweest. Toch is het zo en het is direct ook de plek waar de schoen wringt. Je kracht is je zwakte. Helaas maar al te waar.

 Na een enerverende week waarin ik niet de wereldproblemen maar wel de mijne in één klap heb proberen op te lossen, maar een tandje terugschakelen. Aan alle kanten wordt hard aan de verkoop gewerkt en het lullige blijft dat mijn bijdrage zich beperkt tot hopen, onkruid wieden en grasmaaien. Toch maar weer mee verdergaan. Het moet tenslotte ook gebeuren. Onkruid vergaat niet en dat is maar goed ook ....

Vliegen

 Blijf stilstaan en de rest lijkt te vliegen. Probeer te vliegen en er veranderd niks! Juli. Hoogseizoen. Karpers, eenden, egels, eekhoorns, vliegen, muggen en een verdwaald ree. Drukte van jewelste maar dan anders. De tijd vliegt, heelt wonden en terroriseert traag het geduldig wachten. Een veelzijdige klant en slechts zelden geruststellend. Bijna alweer tijd om de illusies voor dit jaar in te pakken en op zolder een droog plekje te geven.

 De tijd tikt verder en de knopen wachten geduldig om doorgehakt te worden. Het zal de knopen een worst wezen maar mij wel. Hoelang kun je het onvermijdelijke uitstellen in de hoop op beter? Wanneer geef je op en laat je je met de finish in zicht de andere kant op sturen? Voor het winterse wachten invalt wil ik die vragen uitgekauwd en liefs van tafel hebben. De willekeur van het moment stuit me tegen de borst. Misschien is daar niks aan te doen en moet ik maar hopen, dat ik me straks wijsgemaakt krijg, dat het allemaal goed is geweest zoals het gegaan en gedaan is.

 Hahahaha  .....  zo'n akelige metale klank, na-echoënd verdwijnend in een holle ruimte. Wie is hier de Joker? De tijd? Ik? De Omstandigheden? De willekeur? Het leven .....?

Intens

 (08/04/2009) Inmiddels had ik na de ervaring van zondag twee dagen en nachten (m.n. di-wo nacht) achter mijn rug die enorm veel energie hadden gekost en waarin ik voor mijn gevoel meermaals de dood in de ogen heb gezien. Mijn hoofd stond kortom niet naar blokkades en aanverwante zaken. Ik had meer het gevoel letterlijk bezig te zijn met overleven en dat maar met moeite.

 De rest van de dag voor het grootste deel op de bank en in bed gelegen. Ik snakte naar rust en kalmte en als het zover was, schrok ik er weer voor terug, bang dat ik er definitief in zou wegzakken. Net als dinsdag ging het beter tegen de avond, ik werd weer wat mens.

 Ik was nieteens alleen. We hebben wat samen gegeten en zijn vroeg naar bed gegaan. De kans dat ik snel zou slapen was klein, maar toch. Had ook al iets kalmerends ingenomen om het circus voor te zijn, desondanks ging het hele theater weer van voren af aan los.

 Van Di op Wo heb ik geslapen tot half drie en begon aansluitend de ellende. Nu heb ik tot bij drieën wakker gelegen, menigmaal nat van het (angst-)zweet en na een extra kalmeringskwart uiteindelijk tegen drieën de rust gevonden om te slapen tot bij zevenen.

Spel

 Momenten, ja het blijven de momenten die tellen. Waren de momenten er niet, verdomd, dan lag het leven op z´n gat. Het kost maanden ploeteren en misschien moet ik blij zijn dat ik het ergens in de gaten heb, maar het schrijven gaat vooruit. Ging het eerst om de zin van zinnen, tref ik nu soms een alinea aan waar ik vrede mee kan hebben.

 Het is voorlopig nog een mistige bezigheid, maar minder dus. Klaart het op of wen ik aan de mist. Tell me. Waar wil ik überhaupt naar toe? Wil ik dat weten? Ja, dat zou ik willen weten. Ik wil reizen met een doel, onderweg zijn, niet aankomen en daarna weer wegwezen. De bedoeling heb ik al, nu het doel nog.

Terug

 (26-04-2002) Na twee weken Nederland en géén Canarische Eilanden vanwege een plots verslechterde gezondheidssituatie van haar moeder kwam Yoland vanmiddag aan op het station van Limoges (Gare Bénedictine, als ik het goed heb). Het station waar we eind 1999 stonden te wachten op vrienden voor onze try-out, terwijl buiten de storm met vlagen tot 160 kilometer p.u. een tientallen meters hoge bouwkraan probeerde plat te drukken. De kraan bleef gelukkig staan, maar de vrienden moesten de nacht doorbrengen in een school op 60 kilometer van Limoges. Wij hebben die avond -met zaklantaarn- een hotel gezocht en de vrienden de volgende ochtend door een gehavende Limousin naar ons niet minder gehavend domein gereden. Maar nu niks van dat alles.

 De trein kwam netjes op tijd aan. In de massa, die vanaf de perrons omhoog kwam en richting de uitgang liep, ontwaarde ik pas bij de laatsten een bekend gezichtje en daar was ze dan!! Tas om haar schouder en voortschrijdend met stadse pas. Duidelijk nog een laatste restje Nederland en misschien ook nog een vleugje Parijs. Eén of twee dagen onthaasten en ze past hier weer!!

 Op het station de tijd genomen om wat te drinken en de eerste indrukken uit te wisselen, waarna Yoland snel naar ons beestenspul wilde, met name de honden.

Poort

"Waar wacht je op?"
"Hier wacht je op Petrus, toch?"
"Die heeft vakantie."
"Moet ook gebeuren."
"Weer slechte coördinatie."
"Hoewel ... hier?"
"Dat jij er bent. Kan eigenlijk niet. "
"Nou, ik ga wel terug."
"Nee, nee zo zijn we niet getrouwd."
"Wij?"
"Sorry, ik bedoel .... ach, laat maar."
"Mag ik het niet snappen?"
"Blijf maar zitten."
"Ja, ja"
"Straks binnen is dat voorbij."
"Wat?"
"Dat wachten."
"Nee, toch. Alsjeblief zeg."
"Binnen ben je bezig."
"Gètverdemme, meen je dat?"
"Een beetje op je woorden letten."
"Bezig zijn. Op mijn woorden letten.."
"Ja, da's toch wel het minste."
"Heb ik nog wat te kiezen?"
"Nu?"
"Nee, morgen. Al wakker?"
"Wachten of wachten."
"En straks?
"Straks is dat voorbij."
"Mhhh, ik weet niet...."
"Hoeft ook niet."
"En als ik dat wel zou willen?"
"Wat?"
"Goeiemorgen: wachten!"
"Daar heb je je leven voor gehad!"