Oud zeer

 Denk je alles gehad te hebben, blijkt de laatste, echt de allerlaatste doos vol papieren te zitten. De laatste 2-3 jaar in Frankrijk, de overgang naar Roemenië maar vooral toch de spullen van de rechtszaak waarin we een jaar voor Yoland's overlijden terecht waren gekomen, dank haar overdreven en in deze ook zeker misplaatste zuinigheid. Een blunder van jewelste in het verkoopproces, waarin we toen verwikkeld waren en dank deze zaak is afgeketst. Ik ben daar na de begrafenis nog een paar jaar zoet mee geweest.

 Om het betalen van enige tienduizenden euro aan belasting te ontlopen zijn, we uiteindelijk vele tonnen misgelopen. Ik neem mensen niet snel iets kwalijk, maar dit was zooooo dom, dat was op geen enkele manier goed te praten. Vooraf eindeloos op haar ingepraat, maar het was haar keuze en ze vond dat ze haar weg moest volgen. Weet niet of dat kwam door de zweefmalloten, waarmee ze in die tijd in Nederland regelmatig contact had en soms ook verbleef. Maar was ze niet overleden zou het vandaag ws nog steeds als verwijt tussen ons in hangen.

 De stapel 'Te vernietigen' is inmiddels tot driekwart meter opgeklommen. Straks de vertraging proberen in te lopen maar ook nog eens controleren of ik niet een doos over het hoofd heb gezien en later met nog meer papierellende geconfronteerd ga worden.

Bijna

 Hè, hè. De ergste chaos is een gepasseerd station. Ruimte! Al moet je ze voorlopig wel nog weten te vinden. Ik had graag op ooghoogte en verder omhoog vrij zicht muv het scherm, dat voor mijn toeter staat. Dat zou best wel eens kunnen gaan lukken.

 Langzaam aan schuift het in de richting van de laatste stukken. De zwaren. De laatste loodjes. De tergers van het volhouden. De dwarsliggers voor de finish. Ik geef me de hele middag om de dwarsigheid het hoofd te bieden, ongeleid als ik hier in kan zijn. Beetje van dit. Beetje van dat. Beetje hier. Beetje daar. Van hier naar daar. Van daar naar elders. Dit eerst. Dat aan de kant zetten. Etc. Uiteindelijk is het resultaat het enige dat telt ongeacht het gelul over het belang van de weg er naar toe.

 Morgen geef ik me nu al een welverdiende rustdag. Dus wel afmaken vandaag. Geen uitvluchten.. Niet het aloude afhaken op de laatste meters. Ook door tot over (!) en niet alleen tot aan de finish. Afronden die hap voor zover het op dit moment tot de mogelijkheden behoort. Vanaf morgen voorlopig niks meer met dozen, ook niet zijdelings.

Aangekomen?

 Onze meer zweverige soortgenoten zouden nu stellen dat ik eindelijk geaard ben in Coves. Ik zie het meer als mijn eigen zooi zat zijn. Het mocht dan allemaal wel netjes opgeborgen in dozen in het gelid staan, maar nooit als ideaal gehad om in een magazijn te wonen. Werken à la, ook vaak genoeg gedaan, maar er mijn vrije tijd besteden is nooit mijn streven geweest.

 D'r is nog een lange weg te gaan. Deze oprisping is te vergelijken met het ergste onkruid verwijderen voordat je begin met spitten. Het maken van de diverse wegzet-, ophang-, stapel- en ladenconstructie is dan het 'spitten', alles vervolgens een plekje geven het 'zaaien' en als ik dan met mijn reet in de nog aan te schaffen luie stoel hang komt dat overeen met het genieten van het 'groeien en bloeien'. Gelukkig is dat hier geen jaarlijkse cyclus.

 Ik twijfel inmiddels trouwens of de geplande boekenwand voldoende plek zal hebben om alle boeken uit hun dozen te bevrijden. Ik kan de hoek om, maar liever niet. Eerst maar eens zien. Dat zal niet direct morgen zijn.. En dan zien we wel verder. De rest van de ruimte heeft zich ondertussen als vanzelf ingedeeld. Ik hoef het enkel nog in te vullen ....

Eindspel

 De dag van het herschikken? Ik mag het hopen. Alles wat de zolder op kan de zolder op. Wat weg kan weg. En wat uit de weg kan aan de kant geschoven. Dan moet ik een heel eind zijn. Een volgende étappe behelst constructieve ingrepen. Mag hopen dat dat niet weer bijna drie jaar op zich laat wachten.

Neerslag

 In een middag tijd gaat grosso modo je hele leven door je handen. Van je servies gekregen op je Eerste communie tot een aantal online tickets van vluchten van Beauvais naar Cluj Napoca en een hoop van wat daar tussen heeft gezeten. Ondanks de pallet aan papieren die in Utrecht voor vertrek naar Frankrijk al door de versnipperaar is gegaan.

 Rapporten, tekeningen, eerste vingeroefening op klusterrein, de briefjes van vriendinnen, het doctoraal gedrocht waarmee na 11 jaar een punt achter mijn studie werd gezet, schrijfblokken, schriften en schrijfboeken vol woorden, puzzels, brieven (toen wel nog), Porsches, foto's, massa's foto's, mijn eerste en enige blokkendoos, munten, wegenkaarten van vakanties, etc. Het is een ratjetoe. Maar wel een bos waar je de bomen herkent alsof je er gisteren langs bent gelopen.

 Woorden en dingen zijn aan personen en momenten gekoppeld. Ze door je handen laten gaan of lezen brengt je naadloos terug naar de betreffende tijd. Veel Frankrijk natuurlijk. Mislukkingen hakken er het diepst in. Als ik de dozen gehad heb en de versnipperaar zijn werk heeft gedaan, is er van Frankrijk weinig concreets meer over. Een paar dingetjes zijn genoeg om een hele geschiedenis aan op te hangen. Het begin, de begrafenis en het einde. Een paar A4'tjes, foto's, een enkele kaart en we hebben het gehad.

 Voorlopig zijn er 4 opberggevallen gevuld voor definitieve opslag en een doos vol wegenkaarten voor semi-definitieve opslag. Daar komen nog een of twee tijdelijke bij met spul dat strak terugkeert als er plek voor is geschapen. Allemaal klein grut. Het liefst straks stofvrij wegbergen. Een leven in vier bergdozen van het formaat verhuisdoos voor boeken.

Finale?

 Ha! Nu staat de boel vast. Doorgang geblokkeerd. Dat wordt nog ff niet het bed opzoeken. Nu ben ik morgenvroeg voor 99,9% de eerste die het bed verlaat, maar je zult vannacht met je slaapdronken kop iets in de keuken willen. Dat gaat je nek kosten mn als het Mariana overkomt, die weet nl van niets, want ligt al uren in bed.

 Maar er vallen gaten. Steeds meer gaten die ruimte vrijgeven. Morgen moet het met wat schuiven mogelijk zijn om een beeld te krijgen van de lucht en bewegingsvrijheid, waar ik vooruitlopend op de definitieve setting alvast van kan gaan genieten. Oppassen, dat ik geen last van pleinvrees krijg.

 Hoeveel dagen ben ik nu al bezig? Een week? Meer? Minder? Goed in elk geval, dat ik me dat vooraf niet gerealiseerd heb, dan was ik er ws nooit aan begonnen en keek ik nog steeds tegen de stapels dozen aan. En eerlijk gezegd wilde dat uitzicht niet echt wennen. Sterker nog, het begon me meer en meer te vervelen. Goeie drijfveer. Blijkt maar weer.

Puinhoop

 Haast niet te geloven, maar ik voel het, ik ben kapot. Ik kan beter drie perceeltjes achter elkaar omspitten. Alles doet pijn, zit vast en mijn hoofd bonkt. Behoefte aan een meer vol drank om in te duiken en te blijven. Drijvend weliswaar, maar er voorlopig in elk geval niet meer uit te komen. Wat een werk. Wat een gewurg. Vier gedaan, nog 13 te gaan, waarvan een stuk of 7 met een inhoud, die niet 1, 2, 3 elders geregeld is.

 De dozen verdwijnen één voor één en het gebrek aan plek neemt alleen maar toe. Ik nader het keerpunt, denk ik. Nog ff en ik heb het ergste gehad. Qua massa dan, want het allerergste zijn altijd de kleine restanten, waar je geen zin meer in hebt, maar wel van vindt, dat je er iets mee moet.

  Ik zou verder willen gaan, maar dat betekent weer verplaatsen en in feite is er geen plaats meer om iets uit de weg te zetten. Behalve ikzelf, zou ook menig ander er gek van worden, als ze geconfronteerd zouden worden met zo'n uitdijende chaos. Mariana stapt echter volledig onverstoord over en langs alles heen, moppert niet en maakt geen problemen. En waar eerst enkel mijn Pc-ruimte een magazijn leek strekt de chaos zich inmiddels uit van aanrecht tot aan slaapkamerdeur. Tijd voor hernieuwde orde.