Het wordt een voorzichtig dag vandaag. Alert op/bij iedere beweging. Niks geen ruimte voor onnadenkendheid. Iedere stap, iedere draai, alles wat gepakt en al helemaal als er getild wordt. Het bewegen z'n vanzelfsprekendheid ontnemen. Het is me niet geheel onbekend. Ooit, in wat je met een grote woord een revalidatietraject zou kunnen noemen, mijn manier van lopen moeten aanpassen. Soort van mindfulness maar dan naar de inzet van spieren en gewrichten toe. Slow-moving en dat letterlijk.
Zo erg is het nu niet maar het lijkt me slim om een paar bewegende delen enigszins te ontzien. Hier moet nog wel het een en ander gebeuren, voordat we Kerst gaan vieren. Als stijve hark gaat dat niet lukken.
Ik had andere onderdelen kansrijker ingeschat bij een haperend functioneren op de oude dag. Dat mijn rug zo weinig kan hebben, verbaasd me. Nooit serieuze blessures gehad in die streek. Het zal het zittende leven zijn, waar ik het aan te danken heb. Het blog. Potverdrie, woordenproduktie als slopersactiviteit.
woensdag 12 december 2018
dinsdag 11 december 2018
Versleten
Tsjoe, drie uur van de wereld geweest en nog aan het bijkomen. Het lijf regelt het zelf wel, als ik er geen aandacht aan besteed. Gelukkig vooraf gestrekt gegaan ipv met mijn hoofd op het toetsenboord terecht te komen. Hoelang zouden de toetsafdrukken na zo'n dut op je voorhoofd zichtbaar blijven? Ondertussen sukkelt het leven verre van soepel voort. Letterlijk. Was het een paar dagen geleden een onwillige spier net onder mijn linkerschouderblad, die liggen tot een uitdaging maakte, nu verpest de onderrug mijn zitten. Ineens ergens vanmiddag was het er, toen ik achter mijn Pc vandaan wilde komen.
Ingebouwd tussen een tafel, die als bureau dienst doet en de vensterbank van het enige raam in de werkkamer kon ik me net van het ter aarde storten weerhouden. Klinkt prachtig dramatisch, maar je staat stom te kijken, als je rug het verdomt om je te dragen.
Vond ergens de afgelopen dagen, dat ik het dit jaar niet slecht van af breng in de overgang naar de winter. Geen aangeslagen strot, geen ontstoken blaas. Nog niet tenminste. Zie je maar weer, dat je, dat soort zaken niet moet denken. D'r wordt direct met je afgerekend. Sommigen noemen dat karma. Moet dan wel nog ff bedenken, wat ik verkeerd gedaan heb, behalve het denken dat het best aardig gaat.
Ingebouwd tussen een tafel, die als bureau dienst doet en de vensterbank van het enige raam in de werkkamer kon ik me net van het ter aarde storten weerhouden. Klinkt prachtig dramatisch, maar je staat stom te kijken, als je rug het verdomt om je te dragen.
Vond ergens de afgelopen dagen, dat ik het dit jaar niet slecht van af breng in de overgang naar de winter. Geen aangeslagen strot, geen ontstoken blaas. Nog niet tenminste. Zie je maar weer, dat je, dat soort zaken niet moet denken. D'r wordt direct met je afgerekend. Sommigen noemen dat karma. Moet dan wel nog ff bedenken, wat ik verkeerd gedaan heb, behalve het denken dat het best aardig gaat.
Oud zeer
Vanochtend ineens weer. Ik dacht, dat ik het achter me had gelaten maar; nee, dus. De wasmachine opstarten in 24. Behalve dat ik voor de zoveelste keer aangekoekte zeepresten moest losbikken in het zeepbakje, lag er iets op het aanrecht. Een of ander klein pannetje met een buiten verhouding lange steel. Herinner me dat uit de zomerkeuken. Weet niet wat de functie daarvan is, maar vast niet om alabastine of zoiets in aan te maken. Stond water in. Blijkbaar in de hoop, dat het niet keihard zou worden. Ijdele hoop. En dat pannetje tot daar aan toe, maar er stak een lepel in en in de wasbak lag een andere lepel compleet bedekt met aangekoekte specie.
Lepels van de Hema. Niks bijzonders, maar edelstaal, vlekvrij en ze buigen niet direct om als je er naar kijkt. Mariana wilde die een paar jaar geleden uit mijn boedel hebben voor haar moeder. Net als pannen, kommen, theedoeken, handdoeken, etc. en de houtkachel waar ik veel plezier aan had beleefd in de Franse winters in het veel te grote huis. En waarom niet, ik had ze niet meer nodig.
De pannen zijn een voor een verdwenen. Goeie pannen cm's dikke bodem, rvs, etc. Kommen kom ik gebutst en al tegen bij de kippen, de theedoeken gebruik ik al jaren en zijn in perfecte conditie maar niet die in 24, die hangen na drie (!) jaar van rafels aan elkaar en lijken vaker als dweil, dan als theedoek te worden gebruikt, het bestek dus in de reparatiespecie en de houtkachel .... als je die ziet barst je spontaan uit in tranen. Zo vuil, verroest, onverzorgd. Ik heb Mariana verboden het ding verder te gebruiken. Het gebrek aan respect voor spullen is triest, intriest. En ik heb niet het idee, dat dat nou een familietrekje is, neigt meer naar landsaard.
Lepels van de Hema. Niks bijzonders, maar edelstaal, vlekvrij en ze buigen niet direct om als je er naar kijkt. Mariana wilde die een paar jaar geleden uit mijn boedel hebben voor haar moeder. Net als pannen, kommen, theedoeken, handdoeken, etc. en de houtkachel waar ik veel plezier aan had beleefd in de Franse winters in het veel te grote huis. En waarom niet, ik had ze niet meer nodig.
De pannen zijn een voor een verdwenen. Goeie pannen cm's dikke bodem, rvs, etc. Kommen kom ik gebutst en al tegen bij de kippen, de theedoeken gebruik ik al jaren en zijn in perfecte conditie maar niet die in 24, die hangen na drie (!) jaar van rafels aan elkaar en lijken vaker als dweil, dan als theedoek te worden gebruikt, het bestek dus in de reparatiespecie en de houtkachel .... als je die ziet barst je spontaan uit in tranen. Zo vuil, verroest, onverzorgd. Ik heb Mariana verboden het ding verder te gebruiken. Het gebrek aan respect voor spullen is triest, intriest. En ik heb niet het idee, dat dat nou een familietrekje is, neigt meer naar landsaard.
Breien
Vandaag ook de kwestie met de aannemer bij de horens pakken. Het inmiddels alweer ruim een week geleden opgegooide balletje van 'wat waarvoor nog gedaan gaat worden' heeft hij wel erg magertjes ingevuld. Mijn lijstje is beduidend langer en ik heb ook geen zien in 'Ach, dat komt wel goed!', het is tijd voor concrete afspraken ook over wanneer begonnen wordt en hoeveel tijd het nog gaat kosten. Bij ieder afrondingsmoment in de afgelopen jaren zijn dingen blijven liggen. Daar is deze man niet beter in dan welke aannemer ook, waarmee ik gewerkt heb in Nederland of Frankrijk. Als het grote werk is gedaan, kun je achter ze aan blijven lopen voor de dingetjes, die wel voor jou nog interessant zijn, maar niet meer voor hen. Hij wil het voor de Kerst geregeld hebben. Dat lijkt me een mooi streven. Kom maar op met die harde afspraken.
Een ander makke is, dat de aannemer niet verder kijkt dan zijn klus. Iets van 'Oké, we zijn wat later, maar het komt wel goed!'. Hij beseft niet hoe irritant het is, dat de schuur dit jaar niet is afgemaakt en op tijd in gebruik kon worden genomen. Hij ziet alleen zijn werk en vergeet waar ik op heb zitten wachten. Eindelijk de wasmachine kunnen aansluiten in de tussenkelder en niet steeds weer naar 24 lopen en me ergeren aan de smeerboel, die anderen daar van de wasmachine maken. De conserven uit de keuken naar de tussenkelder. De gereedschappen en het klusmateriaal van de tussenkelder naar de werkruimte in de schuur. De werk-/klusruimte in de schuur in gebruik kunnen nemen en niet de hele tijd in dozen en kratten moeten zoeken naar gereedschappen en/of onderdelen. De honden uit de tuinkamer en het woonhuis kunnen afronden. Etc, etc, etc. En ik heb dat meer dan eenmaal aan z'n verstand proberen te peuteren. Het is geen onbekend terrein.
Ik wil 1 juli klaar zijn met alles wat hij nog moet doen en wat daarna aan mij is om af te ronden. Geen gezeik meer. Iedere dag vertraging zou 'm geld moeten kosten. Weer! Het is geen hobbyknutselproject.
Een ander makke is, dat de aannemer niet verder kijkt dan zijn klus. Iets van 'Oké, we zijn wat later, maar het komt wel goed!'. Hij beseft niet hoe irritant het is, dat de schuur dit jaar niet is afgemaakt en op tijd in gebruik kon worden genomen. Hij ziet alleen zijn werk en vergeet waar ik op heb zitten wachten. Eindelijk de wasmachine kunnen aansluiten in de tussenkelder en niet steeds weer naar 24 lopen en me ergeren aan de smeerboel, die anderen daar van de wasmachine maken. De conserven uit de keuken naar de tussenkelder. De gereedschappen en het klusmateriaal van de tussenkelder naar de werkruimte in de schuur. De werk-/klusruimte in de schuur in gebruik kunnen nemen en niet de hele tijd in dozen en kratten moeten zoeken naar gereedschappen en/of onderdelen. De honden uit de tuinkamer en het woonhuis kunnen afronden. Etc, etc, etc. En ik heb dat meer dan eenmaal aan z'n verstand proberen te peuteren. Het is geen onbekend terrein.
Ik wil 1 juli klaar zijn met alles wat hij nog moet doen en wat daarna aan mij is om af te ronden. Geen gezeik meer. Iedere dag vertraging zou 'm geld moeten kosten. Weer! Het is geen hobbyknutselproject.
Nalopen
Af en toe dwarrelen sneeuwvlokjes naar beneden. De overburen zijn druk met het roken van spek en misschien ook worsten en ander spul. Mopke ligt voortdurend in de weg in de keuken en Bobby kijkt tevreden van een afstandje toe. De ander twee liggen hun 'straf' uit in de tuinkamer. Een dorps tafereel van dagelijkse activiteit in deze tijd van het jaar. In gedachten met een hoop bezig wat ik allemaal voor ons uitstapje gedaan moet/wil hebben.
Morgen materialen scoren om de binnenplaats definitief af te sluiten. Het weer lijkt zo zacht te blijven, niet meer dan een paar graden onder nul, dat de honden niet de hele dag opgesloten hoeven te zitten. Dat zou erg welkom zijn. Ik wil wel een paar dagen de gelegenheid hebben om te zien of ze niet binnen de kortste keren een zwakke plek vinden en er van tussen zijn. Het is tijd voor de kerstversiering. Dit had eigenlijk al moeten hangen en staan.
Zo kijk je nog een keertje naar buiten met de handen in het afwaswater. 'Waar zijn we mee bezig?' is bijna een vanzelfsprekende oprisping.
Morgen materialen scoren om de binnenplaats definitief af te sluiten. Het weer lijkt zo zacht te blijven, niet meer dan een paar graden onder nul, dat de honden niet de hele dag opgesloten hoeven te zitten. Dat zou erg welkom zijn. Ik wil wel een paar dagen de gelegenheid hebben om te zien of ze niet binnen de kortste keren een zwakke plek vinden en er van tussen zijn. Het is tijd voor de kerstversiering. Dit had eigenlijk al moeten hangen en staan.
Zo kijk je nog een keertje naar buiten met de handen in het afwaswater. 'Waar zijn we mee bezig?' is bijna een vanzelfsprekende oprisping.
Ongeïnteresseerd
Waarom interesseert me alles zo weinig? Honden, katten, Mariana en dat is het dan ook. Van al de rest een beetje van het een, beetje van het andere, maar warm loop ik verder nergens voor. Af en toe een oprisping zoals het pak een jaar geleden. Nu hangt het in de kast en het zou er zo vijf jaar kunnen hangen zonder er naar om te kijken.
Dat is niet altijd zo geweest. Zelfs kleding heeft ooit mijn aandacht gehad. Net als inrichting. Het is wel altijd 'Goed of helemaal niet' geweest. Maar dat 'helemaal niet' heb ik zelden zo 'goed' doorgevoerd als nu. Daar laat ik onder de afwas mijn gedachten eens over gaan.
Dat is niet altijd zo geweest. Zelfs kleding heeft ooit mijn aandacht gehad. Net als inrichting. Het is wel altijd 'Goed of helemaal niet' geweest. Maar dat 'helemaal niet' heb ik zelden zo 'goed' doorgevoerd als nu. Daar laat ik onder de afwas mijn gedachten eens over gaan.
Aansturen
Zien dat we die onbestemdheid enige bestemming toewijzen. Gelukkig is daar het huishouden, de redder in nood. Je kunt er op bouwen. Afwas, was, opruimen, schoonmaken. Genoeg om de dagen terug in het gareel te dwingen. Ga mezelf noch de tijd belasten met voornemens. Gewoon aan de slag. Alles met garantie tot aan het aanrecht, want ook zondag was er geen aanleiding aanwijsbaar, die de boel onderste boven bonjourde. Gevoelens zijn strontvervelend als ze hun eigen gang denken te kunnen gaan.
Jammer dat de 'reparatie' van de CD-speler in de kleine geluidsinstallatie niet het gewenste effect heeft gehad. Het ding slaat weer te pas en te onpas delen en liefst alles tussen begin en eind over. En een muziekje was niet weg geweest. Het is vervelend als dingen het ineens niet meer goed doen en je de ervaring mist om er zelf aan te klooien. Dan schuif je de boel besluitenloos voor je uit en heb je in feite alleen zelf bij de neus. Maar oké, dat is voor een andere keer, anders zie ik de bui hangen en komt niks van het in beweging komen terecht.
Jammer dat de 'reparatie' van de CD-speler in de kleine geluidsinstallatie niet het gewenste effect heeft gehad. Het ding slaat weer te pas en te onpas delen en liefst alles tussen begin en eind over. En een muziekje was niet weg geweest. Het is vervelend als dingen het ineens niet meer goed doen en je de ervaring mist om er zelf aan te klooien. Dan schuif je de boel besluitenloos voor je uit en heb je in feite alleen zelf bij de neus. Maar oké, dat is voor een andere keer, anders zie ik de bui hangen en komt niks van het in beweging komen terecht.
Abonneren op:
Posts (Atom)