De nek. Zo'n ongemak dat je laat voelen hoevaak je met je nek draait en bij hoeveel bewegingen die spieren indirect zijn betrokken. Draaien, bukken, oprichten, opstaan, liggen gaan, optillen van de armen, drukken, trekken, niezen, snuiten, etc. etc. Alles in slow motion vandaag. Beter op zondag dan op maandag. Zeker deze week waarin het de bedoeling is iets minder landerig in het leven te hangen.
De opstartprocedure begint meer en meer de vorm van een ritueel te krijgen. Natuurlijk was en afwas, opgespaarde administratie en soortgelijke bagage afwerpen en dan de afsprong naar meer. Een bewuste klus in het oog nemen en alle pijlen daarop richten. Het hoeven er niet zoveel te zijn als bij de 300 Spartanen, die op een paar duizend Perzen inhakken en als 'dank' een stortbui aan pijlen op zich neer zien dalen. Meer à la Darts. Drie welgerichte worpen. Het hoeft niet altijd 180 te zijn, als het maar aftelt en de klus gaandeweg geklaard wordt.
Bezig zijn. Het is toch een soort drijfveer in mijn bestaan. Jammer van de chaotische aansturing. Iets wat ik niet alleen de laatste jaren in de schoenen kan schuiven. Laat ik het nu zijn gang gaan, gaat het goed tot en met het koken. Was, afwas, opruimen, koken, eten, lezen, bloggen, honden ... Soms lukte het de administratie probleemloos mee te nemen, vaak begint daar het gestuntel al. Hikken, struikelen, draaien, negeren, ontkennen, ontlopen ... Bij de administratie wil ik dat nog begrijpen, bij mijn boekenrek ontgaat me de zin van al die tegenwerking voor en door mezelf.
zondag 4 februari 2018
Stijf
Een links geblokkeerde nek. Een nwe winterse traditie? Niks tegen tradities maar dit soort hoeft niet. In de nacht niet weten hoe je je zonder pijnscheuten kunt verdraaien, is niets dat het herhalen waard maakt . En het geklungel 's morgens voordat je je sokken aan je voeten hebt is voor één keer komisch maar dan vooral als het daar bij blijft. Zelfs de honden hun wandelling onthouden. Al dat getrek aan arm- en schouderspieren is misschien niet de directe oorzaak, maar verhelpt het zeer zeker niet.
Blijkt Prada goed 2,5 uur later weer over de schutting verdwenen. Ik kan het haar deze keer moeilijk kwalijk nemen. Vindingrijke doorzetster. (Mag dat onscheid bij honden wel nog?) Dacht dat ik de passeermogelijkheid omzeep had geholpen. Moet iets zijn met springen en optrekken/klimmen, Ik zou het willen zien, maakt de oplossing misschien eenvoudiger of maakt duidelijk dat er met de beste wil niks aan te doen is zonder algehele grote ingreep. En dat is nou net niet de bedoeling met het werk aan de schuur voor de boeg.
Ook onlangs pas gerealiseerd, dat dan de hele binnenplaats weken open zal liggen naar buren en verder. Dat zal een strikte discipline van binnen houden vereisen wil Prada haar oude gewoontes niet met groot gemak kunnen voortzetten en Rosa ze overnemen. Tegen die tijd is Prada gecastreerd maar komt Rosa in haar eerste loopsheid. Ik voel een neiging opkomen om weg te kruipen.
Blijkt Prada goed 2,5 uur later weer over de schutting verdwenen. Ik kan het haar deze keer moeilijk kwalijk nemen. Vindingrijke doorzetster. (Mag dat onscheid bij honden wel nog?) Dacht dat ik de passeermogelijkheid omzeep had geholpen. Moet iets zijn met springen en optrekken/klimmen, Ik zou het willen zien, maakt de oplossing misschien eenvoudiger of maakt duidelijk dat er met de beste wil niks aan te doen is zonder algehele grote ingreep. En dat is nou net niet de bedoeling met het werk aan de schuur voor de boeg.
Ook onlangs pas gerealiseerd, dat dan de hele binnenplaats weken open zal liggen naar buren en verder. Dat zal een strikte discipline van binnen houden vereisen wil Prada haar oude gewoontes niet met groot gemak kunnen voortzetten en Rosa ze overnemen. Tegen die tijd is Prada gecastreerd maar komt Rosa in haar eerste loopsheid. Ik voel een neiging opkomen om weg te kruipen.
zaterdag 3 februari 2018
Opleuken?
Tijd voor iets luchtigers. Als je zoiets per direct uit de kast kon trekken zou het hele activiteiten-getob ws niet bestaan. Zo werkt het niet en dat is goed ook. Het idee doet me teveel denken aan een pilletje voor dit en een tabletje voor dat. Dat is voor mensen die vooral nergens serieus mee bezig willen zijn. Tegenspoed moet je tegemoed treden. Verslaan en verwerken, niet wegslikken. En nee, ook niet wegspoelen of snuiven. En ja, dat valt vrijwel gegarandeerd tegen. Maar, so what?
Ben ik d'r blij mee? Nou, nee. Nu minder verstoort dan voor jaren maar nog steeds niet enthousiast. Met name de ontbrekende controle erover blijft een wederkerende irritatie. De uitlaatklep hoeft niet dichtgestopt of de ellende zo verdunt, dat je er niks meer van merkt. Wat er in zit, moet er uit. Waar je in terecht bent gekomen, daar moet je doorheen ..... maar waarom kan dat niet iets meer gestuurd naar eigen inzicht ipv ergens vandaan opgelegd?
Je moet het plannen en daar consequent in zijn, anders verwatert het vanzelf. Maar woensdag lijkt me een aardig dag om als bliksemafleider voor de rest van de week te dienen. Uitgebreid wandelen, koffie, op bed met de ontspanningsriedel in mijn oren, bewust in onbekende diepten duiken, de eindeloze stroom 'Waarom's' langs me af te laten glijden, herinneringen wegen, plannen maken, een welverdiende maaltijd (buiten de deur) genieten en vervolgens een dito nachtrust.
Waarom ga ik dat niet gewoon doen? Ja, waarom? Alsof ik niet al genoeg 'waarom's' van me af moet slaan. Waarom niet? Gewoon doen. Werkt het is het mooi meegenomen. Werkt het niet, verdwijnt het vanzelf, voordat het onderdeel van mijn naar houvast zoekende routines is geworden.
Ben ik d'r blij mee? Nou, nee. Nu minder verstoort dan voor jaren maar nog steeds niet enthousiast. Met name de ontbrekende controle erover blijft een wederkerende irritatie. De uitlaatklep hoeft niet dichtgestopt of de ellende zo verdunt, dat je er niks meer van merkt. Wat er in zit, moet er uit. Waar je in terecht bent gekomen, daar moet je doorheen ..... maar waarom kan dat niet iets meer gestuurd naar eigen inzicht ipv ergens vandaan opgelegd?
Je moet het plannen en daar consequent in zijn, anders verwatert het vanzelf. Maar woensdag lijkt me een aardig dag om als bliksemafleider voor de rest van de week te dienen. Uitgebreid wandelen, koffie, op bed met de ontspanningsriedel in mijn oren, bewust in onbekende diepten duiken, de eindeloze stroom 'Waarom's' langs me af te laten glijden, herinneringen wegen, plannen maken, een welverdiende maaltijd (buiten de deur) genieten en vervolgens een dito nachtrust.
Waarom ga ik dat niet gewoon doen? Ja, waarom? Alsof ik niet al genoeg 'waarom's' van me af moet slaan. Waarom niet? Gewoon doen. Werkt het is het mooi meegenomen. Werkt het niet, verdwijnt het vanzelf, voordat het onderdeel van mijn naar houvast zoekende routines is geworden.
Strategieën
Het tempo zakt weg. Voor het blog maakt dat vreemd genoeg zelden wat uit. D'r is nog een hele mnd te gaan en een opgelopen achterstand verdwijnt gaandeweg vaak weer. Iets waar met ingang van 2018 in feite geen behoefte meer aan bestaat, maar daarmee nog niet geheel is verdwenen. In het echte leven, waarin daden concreter gewenst zijn dan woorden, werkt het anders of eigenlijk gewoon niet. Dag, week of mnd maakt niet uit. Een slechte start ombuigen in gewenst functioneren is als een taxi bestellen en zeggen dat je naar de maan wilt. Er wordt wat vreemd gekeken, misschien met het hoofd geschud en dan blijf je alleen achter op het trottoir.
Inhalen en ombuigen zijn schier onmogelijke scenario's. Wat je rest, is op de een of andere manier aan te haken. Wat dan gelukkig weer geen probleem is, want het gaat tenslotte om een stagnerende dan wel geheel ontbrekende beweging. Aanhaken in voorwaartse richting: trekken! De zweep over jezelf heen halen. Grappig beeld. Hopen alleen gaat niet werken maar d'r zo alles voor over hebben, gaat me te ver. Wat niet wil, dat bekijkt het maar. Na morgen is er weer een morgen. Enige betrokkenheid cq medewerking lijkt me op z'n plek. Dus als de omstandigheden zo vriendelijk zouden willen zijn, om wat ze het vorige weekeinde voor elkaar hebben gekregen dit weekeinde ongedaan te maken, zal ik ze de komende weken iets minder pissig tegemoet treden.
Was dat maar mogelijk. Een dealtje met de omstandigheden. Mogen ze me lastig vallen in de tweede en vierde week van de mnd en laten ze me mijn eigen gang gaan in week 1 en 3. Een half jaar en op mijn sloffen met een hand op mijn rug en twee vingers in mijn neus zal alles zijn zoals het drie jaar geleden al bedacht is en tot op heden slechts ten dele gerealiseerd. Kom op, nog ff doorbeuken. Ik voel een vermoeden van beweging.
Inhalen en ombuigen zijn schier onmogelijke scenario's. Wat je rest, is op de een of andere manier aan te haken. Wat dan gelukkig weer geen probleem is, want het gaat tenslotte om een stagnerende dan wel geheel ontbrekende beweging. Aanhaken in voorwaartse richting: trekken! De zweep over jezelf heen halen. Grappig beeld. Hopen alleen gaat niet werken maar d'r zo alles voor over hebben, gaat me te ver. Wat niet wil, dat bekijkt het maar. Na morgen is er weer een morgen. Enige betrokkenheid cq medewerking lijkt me op z'n plek. Dus als de omstandigheden zo vriendelijk zouden willen zijn, om wat ze het vorige weekeinde voor elkaar hebben gekregen dit weekeinde ongedaan te maken, zal ik ze de komende weken iets minder pissig tegemoet treden.
Was dat maar mogelijk. Een dealtje met de omstandigheden. Mogen ze me lastig vallen in de tweede en vierde week van de mnd en laten ze me mijn eigen gang gaan in week 1 en 3. Een half jaar en op mijn sloffen met een hand op mijn rug en twee vingers in mijn neus zal alles zijn zoals het drie jaar geleden al bedacht is en tot op heden slechts ten dele gerealiseerd. Kom op, nog ff doorbeuken. Ik voel een vermoeden van beweging.
Triootje
Wat gaat deze keer het definitieve duwtje in de rug worden? Al dat op en neer of heen en weer gedoe. Het lijkt wel een knipperlichtrelatie. Ik kan niet met èn niet zonder. Het opkrabbelen gaat tamelijk geruisloos en meestal zonder duidelijk aanwijsbare stimulans. Bij de neergang werkt het anders. Vaak sneller èn met herkenbare oorzaak, behalve afgelopen weekend. Dat blijft me frapperen. Het effect waarbij je enthousiast over de rand van een afrond heen rent en het een seconde of wat duurt, voordat je je realiseert, dat je geen vaste grond meer onder je voeten hebt en als een baksteen naar beneden keilt. Iemand als Sylvester kan uit een brede ervaring putten.
Dat metersdiepte gat in de bodem heb ik inmiddels geslagen. Ik ben er ook geplet uit tevoorschijn gevouwen. Heb me al meer dan eens stevig uitgeschud maar waggel desondanks wezenloos in de rondte. Het willen/kunnen/moeten-verhaal zou toch zo simpel kunnen zijn. Als je niks wilt moeten, moet je vooral niks willen. Dan kan alles en hoeft niks. Dan doe je iets, maakt niet uit wat, hebt lol aan het doen, bent tevreden als het gedaan is en grabbelt ergens in het vervolg in de mogelijkheden voor een andere bezigheid.
Het zit 'm kortom niet in het 'moeten'. Het zit 'm in het 'willen'. Ik moet niks (meer) willen. Hoe reëel is dat? Kom ik 's morgens mijn nest niet meer uit of blijf de hele dag over mijn koffie in het niets staren. Iets met dooie vissen en de stroom. Dat gaat het niet worden. Maar wat dan wel? Ik moet iets met dat willen cq niks moeten cq niks willen moeten.
'Niks moeten willen' is simpeler. Dat stadium ben ik volgens mij al lang, erg lang geleden gepasseerd. Het 'als hij wil, kan hij best'-gezeur heb ik de eerste 20 jaar met regelmaat gehoord. Dwing me ergens toe, mens of de omstandigheden maakt niet uit, en de kans is groot, dat de kont tegen de krib gaat, tenzij er een fatsoenlijke betaling tegenover staat.
Moet ik dus maar tevreden zijn, dat ik hier temidden van de oa door mezelf gecreëerde rommel zit? Daar iets aan doen, is dat een 'moet'? Moet ik dat willen? Nee. Wat niet wegneemt, dat ik daar wel iets mee wil, nl minder zooi, meer orde om me heen. Vanwege gebrek aan kaboutertjes zal enige eigen inzet hierbij moeilijk te voorkomen zijn. De consequenties van het willen! Niet moeten omdat het moet, maar omdat je het wilt. Dat is een vooruitgang, niet?
Dat metersdiepte gat in de bodem heb ik inmiddels geslagen. Ik ben er ook geplet uit tevoorschijn gevouwen. Heb me al meer dan eens stevig uitgeschud maar waggel desondanks wezenloos in de rondte. Het willen/kunnen/moeten-verhaal zou toch zo simpel kunnen zijn. Als je niks wilt moeten, moet je vooral niks willen. Dan kan alles en hoeft niks. Dan doe je iets, maakt niet uit wat, hebt lol aan het doen, bent tevreden als het gedaan is en grabbelt ergens in het vervolg in de mogelijkheden voor een andere bezigheid.
Het zit 'm kortom niet in het 'moeten'. Het zit 'm in het 'willen'. Ik moet niks (meer) willen. Hoe reëel is dat? Kom ik 's morgens mijn nest niet meer uit of blijf de hele dag over mijn koffie in het niets staren. Iets met dooie vissen en de stroom. Dat gaat het niet worden. Maar wat dan wel? Ik moet iets met dat willen cq niks moeten cq niks willen moeten.
'Niks moeten willen' is simpeler. Dat stadium ben ik volgens mij al lang, erg lang geleden gepasseerd. Het 'als hij wil, kan hij best'-gezeur heb ik de eerste 20 jaar met regelmaat gehoord. Dwing me ergens toe, mens of de omstandigheden maakt niet uit, en de kans is groot, dat de kont tegen de krib gaat, tenzij er een fatsoenlijke betaling tegenover staat.
Moet ik dus maar tevreden zijn, dat ik hier temidden van de oa door mezelf gecreëerde rommel zit? Daar iets aan doen, is dat een 'moet'? Moet ik dat willen? Nee. Wat niet wegneemt, dat ik daar wel iets mee wil, nl minder zooi, meer orde om me heen. Vanwege gebrek aan kaboutertjes zal enige eigen inzet hierbij moeilijk te voorkomen zijn. De consequenties van het willen! Niet moeten omdat het moet, maar omdat je het wilt. Dat is een vooruitgang, niet?
Resumerend
Flauw boek. Een open eind is er niks bij. Je krijgt diverse mogelijkheden aangereikt en dan zijn er voldoende vraagtekens voor een geheel eigen inbreng. Eigenlijk is het een hoop pretenties zonder dat er een fatsoenlijk eind aan wordt gebreid à la 'Dit was het en niet anders. 'Nou, als je een warrig boek wenst te lezen, dat je desondanks weet te pakken, dan is Mr. Peanut een goede keuze.
Op naar het volgende boek? Maar ff wachten. Eerst met het gewenste aan de slag anders zit ik straks meer te lezen dan wat anders. Zelfde als met de computerspelletjes. Of alles of niets. Komt niet uit op dit moment. Het is niet, dat ik me nergens in kan storten. Het zou alleen bij andere bezigheden moeten gebeuren.
Ontevreden gevoel overgehouden aan deze week. Een hoop gedraai om de hete brei, weinig gewenste actie en geen zicht- of voelbare neiging tot verandering. Dat mag anders. Dat kan beter.
Op naar het volgende boek? Maar ff wachten. Eerst met het gewenste aan de slag anders zit ik straks meer te lezen dan wat anders. Zelfde als met de computerspelletjes. Of alles of niets. Komt niet uit op dit moment. Het is niet, dat ik me nergens in kan storten. Het zou alleen bij andere bezigheden moeten gebeuren.
Ontevreden gevoel overgehouden aan deze week. Een hoop gedraai om de hete brei, weinig gewenste actie en geen zicht- of voelbare neiging tot verandering. Dat mag anders. Dat kan beter.
vrijdag 2 februari 2018
Puin
Bam! Ook de Beetle is niet perfect gerepareerd. Vanochtend sprong spontaan het schuifdak open. Gelukkig aan de achterkant, maar desalniettemin niet de bedoeling. En erger nog, dicht wilde ie ook niet. Na wat kijken en vergelijken de (gedeeltelijke?) oorzaak gevonden en het ding voor het moment weten te sluiten. Terug naar de garage dus. Van die dingen, die je niet blij maken en je dan ook absoluut niet om zit te springen, als je al niet in de beste bui bent.
Dat wordt volgende week weer een autoweek. Ik kan me d'r nou al aan ergeren. En dan is Lady bovendien weer loops (hebben die pillen toch meer effect gehad dan gedacht), hebben Flokkie en Bobby elkaar vanochtend tot bloedens toe bevochten. werd ik onderuitgetrokken door Prada en Rosa die zich er net als een van de teckels tegenaan wilden bemoeien. Is toch laf gedrag als een hond het onderspit dreigt te delven om dan met z'n allen er bovenop te duiken. Nog ff geprobeerd om de heren uit elkaar te halen. Met twee honden aan de lijn, die je niet in het gevecht erbij wilt hebben, is dat nauwelijks te doen. Beide jonge dames aan de halsband gepakt en uit de buurt getrokken. Laat de heren het uitzoeken. Ik had het ff gehad en ben een eind verderop tegen een muur aangehurkt om bij te komen. Niet goed.
De tweede ochtend, dat de wandeling al voorbij was voor ik het bebouwde deel van het dorp goed en wel achter me had gelaten. Honden .... heerlijk en soms zou ik ze à la Chinese gewoonte aan het spit willen rijgen. Afgewisseld met stukjes dealer.
Dat wordt volgende week weer een autoweek. Ik kan me d'r nou al aan ergeren. En dan is Lady bovendien weer loops (hebben die pillen toch meer effect gehad dan gedacht), hebben Flokkie en Bobby elkaar vanochtend tot bloedens toe bevochten. werd ik onderuitgetrokken door Prada en Rosa die zich er net als een van de teckels tegenaan wilden bemoeien. Is toch laf gedrag als een hond het onderspit dreigt te delven om dan met z'n allen er bovenop te duiken. Nog ff geprobeerd om de heren uit elkaar te halen. Met twee honden aan de lijn, die je niet in het gevecht erbij wilt hebben, is dat nauwelijks te doen. Beide jonge dames aan de halsband gepakt en uit de buurt getrokken. Laat de heren het uitzoeken. Ik had het ff gehad en ben een eind verderop tegen een muur aangehurkt om bij te komen. Niet goed.
De tweede ochtend, dat de wandeling al voorbij was voor ik het bebouwde deel van het dorp goed en wel achter me had gelaten. Honden .... heerlijk en soms zou ik ze à la Chinese gewoonte aan het spit willen rijgen. Afgewisseld met stukjes dealer.
Abonneren op:
Posts (Atom)