Neerwaarts

 Hè, hè, gelukkig. Ff bang dat ik enkel nog over koek en eieren zou gaan verhalen. Het mag dan allemaal beter gaan, en dat doet het echt, maar dat wil niet zeggn, dat mijn stemmingscurve geen wisselingen meer kent. Die mooie rechte lijn ergens in het positieve deel is een utopie. De stemming zal niet geheel onafhankelijk van de rest functioneren, maar een eigen willetje kan 'm niet ontzegd worden. En die wil wil niet zoveel op het ogenblik.

 Het neigde al naar onbestemd en nu komt daar een activiever kantje om de hoek kijken. De hakken gaan in het zand. Het opgang komen gaat weer niet van een leien dakje. Aha-Erlebnis, maar wat schiet ik daar me op? Ik kan me wel weer met 'het waarom' bezig gaan houden, maar verwacht daar niet opeens antwoorden te vinden, die tot op heden voor me verborgen zijn gebleven. Gewoon weer die afkeer om ergens aan te beginnen. Er zit een soort kritisch niveau in het activiteitenpeil, waar ik beter maar niet onder kan komen. Zak ik door de bodem begint het duwen en trekken weer.

 Scheelt dat de omstandigheden vooralsnog geen gebruik maken van de gelegenheid om voor ongewenste ballast te zorgen, maar ook zonder is het gehik om opgang te komen irritant genoeg. Dat ik het allemaal zelf veroorzaak, maakt de boel er niet hanteerbaarder op. Eerst jubelen en dan zonder dat er zoveel verandert, ff later je aan jezelf te zitten ergeren. Het is stukken handiger als die irritatie buiten jezelf gelegd kan worden. Helaas, nobody is perfect.

Uitlokken?

 De afgelopen dagen, nav de trip naar Parijs, verder vooruit gekeken qua reisactiviteiten naar volgende jaar. Het bezoekje aan Utrecht hadden we al verder naar het einde van de zomer geschoven. Als iedereen zijn of haar vakantie op dezelfde momenten blijft plannen, lopen wij ze op die manier in ieder geval niet weer mis. Maar Utrecht is niet echt vakantie en vakantie hebben we ons die jaar niet gegund. Iets in te halen dus? Nou, nee. Het voelt wel alsof we volgende jaar iets meer mogen.

 Lekker gevoel is dat. Het mag niet verbazen, dat we daarvoor onze blik naar de evenaar richten. De ervaring van vorig jaar is zo goed bevallen, dat dat nauwelijks in woorden is te vatten. Maar geen twee plekken meer. Te onrustig. En gezien het prijskaartje is een onderdeel van de vrg ook hoelang genoten gaat worden van de tropische zon en bijpassende luxe.

 We zijn nog niet zover dat we 2-3 mndn er tussenuit kunnen. Het moet in Mariana's voorjaarsvakantie. Tien dagen tot maximaal twee weken. Maar waarheen? Terug naar de Seychellen? Mauritius proberen? Of gaan we voor iets groters in de vorm van Madagascar? Of toch heel stiekum hopen dat we ons de Maldiven gunnen?

 Dit klinkt afschuwelijk decadent. Is het ook. Maar het zou kunnen. En wat telt zwaarder? Het niet doen en er straks spijt van hebben of het wel doen en straks misschien die Lei ff vast moeten houden, voordat je 'm uitgeeft? Ik denk, dat ik het wel weet.

Dineridee

 De dag hobbelt rustig voort. Het weer heeft zich redelijk hersteld. Zowaar een beetje geklust, als je het vervangen van een riedel lampen daaronder wilt laten vallen. En, ik zou het bijna vergeten, het aanrecht bevrijdt van de vuile vaat. En raadt 'ns wat, de dag is nog niet om. Dat biedt mogelijkheden. Of ik die ga aangrijpen is punt twee, maar ze zijn er èn ik zie ze.

 Leuk dat filosoferen, maar het is toch leuker, als er werkelijk iets van komt? Blijkbaar vond ik dat zelf ook en ben een uur later aan de slag gegaan in de keuken. Mag geen klussen heten, maar zorgt wel voor een verzorgde maaltijd, als het straks tijd is om de innerlijke mens te voederen. Het gaat salade worden. Zo gepiept natuurlijk als al het snij- en schoonmaakwerk vooraf is gedaan. Een beetje aardig op het bord deponeren. Op de kleurtjes en vorm van de samnestellende delen letten en ook de smaak niet vergeten.

 Al die verantwoorde maar vooral toch waterige ingrediënten benodigen een paar onderdelen, die de smaakpapillen wakker schudden. Iets gerookst (vis, kaas, noten), of iets zouts (kaas, olijven, ansjovis) doet wonderen. Ook ham, knoflook en iets van salami is goed bruikbaar. Daar hoeft dan weinig speciaals overheen. Olijfolie, peper, snufje zout en eventueel een lepel scherpe mosterd of sambal en je waant je in een beter restaurant op een gave, zuidelijke locatie ergens aan het water. Pofta buna!

Veelgevraagd?

 De fantasie van vannacht betrof een verdubbelaar. Een soort zak waar je iets in kon stoppen, wat dat perfect gereproduceerd werd. Op de een of andere manier lukte het me om ook de verdubbelaar te verdubbelen. Vreemd genoeg kan ik me een hoop zaken bedenken, die ik accuut zou verdubbelen, maar beperkte ik me in mijn droom tot het verdubbelen en uitserveren van gerechten. Iets waar me de zin van ontgaat. Wat probeerde ik hier mezelf duidelijk te maken?

 Onrustig nacht trouwens. De rust is een beetje over z'n top heen. Er dringt zich weer vanalles op van alle kanten. Het mag dan wel 'als vanzelf' lijken te gaan, maar uit zichzelf gaat niks. Het is helaas geen 5-sterren toestand hier. Misschien qua voorzieningen wel, maar de service laat danig te wensen over. Jammer, want de smaak van het niksdoen had ik snel te pakken. Alleen maar doen waar ik zin in heb, bedoel ik dan.

 Ach, leven, rozen, etc. Zou het mogelijk zijn dat de omstandigheden het me ooit naar mijn zin zouden kunnen maken, mochten ze daar de intentie toe hebben? Ik vrees van niet. Ik zie mezelf niet als wispelturig, maar erg recht toe, recht aan ben ik op dit vlak nou ook bepaald niet. De omstandigheden zouden mijn humeur moeten weten in te schatten voordat wisselingen hun beslag krijgen. Eigenlijk een dag of wat voor me uit lopen.zodat ze weten in welke richting ze de rode loper moeten uitrollen. Erg hè?

Uitroeien

 Het lijkt me stug dat ik sneller ben geworden en zeker zo 's ochtends voor de koffie niet, wat betekent, dat de vliegen van tegenwoordig niet meer zijn, wat ze ooit waren. Drie keer slaan en drie getormenteerde irritaties het raam uit kunnen mikken. Plakstrips en UV-lichtval ten spijt blijven die beesten me treiteren, als er weer een paar binnen zijn verdwaald. Gevaarlijke bezigheid blijkt.

 Daarbij had ik net de afgelopen dagen geconstateerd, dat de vliegenplaag dit jaar minder is, dan ik me van het afgelopen jaar herinner. Ongetwijfeld door de betere deur- en raamdiscipline. Een donker huis heeft niet zoveel aantrekkingskracht op die beesten. Neemt niet weg, dat er toch al de nodige tientallen zijn geëlektrocuteerd of de weinig aantrekkelijk dood aan de plakstrip zijn gestorven.

 Zou je in een hiernamaals met alles d'rop en d'ran geloven, mag je hopen, dat in een geval als het mijne het oordeel aan de hemelpoort niet gebaseerd is op evenredige vertegenwoordigig van alle levende wezens. Dan kom ik er als een soort massamoordenaar op te staan. Passief bij de vliegen en actief bij al het (on)gedierte, dat vermalen wordt, als ik weer een keertje met de bosmaaier tekeer ga. En ook de dazen zullen een negatief stemadvies geven. Op het ogenblik sneuvelen er iedere ochtend wel een paar met als voorlopig maximum 12 stuks op zaterdagochtend. En dan de insecten die ik rijdende plet tegen de voorkant van de auto en recentelijk de jonge mussen, die nog niet snappen (en dat helaas ook niet meer hoeven te leren), dat je weg moet wezen, als een auto eraan komt. Ai, ai bloeddorstiger dan je zou denken.

444

 Treurig trieste schoonheid.

Driftend

 Vreemde dag. Onbestemd. Een beetje hangerig. Ik, maar niet alleen.  Het weer doet met me mee. Of ik met het weer. Of, wat me meer voor de hand lijkt liggen, gaan we toevalligerwijze samen op. Voor de oude dorps besjes is het natuurlijk het weer. Het weer is overal goed voor. Het verklaart niet alleen je humeur en de soepelheid van je gewrichten. Het bepaalt de werking van zo ongeveer alles in je lijf en het wel en wee van de gal in het bijzonder.

 Nooit dagen vooraf aantoonbaar natuurlijk maar altijd pas als de onweerscumuli aan de horizont de hoogte in kruipen of anders weten ze de volgende dag precies waarom het gisteren allemaal niet zo naar wens verliep. Wat dat betreft ben ik in goed gezelschap, Mariana gaat er lekker in mee.

 Ik laat de oorzaak in het midden, was vandaag klaarblijkelijk toe aan een pas op de plaats en heb die ook gemaakt. Iets van 150 km in de rondte gereden, vanalles gewild, weinig gedaan en nu tegen achten kijk ik met een schuin oog richting de slaapkamer. Die neiging moet ik nog ff onderdrukken anders heb ik me daar zelf mee en lig vannacht meer te draaien dan te slapen. Ondertussen schuiven we de intenties van vandaag door naar het beloofde land van morgen