Ontangelen

 Stel dat Mariana's arm nu in goede handen is, kan ik me richten op mijn eigen weinig stimulerende geesten. Terug naar inmiddels vertrouwde en bijna oude middelen. Dood gaat iedereen. Ik zal daar geen uitzondering op zijn. Mijn levensverwachting heb ik nooit ergens in de buurt van de 100 gelegd. Had ik dat wel gedaan, zou het bestaan van mijn moeder me inmiddels van het tegendeel hebben overtuigd. Dat is lijden ipv genieten. Heeft weinig meer met menswaardig te maken, als je het met de rest van haar leven vergelijkt. Zelfstandig. Kreupel. Krom. En met een actieradius, die nauwelijks nog verder reikt dan de drempel van de flat. Het gebouw, niet de wooneenheid. Het is een gevaarlijke vergelijking, maar bij een hond zou men adviseren om inslapen te overwegen.

 'Gemiddeld' lijkt me een aardige, meer dan voldoende. Is me ooit ook voorspeld met de kanttekening, dat ik dan wel op mezelf moest letten. Of zoiets. Dus, laten we zeggen 65-75. Jaren geleden leek dat ver weg. Nu neig ik meer naar de 75 dan de 65 om nog een beetje gevoel van ruimte en tijd van leven te hebben. Maar de basis is niet veranderd. Ik zie me geen 85 worden. Mocht het door een vreemde speling van het lot wel zover komen, zie ik dat dan wel weer.

 Het gekrompen perspectief kan eigenlijk nauwelijks nog verder aangetast worden door de intrede van een dodelijke aandoening. De decennia waar je ooit in dacht zijn al gereduceerd tot lustra. De dood zal ergens in de komende jaren toch wel een gezicht krijgen cq zijn ware gezicht tonen. Een accute aandoening, zoals het bij Frank leek te zijn, is natuurlijk net wat lulliger, maar ook daarmee haal ik in alle redelijk die 65 wel. Is het chronisch, dan hoeft zelfs 75 niet de limit te zijn. Waar maak ik me kortom druk over? Kouwe drukte.

Armlastig_02

 Nu zijn we ruim een mnd verder, een wel/niet gebroken bovenarm, het niet signaleren van wat achteraf evident is, een orthopeed die alleen iets wil zeggen, als je in een heel dure machine hebt gelegen, waar hij ws een aandeel uit vangt, de zoveelste ronde langs mensen opzoek naar die elders stukken eenvoudiger te vinden fysiotherapeut en een hoop eigen gegoogle blijkt er eindelijk iemand in Agnita, die ooit fysiotherapeut was en nu van huis uit werkt als masseur.

 Vier (!!) weken. Iedereen weet alles van de ander, nieuws gaat hier verbaal sneller dan digitaal maar een fysiotherapeut is bijna zoiets als het zoeken naar de Graal. Maar eindelijk, dus. Anders hadden nog weer een uur moeten rijden maar dan ergens op de lijn Sibiu-Brasov.

 Moeilijker dan hier kan nauwelijks. Telefoonboeken zijn er niet. De laatste gele gidsachtige uitgave is van vele jaren geleden. Verzamelwebsites zijn er legio maar zelden met complete laat staan actuele informatie. Een beetje arts of therapeut werkt in een 'normaal' ziekenhuis, maar ook in meerdere klinieken en is zo honkvast als de gemiddelde werkzoekende zigeuner. Een Leu meer elders en ze zijn weg.

 Nu hard hopen dat dit, afspraak is inmiddels gemaakt, werkelijk een bruikbaar contact blijkt. Er is veel tijd verloren gegaan en ik ben geen specialist, maar in dit soort zaken moet je er volgens mij zo vroeg mogelijk bij zijn om het herstel vlot en soepel te laten verlopen.

Meervoudig

 Nu de koksmuts, straks het taxikostuum, dan de fysio-jas en dan is het weer bijna tijd voor de hondenuitlaatservice. Ik kan al mijn persoonlijkheden een baan aanbieden. Jammer, dat je je niet tijdelijk kunnen clonen en later weer samenvoegen. Zou een hoop tijd besparen. En wat zou je dan met die tijd doen? Geen lastig vragen stellen aub.

Versaaien

 Het incasseringsvermogen blijft een zwakke plek in de constructie van mijn bestaan. Er zit gauw meer tegen dan mij lief is. Heb ik zoals een paar dagen geleden weer wat greep op het geheel, is weinig nodig om het evenwicht opnieuw te verstoren. Er moet meer slepende zooi geruimd worden, maar het zou ook prettig zijn als alles gewoon ff zijn gangetje zou gaan. Geen vallende vrouwen. Geen onwillige instanties. Geen defecte vervoersmiddelen. Geen dooie dieren. Gewoon een beetje zon, wat gespit en energie overhouden om de slepende zaken een voor een af te handelen. In het weekend zou het dan zomaar een licht en luchtiger leven kunnen zijn.

Tranendal

 Onderuit. De balans slaat door dan wel terug naar de verkeerde kant. Eerst bulderen van het lachen en vervolgens passeert iets de revue, dat de lol laat omslaan in getob. Een geniepig triggertje met doorpakkende reikwijdte. Naast de sentimentaliteit heeft de leeftijd niet zolang geleden de intrede van nog een vreemde eend in mijn leven tot gevolg gehad. Zorgen maken. Zorg maken om zo ongeveer alles. Geen prettige bijkomstigheid. Ook weer zoiets waar ik anders nauwelijks mee bezig was. Ook niet nadat mijn pomp had gehaperd. Is dat de opmaat naar het vastklampen aan de laatste strohalm van het leven?

 En fysiek natuurlijk een haast onuitputtelijk scala aan mogelijkheden om je zorgen over te maken. Het kraakt en piept dat het een lust is. Als ik mijn aandacht zou richten op alles wat d'r mankeert, mogelijk dan wel feitelijk, dan zou ik beter een vaste kamer ergens in een algemeen ziekenhuis kunnen reserveren. Soms schiet het relativeringsvermogen echter te kort en slaat de hypogondrie zijn slag. Dan kom je tot nergens op gebaseerde verzuchtingen als "Hopelijk is het me nog gegund om Sammy en Katrien te mogen begraven." Daar komen dan twee van de allerzwartste kanten bij elkaar. Daar is geen lol aan. Zingeving, toch al niet mijn sterkste kant, gaat wieberen en wij zijn weer bij 'Af'. Gewend was ik het al. Het begint nu te vervelen.

Tukkers

 Na gisteren wat door de filmpjes van Youp gebladerd te hebben op YT, vandaag hetzelfde gedaan met Herman Finkers. Prachtige vent met een heerlijke humor. Ingetogen, woordgebonden en zoals ik al eerder schreef zonder de noodzaak om met stemverheffing effect te scoren. Helaas zijn niet zoveel uitgeschreven teksten van hem in het internet te vinden, tenminste niet met de snelle scan, die ik gedaan heb. Die waar hij het over zijn vrouw heeft is grandioos. Volgens mij in de show "Na de pauze". Een beetje keuvelen en iedere keer weer die uitsmijter of kwinkslag.

 Een beetje zijn handelsmerk. Mensen noemen dat droge humor. Volgens mij is dat vooral 'Wortspielerei zum nachdenken und schmunzeln'. Het wordt niet over je uit gebraakt. Je moet ff opletten en soms zelfs nadenken. Het is speels ipv verbaal geweld.

 Een glimlach ontlokt het me haast altijd. Vaak een lach. Heerlijk is dat om ongegeneerd te kunnen lachen. En als je iets mist klik je een eindje terug op de tijdsbalk. Da's toch een groot verschil met als je op iets met bloot terecht komt, dan klik ik toch vooral verderop vooruit. De kracht van woorden via beeld. Tijd, dat ik weer een boek ter hand neem.

Uitputtend

 De opgewervelde modder bezinkt gaandeweg. Niet dat het veel activiteit oplevert, daarvoor wel rust en iets van overzicht. De mix van noodzakelijkheden en mogelijkheden keert terug op de plekken, waar ze onverwachts zijn weggespoeld. Wat een val op een kerkhof niet direct en indirect overhoop kan gooien. Onhandig, soms ronduit vervelend en vooral vermoeiend. Voor Mariana mn fysiek voor mij iets minder grijpbaar.

 Was het mij zondag ff teveel. Vandaag kroop Mariana al voor zessen in bed. Waar zij het met anderhalve arm moet stellen, leef ik voor mijn gevoel anderhalf leven. Heerlijk dat mantelen, maar niet heus. Je staat er niet bij stil, hebt er geen ervaring mee die het plakken van een pleister overstijgt, maar krijgt het gewoon ongevraagd voor je kaken, sorry kiezen.

 'Ergst' is nog dat de situatie geheel onduidelijk is. Ws hebben nu wel zelf uitgedokterd, wat het is, maar zicht op de tijdsduur, die het in beslag gaat nemen, heb je daarmee niet. Vier, zes, acht, twaalf weken? Meer zou ook best kunnen. Hoe sneller het herstelt, hoe beter, prettiger, etc. Maar snelheid is niet alles. Het zou wel prettig zijn, als het besef zou doordringen, dat spieren en pezen iets zijn, waar je -helaas, helaas- voor het overgrote deel zelf verantwoordelijk voor bent.