Vastloper

 Het had alles om een poepsaaie dag te worden. Optijd opgestaan. Afwas gedaan. Wasmachine aan het werk gezet. En vanmiddag zowaar achter de grasmaaier. Tussendoor wat geschreven, per e-mail een vergeten puntje gecorrigeerd bij de ramen en telefonisch bijgekletst met een oude bekende. Bijzonder in zijn gewoonheid. Lang niet meer gehad. Had al plannen voor het uithangen van de vlag, een gezellige bbq in mijn eentje en het uit laten klinken van de dag onder het genot van Duvelse aroma's.

 Gaat mooi niet door. Op de valreep een streep door mijn rekening. Ff buiten het innerlijke verzet gerekend. Ondanks de relatieve rust in de afgelopen tijd (waren het weken of maanden?) zijn de verzetshaarden niet ontzenuwd. In de laatste meters grepen ze hun kans en lieten in minuten tijd de hele machinerie vastlopen. De mijne, niet die van de grasmaaier. Verkrampt lijf, ademhaling van slag en de gedachten in de verkeerde richtingen. Wat een stimulans. Dat had ik nou echt verdiend. Dank je.

Guillotine

 Ha, de kop is d'r vanaf. Van de week dan wel te verstaan. Qua bezigheden rolt het al vanaf donderdag, al zou je dat misschien niet zeggen. Realiteit en belevening zijn en blijven twee verschillende werelden. Soms water en vuur, soms water en olie, soms water bij de wijn. Maar soit, het aanrecht is geschoond.

 Het rare is, dat ik, maar misschien is het een algemenere afwijking, dan direct aan de slag wil met koken. Gelukkig ontbreekt de trek en kan de focus het aanrecht ontstijgen. De keuken verdient meer, zelfs beter en niet de keuken alleen. Voor het verwijderen van de grijze stoflaag en de vele spinnenwebben (Sorry, jongens.) wacht echter een heel wat vervelendere klus. De zooi! Er zijn spullen die hun plek nooit verlaten, er zijn spullen die iedere keer weer van plaats veranderen en er zijn spullen die nog geen eigen stek toegewezen hebben gekregen.

 De eerste categorie is geen probleem, de tweede een kwestie van hun plek wijzen, de derde categorie is waar de schoen wringt. Waarheen ermee? Gaan we nu nog de best mogelijke plek bedenken, als we dat jaren stug verdomd hebben, omdat het de moeite niet waard was ivm het aanstaande vertrek? That's the question.

Warmlopen

 Een nieuwe week, een nieuw hoofdstuk, hetzelfde verhaal, eens een andere invalshoek proberen? Voorstellen? Wat hoor ik daar? Misschien iets minder lullen en wat meer doen? Een stel doodgeschoten overvallers kan op meer begrip rekenen ...Maar ok, we gaan meer doen. Of dat minder lullen ook lukt, waag ik te betwijfelen. Alles opgehangen aan de drie-eenheid: was, afwas, gras. De triatlon van mijn bestaan.

 Klaar voor een nieuwe ronde olympisch smakende prestaties? Masseur, athleet en opzwepende toeschouwer ineen. Het lastige met anderen is, dat ze je voor de voeten lopen of er niet zijn, als je ze nodig hebt. Vreemd genoeg mist daar die gulden middenweg. Het zal wel aan mij liggen, zoals veel aan jezelf ligt en in mijn leven vaak zelfs meer dan mij lief is.

 In de benen, dus. Maar kalm aan. Zonder haas. Warmlopen en doordieselen. Er zijn malloten die kiezen voor een drievoudige Ironman. Maar dat is vrijwillig ....

Stop

.. Ach ja.
.. Ja, jôa.
.. 'T 's me wat.
.. Na, na.
.. Man, o man.
.. As God bleef.
.. Gut, gut.
.. Spaar me.
.. Neu, nee.
.. Doe maar.
.. Ik zeg niks.
.. Mai, o mai.
.. Sakkerloot.
.. Mie God nee.
.. Da meen je nie.
.. Godmiejaar
.. Dâ deugh nie.

Veranderen

 Het is, dat ik het de honden niet wil aandoen. Bovendien is het niet slim qua onderhoud van het terrein. Maar ik ben toe aan afstand. Overzicht. Relativering. Toulouse. Terrassen. Mensen. Een andere wereld. Opladen. Wegen. Wegstrepen.

 Is het weglopen? Nee, want ik ga het niet doen. Maar de neiging is er wel. Vorig jaar regelmatig aan toegegeven. Nu is anders gewenst. Ik zal het woord 'moeten' niet in mijn mond nemen. Dat wekt meer aggressie in me op, dan een rode lap bij een stier teweeg weet te brengen. Op dit moment eerst andere zaken. Misschien volgende week. Het zooitje moet ter plekke hanteerbaar gemaakt worden. Het moet zonder afstand, met de neus op de feiten. Eerst de beweging, dan de beloning.

 Ik heb mezelf al zovaak duidelijk proberen te maken, waar het fout zit, dat ik uiteindelijk heb besloten de verheldering op te geven. Maar toch. In feite rij ik auto. Een mooie, grote en dus prijzige bak terwijl ik eigenlijk liever zou fietsen of misschien wel mijn voortbeweging tot lopen zou willen beperken. Veel simpeler, goedkoper èn minder afhankelijk van zaken als diesel en onderhoud. Nu kan ik mijn vierwieler wel in de berm duwen, op slot gooien, sleutel in mijn zak steken en gaan lopen. Feitelijk is dat dus niet het probleem. Maar ik laat iets ongebruikt achter, waarvan ik behalve een leuke fiets en dus een grotere bewegingsvrijheid, ook nog andere leuke dingetjes zou kunnen regelen, als .... ALS ik een nieuwe eigenaar voor mijn oude vervoermiddel weet te vinden, die er ook nog wat voor wil neertellen, voor mijn part wat minder. Win - win, beide weg. En dat dan overdrachtelijk ....

Draaien

 Het is weer zover. Accepteren levert niet het gewenste resultaat op, dus wordt het duwen, prikken, zoeken en als het niet gauw wat oplevert, wordt het zelfs trappen. De hete brei is helder en staat zoals gewoonlijk pontificaal in het midden. Wensen en belemmeringen behoeven geen nadere verklaring. Men draait de voorspelbare rondjes, beseft het zinloze van de beweging en draait desondanks door.

 Het gaat niet om de brei. Die brei is een feit en nog heet ook. Het gaat om de rondjes, het draaien van de zinloze rondjes. Het is die tred, die verbroken moet worden. De brei de brei laten en blik en beweging andere richtingen gunnen. Deuren zat. Alle kanten op met als enige kleine nadeeltje, dat ze éénrichting zijn, terugslagklep. Eenmaal gepasseerd, geen weg meer terug. Geen meerdere balletjes in de lucht houden. Het is kiezen, keihard kiezen. Niks eenvoudiger dan dat ....... toch? Ik draai nog ff verder.

Gewichtig

 De laatste loodjes staan op hun strepen. Geen spreekwoordelijke vervuiling. Ze zijn zwaar, willen dat blijven en wensen zo ervaren te worden. Mocht ik daar wat op tegen hebben, dan moet ik het maar anders zien op te lossen. Leuk bedacht, maar een beetje moeilijk uitvoerbaar. Of je wilt of niet, voor je verder kunt, heb je af te sluiten en bij dat afsluiten zijn het steeds die beruchte laatste loodjes, die je de weg versperren. Ik verdenk ze van een sadistisch inslag. Zou ik ze geen loer kunnen draaien? Zoiets als die Belg die zijn begrafeniskoffietafel houdt, voordat hij is gaan hemelen? Dit moet kunnen, maar hoe?

 Hier moet over kaders heen gestapt worden. De platgetreden paden netjes links laten liggen. Kom op, dat zou niet de eerste keer zijn. Uitdaging. Opleving. Verleiding. Verrassen. Doen. Geen nachtkaars-gebeuren en weg met die irritante laatste loodjes. Laat ze gaar koken in hun eigen vet. Niets zo irritant als zelfingenomenheid. Tijd voor een eigen draai. Welke draai? Eigenlijk maakt dat weinig uit, als het maar een draai is en iets feestelijks heeft. Ook hier het initiatief terug waar het hoort. In eigen hand! En energie en gelegenheid gebruiken om er leuke dingen mee doen. Na bijna zeven jaar geleefd te zijn, wordt het tijd om die lijdelijkheid te bedanken voor bewezen diensten. Afscheid nemen, ook hier. Daarover zal ik onder de afwas mijn gedachten de vrije loop laten.