Kantje

 Dat heet 'mooi net niet met de hakken over de sloot'. 'Natte voeten', dus en niet dat gewenste halve metertje meer met een voorwaarts valneiging. Nee, dit gaat nog achterover ook, als ik zo mijn water check. Iets van inspiratie is in geen velden of wegen te bekennen. En dat het zo spetterend goed met me zou gaan, dat het schrijven vergeten wordt, kan ik niet bepaald zeggen. Het weer is niks, mijn stemming naadje, motivatie op vakantie en mij vergeten, kortom niks nieuws onder de ontbrekende zon. Tijd om mezelf uit te laten. Zien dat ergens in het systeem iets in beweging kan worden gezet. Sturing, stimulerende aandacht, surrogaat nut, instant motivatie. Ach, gewoon laten gaan, ergens blijf ik wel weer achterhaken. Zie het in mei wel weer.

Vochtig

 T-shirt met korte mouwen, T-shirt met lange mouwen, een lichtgewicht winddicht lopersjack, een sweater, een sjaal en een bodywarmer .... Goedemiddag, eind april ... rond deze tijd zou ik in het meer moeten kunnen liggen zonder opgezadeld te raken met afgevroren lichaamsdelen. Maar afijn, het was boven nul vandaag. Dat is tenminste iets. Daarvoor tochtte het over de volle breedte van het terrein en dat met voldoende snelheid om de EDF aan het kortste eind te laten trekken. ..... Had ik een windmolen gehad. Die heb ik niet en iedere keer als ik die dingen weer ergens zie, en je ziet ze steeds vaker, schiet me maar één woord te binnen: horizontvervuiling. Ooit zal nog eens blijken, dat die dingen volstrekt nutteloos zijn qua opbrengst. Een soort kerncentrale maar dan verantwoord (Ahum...) behalve economisch gezien. Ondertussen kom je de gedrochten werkelijk overal tegen.

 Spitten dus, zweten, want goed ingepakt en iedere paar uur, als je het ff zat bent, mag je de lagen weer verwisselen voor droog spul. Ik voel me bijna een vrouw. Nog nooit zo vaak op een dag mijn kleren gewisseld als vandaag.

 Het tuintje krijgt ondertussen vorm, terwijl het gras bulderend van de lach de hoogte inschiet. Ja, ja die knoop. Morgen geeft de regen denkruimte en dan zien we wel waar gehakt wordt.

Achterwaarts

 Zondagmiddag en niks geen stilstand maar duizelingwekkende achteruitgang. The rollercoaster in standje 'achteruit'. Back to the past and niks to the future. Het voelt weer aan als in Thelma & Louise, ongewild voortgedreven en onbegrepen, helaas mist die neiging naar dat laatste grote gebaar. Pracht film! Mocht ik ooit de onzinnige uitgave van een dvd-player doen, dan zou dat één van de eerste films zijn, die ik terug zou willen zien. Er zijn er meer, natuurlijk, aub, wat denk je, maar toch.

 Kortom, mensen, ik ben er weer. Het gaat weer k*t, we kunnen weer schrijven. Mens kan niet alles hebben, dat blijkt maar weer. Misschien toch aan de slag met een interne omscholing en verbouwing. Lijkt me nou niks om iedere keer weer op mijn snuffert te moeten gaan voordat de episodes hier ter plekke hun aanvulling ontvangen.

 Tijd dat het weer terugkeert naar de temperaturen van de tijd van het jaar en buiten bezig zijn niet veroordeeld is tot een ijdel verlangen. Machines moeten vervangen, het gras tikt op meerdere plekken tegen de lat van 50cm, de tuin wacht, onkruid ontloopt de vernietiging, etc, etc. De bal rolde ff en dat voelde wel erg lekker.

Vloek

 Is het het vanzelfsprekende van een automatisch leven, het gebrek aan tijd, de ruimte die je jezelf (niet) gunt, een tijdelijke dip in de inspiratie, motivatief gekwakkel en/of nog iets anders? Volgens mij maakt het allemaal geen hol uit. Het enige wat echt telt is de mallemolen onder mijn schedeldak. Is die te stoppen, lukt links laten liggen, misschien zelfs volledig vergeten? Dat zijn de momenten van rust, waarop ik een hoop wil en doe maar toch zelden op het idee komt om een beetje op het toetsenbord te trommelen.

 Maak ik, het weer, de omstandigheden of weet ik wat niet meer een pas op de plaats, dan rolt het denken met verpletterende vaart botweg over me heen. Iedere keer weer. Hollen dus, the Fugitive achterna? Onzin, maar iets raars is het wel. Zelfs wrang kun je het noemen. Eerst ben je tijden bezig om beweging te creëren, ballen tot rollen te verleiden, wurgen, duwen, trekken en meer van dit soort zweettrekkende inspanning en rolt de boel, dan is de volgende stap, dat je alles wat achter je aan holt of wordt meegesleurd een halt toe moet roepen. Rare mechanismen.

 Echter, je mag zoveel HB roken als je wilt, vanzelf gaat niks. Het gaat met vallen en opstaan, twee vooruit en drie terug en dus ook het rollen gaat met stilstaan. Niet plotsklaps maar net zoals het opgangkomen kraakt en piept, zo schuurt en krast het remmen enige tijd, voordat de beweging geheel is verdwenen. Ik geloof, ik sta weer stil!!

Tekort

 Het is schering en inslag bij de centen maar het verschijnsel treedt inmiddels ook duidelijk vaker op bij de blogs .... De maand duurt langer dan de woorden reiken.

 Zo lekker als het begon, zo magertjes is het einde. Dat heet een anti-climax, geloof ik.

Zweven

 Schakeldag. Stilte. De vraag is voor of na de storm? Na die geweest is en voor die gaat komen. Was het wel een storm en wat staat me straks mogelijkerwijs te wachten? Vanmorgen kwam ik d'r niet uit. Vanavond is het weinig beter.

 Iets aan het huishouden, aan de conditie, aan de 406, aan het gras en aan de tuin gedaan. Ondertussen de inwendige mens met terughoudendheid verzorgd en daarbij de lever ontzien. Hoe concreet allemaal ook, desondanks de hele dag een onwerkelijk gevoel gehad. Een beetje zwaartekrachtloos in afwachting van een openklappend zwerk of het hernieuwd inschakelen van de aardse aantrekking.

 Volgens mij wordt er nog getwijfeld. En dat al jaren. Iets staat ergens in de steigers, of misschien wel in de startblokken. Maar wat, waar, waarom en vooral wanneer blijft maar in zwaar oversizede zakken hangen. Steeds weer dat gevoel, dat mij nog het nodige te wachten staat en dan denk ik niet bepaald aan een plotse overmaat aan mogelijkheden, maar meer aan iets onvermijdelijks en dat erg ongewenst. Iets dat de zin sneller uit dingen en daden weet te zuigen, dan het mij lukt, die er in te willen zien. Eens zien wat de nacht er van maakt.

Anders

 Liep net de deur uit, hield halt op de trappen naar de kelder, ledigde mijn blaas terwijl ik de ondergaande zon recht in de ogen keek en wist voor het eerst weer de waarde van de plek te waarderen en dacht in dezelfde sprong door, dat ik er een hoop mee moet, nog meer mee zou kunnen, maar er werkelijk niks mee wil. Mijn verlangens zijn kleiner (Neem nota!!) en zijn dat altijd geweest.

 In de wijnkelder weer ff die twijfel. Bordeaux links, Bourgogne rechts. Overmaat tegen hard slinkende minderheid en dat slinken nog een extra duw gegeven. Onvoorstelbare smaakspoorwijziging maar het is gewoon waar. Het lijkt een beetje op homo worden, als je de vijftig al ruim gepasseerd bent. En dan bedoel ik echt 'worden' en niet na decennia twijfelen eindelijk die kastdeur open rammen. Soms veranderen zaken, smaken op onverklaarbare wijze en minstens zo vaak moet je gewoon doen, had je gewoon moeten doen, wat je altijd al van plan was, wilde, voelde. Ga plassen! O nee, heb ik net gedaan.

 Ik schraap de dag bijeen en bekijk de brokstukken met verwondering. De tuin krijgt vorm en dat doet me deugt ...... maar. Altijd weer dat 'maar'. Ik wil af van dat ge-maar. Weg met al dat het ook anders zou kunnen en misschien wel moeten. Weg met wat er is. Opnieuw beginnen. Start de scootmobiel en zoemt weg.....