(10/07/2009) Zoals gezegd de onrust vannacht redelijk kunnen relativeren, niet in de verleiding gekomen voor het nemen van kalmeringsmiddelen en zelfs mijn bed niet uit geweest. Een beetje tegen mezelf aangeluld en niet persé willen ontspannen maar me gewoon omgedraaid om te slapen.
Ik moet niet te vroeg en/of te hard roepen, de praktijk heeft geleerd, dat alle oplevingen tot op heden snel afgestraft werden met een terugval, maar ik heb het idee, dat ik wat afstandelijker en losser met mijn situatie kan omgaan, in staat ben tot iets meer zelfdiscipline. Ik zie tekenen van normalisatie. Daarmee zijn onrust noch zenuwen verdwenen en de laatste paniekaanval zal ik ook wel niet gehad hebben, maar ik heb het idee, dat de hele toestand mijn leven ietsje minder beheerst, waardoor wat gaatjes ontstaan in de donkere ellende en de vrolijke schittering van het licht, de zon kan doordringen in mijn dagelijkse doen en laten.
Positief blijven en zoals vanmorgen gewoon trots zijn op de derde dag zonder kalmeringsmiddel en een nacht die niet ideaal maar ook niet hopeloos slecht was. Zo meteen een rondje met de honden, dan hier binnen nog wat doen en daarna H2 (en liefst ook het pleintje) in orde maken, dan hebben we dat gehad. Daarna zie ik verder, voor vandaag misschien niks verplichts meer maar morgen gaat het dan verder o.a. met de terrassen en de doorlaat van het meer.
Vooral kalm aan, tevreden zijn met kleine stapjes, niet in een week willen inhalen wat in anderhalf jaar verloren is gegaan en het allerbelangrijkste van alles is: bezig blijven, bezig blijven en nog eens bezig blijven.
woensdag 31 oktober 2012
dinsdag 30 oktober 2012
Stap
(30/06/2009) Graf af!!
De eerste horde sinds Yoland’s dood, die nu definitief is genomen. Gisteren al even naar het graf gaan kijken. Alles behalve de beelden was aanwezig. Het bedoelde effect van een soort lijst met daarin een afbeelding is gelukt. Nu heeft Yoland “voor eeuwig” haar eigen lijst, is Yoland ingelijst voor de “eeuwigheid”.
Het is geen graf van dertien-in-een-dozijn geworden, geen plek die over 30 jaar blindelings geruimd zal worden. Ik ben tevreden, als je zoiets kunt zeggen. De honden op het graf gaven een goed gevoel. Hun aanwezigheid, al is het maar in steen, gaf me direct het gevoel, dat ik Yoland nu met een geruster hart alleen kan laten, als ik niet in Utrecht ben. Hun waakfunctie namen ze als vanzelfsprekend over. Het geheel is evenwichtig en naar wens.
Gisteren bij het eerste bezoek ben ik rustig gebleven en vandaag ging het ook goed. Misschien mag ik zelfs spreken van ‘rustiger!’ Hoewel ik voorzichtig moet zijn, kan ik misschien wel stellen dat een last, de eerste last van mijn schouders is gevallen.
De volgende ochtend: BINGO!! Paniekaanval! Kort maar van een overweldigende heftigheid. Ik was even overtuigd van mijn einde, hart, etc. Ik had net iets minder snel alarm moeten slaan, dan had ik doorgehad, dat het ‘slechts’ paniek was. Toen was de mallemolen echter al (door mij) in werking gezet. Receptie, ambulance (die niet is gekomen) en een dokter, die in een haast onwennig gestuntel ahv bloeddruk, hartslag en medicijnen constateerde, dat het zeer waarschijnlijk niet levensbedreigend was. Is het nou de spanning of de ontspanning die de hele ongein triggert??
De eerste horde sinds Yoland’s dood, die nu definitief is genomen. Gisteren al even naar het graf gaan kijken. Alles behalve de beelden was aanwezig. Het bedoelde effect van een soort lijst met daarin een afbeelding is gelukt. Nu heeft Yoland “voor eeuwig” haar eigen lijst, is Yoland ingelijst voor de “eeuwigheid”.
Het is geen graf van dertien-in-een-dozijn geworden, geen plek die over 30 jaar blindelings geruimd zal worden. Ik ben tevreden, als je zoiets kunt zeggen. De honden op het graf gaven een goed gevoel. Hun aanwezigheid, al is het maar in steen, gaf me direct het gevoel, dat ik Yoland nu met een geruster hart alleen kan laten, als ik niet in Utrecht ben. Hun waakfunctie namen ze als vanzelfsprekend over. Het geheel is evenwichtig en naar wens.
Gisteren bij het eerste bezoek ben ik rustig gebleven en vandaag ging het ook goed. Misschien mag ik zelfs spreken van ‘rustiger!’ Hoewel ik voorzichtig moet zijn, kan ik misschien wel stellen dat een last, de eerste last van mijn schouders is gevallen.
De volgende ochtend: BINGO!! Paniekaanval! Kort maar van een overweldigende heftigheid. Ik was even overtuigd van mijn einde, hart, etc. Ik had net iets minder snel alarm moeten slaan, dan had ik doorgehad, dat het ‘slechts’ paniek was. Toen was de mallemolen echter al (door mij) in werking gezet. Receptie, ambulance (die niet is gekomen) en een dokter, die in een haast onwennig gestuntel ahv bloeddruk, hartslag en medicijnen constateerde, dat het zeer waarschijnlijk niet levensbedreigend was. Is het nou de spanning of de ontspanning die de hele ongein triggert??
maandag 29 oktober 2012
Weer
Je moet nooit iets met 'ik' beginnen, maar toch: Ik word gek van mezelf. Nu wil dat mensen in mijn buurt nog weleens ontglippen als ze met mij te maken hebben. Geeft niks, vond ik altijd, vergissen is tenslotte menselijk. Van mezelf heb ik dat echter nog niet zolang en ik moet zeggen het bevalt voor geen meter. Al de actieve mechanismen of het ontbreken ervan ... op dagen als vandaag zou ik kunnen gillen. Hoelang zou het duren, voordat iemand komt kijken wat er aan de hand is?? Krijg je die ongewenste bemoeizucht er nog bij ook. Nee, merci. Ik doe het wel in gepaste stilte en bonk wat tegen muren.
De tijd van het jaar, weer die winter, nog steeds op deze plek. Mijn onvoorspelbare fysiek en nog hopelozere schommelingen in het mentale schuitje. En dat alles verweven tot een onontwarbare kluwen, waar, als je ergens aan begint te trekken op de meeste onvoorspelbare plekken de raarste dingen gebeuren. Vermoeiende, ontmoedigend ..... precies: om gek van te worden.
De tijd van het jaar, weer die winter, nog steeds op deze plek. Mijn onvoorspelbare fysiek en nog hopelozere schommelingen in het mentale schuitje. En dat alles verweven tot een onontwarbare kluwen, waar, als je ergens aan begint te trekken op de meeste onvoorspelbare plekken de raarste dingen gebeuren. Vermoeiende, ontmoedigend ..... precies: om gek van te worden.
zondag 28 oktober 2012
Snotteren
Nou, dat is een spetterende entree van het winterseizoen. In minder dan 24 uur 15º lagere temperaturen, vorst aan de grond en een stevige bries uit het Noordwesten en ik loop te snotteren alsof ik op alle tochtige hoekjes tegelijk heb staan zoenen. Krijg je, ben gisteren in Limoges en een paar overvolle warenhuizen geweest. Wordt weer zaak de mensheid te mijden. Geen mensen betekent geen bacillen en dus geen gesnotter, verkoudheid of erger.
Het wekelijkse uitstapje naar de supermarkt weer strak plannen op zaterdag tussen een en twee. Behalve dat je dan een hoop ziektekiemen uit de weg gaat, schiet het ook nog eens lekker op. Het gevaarlijkste zijn echter de bezoekjes aan de huisarts. Uren zitten wachten in een bedompte, slecht geventileerde en oververwarmde veel te kleine wachtkamer. Dat is spelen met je leven! Je kunt beter van 39 km naar beneden duiken, dat is qua gevaar zoiets als een driewieler met extra steunwieltjes. Het eerst volgende bezoek staat begin december op het programma en dan maar mooi een afspraak maken. Daarna is het begin maart, dan hebben we het ergste alweer gehad.
Winter, seizoenen in feite niks op tegen, integendeel zelfs, maar je zou ze soms ook moeten kunnen overslaan. Drie maanden Mallorca? Zou goed zijn voor mijn Duits.
Het wekelijkse uitstapje naar de supermarkt weer strak plannen op zaterdag tussen een en twee. Behalve dat je dan een hoop ziektekiemen uit de weg gaat, schiet het ook nog eens lekker op. Het gevaarlijkste zijn echter de bezoekjes aan de huisarts. Uren zitten wachten in een bedompte, slecht geventileerde en oververwarmde veel te kleine wachtkamer. Dat is spelen met je leven! Je kunt beter van 39 km naar beneden duiken, dat is qua gevaar zoiets als een driewieler met extra steunwieltjes. Het eerst volgende bezoek staat begin december op het programma en dan maar mooi een afspraak maken. Daarna is het begin maart, dan hebben we het ergste alweer gehad.
Winter, seizoenen in feite niks op tegen, integendeel zelfs, maar je zou ze soms ook moeten kunnen overslaan. Drie maanden Mallorca? Zou goed zijn voor mijn Duits.
zaterdag 27 oktober 2012
Kringloop
(26/06/2009) Deze plek is het niet. Dat is duidelijk. Toch zal ik hier nog een tijdje zitten. Ook dat is duidelijk. Hoe is het nu mogelijk om de tijd, die ik hier nog zal zijn op zo’n manier in te vullen, dat ik het meer naar mijn zin heb dan in de afgelopen maanden het geval is geweest? Ligt het werkelijk alleen aan de fysieke ongemakken, dat ik zo moeilijk kan genieten en bezig zijn? Of ligt het toch een niveau dieper, bij mezelf en schuif ik meer of minder onbewust het fysieke element naar voren?
Heeft het wel zin om met al dat soort zaken bezig te zijn en is het niet veel belangrijker om me te concentreren op concrete bezigheden, die me voldoening en waar mogelijk zelfs plezier verschaffen? Gewoon iets maken, iets doen, iets ordenen. Maakt niet uit wat als het me maar een goed gevoel geeft op het moment van bezig zijn, als het effe kan ook achteraf en het zou helemaal perfect zijn als dat goed gevoel er ook in de aanloop, de keuze voor de activiteit zou zijn.
Dat laatste is net het element wat momenteel zo node gemist wordt. Meestal moet ik me ergens toe zetten, maar als ik eenmaal bezig ben, loopt het vanzelf of heb ik er gewoon lol in. Het gaat dus om die eerst stap, de aanloop, de start aantrekkelijker te maken…… Hoe doe ik dat? Het beloningsidee? Heb ik al geprobeerd! Uitstellen tot het laatste moment? Doe ik met enige regelmaat!
Het komt weer terug op het feit, dat ik mijn genot hier niet uit mooi bijgehouden grasrandjes haal, maar uit het feit dat anderen het weten te waarderen…. En als ik nu wel kijk naar wat me genot oplevert, waar kom ik dan uit?
Heeft het wel zin om met al dat soort zaken bezig te zijn en is het niet veel belangrijker om me te concentreren op concrete bezigheden, die me voldoening en waar mogelijk zelfs plezier verschaffen? Gewoon iets maken, iets doen, iets ordenen. Maakt niet uit wat als het me maar een goed gevoel geeft op het moment van bezig zijn, als het effe kan ook achteraf en het zou helemaal perfect zijn als dat goed gevoel er ook in de aanloop, de keuze voor de activiteit zou zijn.
Dat laatste is net het element wat momenteel zo node gemist wordt. Meestal moet ik me ergens toe zetten, maar als ik eenmaal bezig ben, loopt het vanzelf of heb ik er gewoon lol in. Het gaat dus om die eerst stap, de aanloop, de start aantrekkelijker te maken…… Hoe doe ik dat? Het beloningsidee? Heb ik al geprobeerd! Uitstellen tot het laatste moment? Doe ik met enige regelmaat!
Het komt weer terug op het feit, dat ik mijn genot hier niet uit mooi bijgehouden grasrandjes haal, maar uit het feit dat anderen het weten te waarderen…. En als ik nu wel kijk naar wat me genot oplevert, waar kom ik dan uit?
vrijdag 26 oktober 2012
Zeulen
(23/06/2009) Dankzij de fles wijn een goede nacht gehad. Goed wakker geworden en direct daarna overvallen door wat allemaal nog moet hier ter plekke, de hopeloosheid van de verkoop, etc. etc. Daarbij een licht gevoel in mijn hoofd, wat draaierig voor mijn ogen en gezenuw in mijn maag. In een paar minuten tijd is het weldadige effect van de goede nacht omzeep geholpen. Ik moet, echt moeten (!), me zo dwingen om naar buiten en aan de slag te gaan, want anders verknal ik de hele verdere week en volgende week erbij, die nu al een wat wezenloos gevoel oplevert, als ik er aan denk.
Ik ga heel dicht voorbij aan het randje van opgeven en het niet meer zien zitten. De verleiding om er aan toe te geven is groot. Op een haar na is alles me gewoon teveel, even veel te veel.
De afgelopen weken is het besef steeds duidelijker geworden, dat ik in feite helemaal niet weet, waar ik met mezelf aan toe ben; wat ik wil, waar ik heen wil en bovendien wat mijn kansen zijn om dit hele gedoe op een enigszins bevredigende manier af te sluiten. Dit gaat meer, nog meer geld kosten dan wat ik nu al bereid ben in te leveren. Een weinig vrolijk stemmende gedachte.
Een dag die maar niet wil. Met ontspannen tot twee keer toe in een situatie van weldadige rust gekomen zonder gelijk op hol te slaan. Echt prettig was het gevoel niet en ik snap maar niet waarom dat zo is. Ben ik eindelijk helemaal rustig en ontspannen, schiet ik daardoor weer in de stress als ik niet uitkijk.
Een ander fenomeen is mijn buik die sinds het begin van de middag weer ‘verstopt’ aan voelt, langzaam dichtslibt. Waar komt het door? Hoe kan ik het voorkomen? En als dat niet lukt…. Hoe kan ik het verhelpen??
En als we dan toch bezig zijn: het leven is zo leeg in mijn eentje… Waarom ben ik niet in staat daar meer vorm en inhoud aan te geven?? Waarom zegt het me zo weinig, als ik hier de boel op orde probeer te houden? Ik heb dat toch jaren met plezier gedaan! Waarom is daar niet nog iets van terug te vinden en als stimulans voor mijn motivatie te gebruiken??
Wat een genot moet het zijn als de vooruitzichten ineens zouden verbeteren en concreet ingevuld zouden worden. Het vooruitzicht om deze plek van mijn bagagedrager te kunnen verwijderen is onbeschrijfelijk aantrekkelijk. De stimulans die daarvan zou uitgaan, kan ik nu alleen met jubelende termen omschrijven.: Vrijheid! Vrijheid! Vrijheid!
Ik ga heel dicht voorbij aan het randje van opgeven en het niet meer zien zitten. De verleiding om er aan toe te geven is groot. Op een haar na is alles me gewoon teveel, even veel te veel.
De afgelopen weken is het besef steeds duidelijker geworden, dat ik in feite helemaal niet weet, waar ik met mezelf aan toe ben; wat ik wil, waar ik heen wil en bovendien wat mijn kansen zijn om dit hele gedoe op een enigszins bevredigende manier af te sluiten. Dit gaat meer, nog meer geld kosten dan wat ik nu al bereid ben in te leveren. Een weinig vrolijk stemmende gedachte.
Een dag die maar niet wil. Met ontspannen tot twee keer toe in een situatie van weldadige rust gekomen zonder gelijk op hol te slaan. Echt prettig was het gevoel niet en ik snap maar niet waarom dat zo is. Ben ik eindelijk helemaal rustig en ontspannen, schiet ik daardoor weer in de stress als ik niet uitkijk.
Een ander fenomeen is mijn buik die sinds het begin van de middag weer ‘verstopt’ aan voelt, langzaam dichtslibt. Waar komt het door? Hoe kan ik het voorkomen? En als dat niet lukt…. Hoe kan ik het verhelpen??
En als we dan toch bezig zijn: het leven is zo leeg in mijn eentje… Waarom ben ik niet in staat daar meer vorm en inhoud aan te geven?? Waarom zegt het me zo weinig, als ik hier de boel op orde probeer te houden? Ik heb dat toch jaren met plezier gedaan! Waarom is daar niet nog iets van terug te vinden en als stimulans voor mijn motivatie te gebruiken??
Wat een genot moet het zijn als de vooruitzichten ineens zouden verbeteren en concreet ingevuld zouden worden. Het vooruitzicht om deze plek van mijn bagagedrager te kunnen verwijderen is onbeschrijfelijk aantrekkelijk. De stimulans die daarvan zou uitgaan, kan ik nu alleen met jubelende termen omschrijven.: Vrijheid! Vrijheid! Vrijheid!
Abonneren op:
Posts (Atom)