Tackle

 Ongetwijfeld met in acht name van alle regels der kunst, maar sneaky, zo verdomde sneaky dat ik het vanmorgen bij het trage ontwaken in eerste instantie niet doorhad. Het onweer gisteravond heeft het niet schoon kunnen spoelen en alle drukte vannacht ten spijt ligt mijn stemming vandaag op z'n gat. Nog ff getwijfeld over het feit of ik niet zelf verantwoordelijk ben door wat je het best met een uitdagende houding zou kunnen omschrijven. Maar nee!

 Neemt niet weg dat ik het weldegelijk zelf doe, want het overkomt niet een ander. Maar welke activiteit, daar aantoonbaar schuldig aan bevonden kan worden, blijft me vreemd. Misschien de mogelijkheid niet hard genoeg ontkent, te laat die kop in het zand gestoken, of net tegen beter weten in blijven hopen en/of het leven niet de ruimte voor z'n beloop gelaten. Wie het weet mag het zeggen.

 Het zijn kleine dingen die onafhankelijk van elkaar maar met tevelen op zo'n moment tevaak precies de zwakke plekken weten te treffen. Je ziet iets hier, constateert iets daar, besef iets vergeten te zijn.... Voeg maar samen, tel maar op. Ook hier maken meerdere kleintjes één grote. Een kaartenhuis is een teer bouwsel. De berg ligt er en het afgraven kan weer beginnen.

Onbestemd

 De derde volle dag in mijn privé paradijs, de nodige dingen al aangepakt en ook met grasmaaien begonnen, maar de stemming wil maar niet aankomen. Het humeur is wankelmoedig, wil niet stralen maar duikt ook niet in de put. Het is een beetje niks, niks goeds en niks verkeerds. Vooral niet verkeerd en daardoor eigenlijk best wel weer een beetje goed. Heb andere aankomsten op deze plek meegemaakt.

 Ik kijk veel, denk nog meer, het doen hinkt wat achter de rest aan. De wereld zou heel anders uit kunnen zien en desondanks krijg ik het niet voor elkaar. Het zit in mijn hoofd maar weet de handen niet te laten wapperen. Wat ik denk verandert weinig aan wat gedaan moet worden. Eenmaal bezig loopt de trein vanzelf. Dan is het vooral een kwestie van niet meer denken en alle ruimte aan het doen. Meters maken gaat goed, mooi maken minder en iets nieuws laat ik mooi zitten.

Normaal

 Voor het eerst sinds 2 weken een normale ochtend. Zon op mijn bed bij het ontwaken. Meer moe dan uitgerust ietsje eerder dan normaal in de benen. Beneden het normale gepiep van de binnengebleven katten, die naar buiten willen en van de buitengebleven katten, die naar binnen willen. Geen ontbijtende menselijke verstoringen om me heen, maar ook geen ontbijt voor het grijpen. Normaal, dus.

 Eerst het kattengezeur neutraliseren, vervolgens de honden hun secondenmaaltijd geven en aan de slag met het brouwen van mijn ontbijt. Niks nieuws onder de nog steeds enthousiast schijnende zon. Deuren en ramen wagenwijd open, wat normaal is voor deze tijd van de dag in dit jaargetijde. Honden naar buiten, katten daarheen waar ze in de nacht niet zijn geweest en ik achter mijn Pc. Normaler kan het niet.

 De enige dissonant is een bezoekje aan de dierenarts voor de herkansing van het hechten. Zo'n witte kat met een plek alsof er een steak uitgesneden is, oogt niet smakelijk. Voor de rest stroomt de koffie eindelijk weer in de juiste verdunningsgraad richting de maag en verorber ik wat peristaltiek stimulerende granen en aanverwante prut, spoel het vaste deel van mijn ontbijt met een verse jus uit de spelonken van mijn gebit en richt mijn aandacht op de wereld van de woorden, kreten, actualiteiten en vermeende wijsheden. Routines roesten niet.

 Een tweede bak koffie verkeerd naar mijn hart lonkt al in de verte. Oppassen dat niet direct de eerste ochtend de melk overkookt. Toch zonde dat normaal wel lekker maar niet altijd het prettigst is.

Terug thuis

"Back op mijn plek" of  "Op mijn bek ... " We zullen het de komende dagen zien, ervaren, voelen, ondergaan, meemaken, merken, het aan den lijve ondervinden en al die andere mechanismen die op zo'n moment in werking treden..

 Gisteren bij aankomst direct drie van de vier katten in beeld. De geopereerde liep bijna trots met een gapende wond rond die hem niet in het minste deerde. Tegen alle verwachtingen in doet Frankrijk ineens wel aan tweede Pinksterdag. Ooit omgezet in een solidariteitsdag, een dag waarop het geld dat verdiend werd met werken besteed zou worden aan sociale doelen. Die doelen bestaand blijkbaar niet (meer) want gewerkt wordt er nergens op een paar winkels na. Meneer de kater gaat dus morgen pas in de herkansing qua beter naai- en knipwerk.

 Vanmorgen kwam kat vier opdagen, straks de honden ophalen en dan is de club weer compleet althans de oude samenstelling hersteld. Dan kan de draad gezocht, de routines hervat, het leven hersteld, de bezigheden aangepakt en het hopen en verlangen weer beginnen.

Lood

(19/02/2009) Net als een week geleden ben ik het toch zo godsgruwelijk zat. Met die afkeer zou ik in staat moeten zijn om de boel een zwiepert de goede kant op te geven. Ergernis is misschien niet de beste maar vaak wel een succesvolle drijfveer. Het zullen de laatste loodjes wel zijn die opspelen, dat hoop ik tenminste! Dat moet ik blijven geloven, maar hoelang nog??

Trouwen

 Zou ik het nog eens doen? Ja en Nee, "Graag" en "Nee, dank je". De romantiek is er wel vanaf, hoewel je me op dat terrein snel opgewarmd kunt krijgen. Het is een makkelijk manier om snel een aantal dingen te regelen en tegelijkertijd een val die in een mogelijke afwikkeling voor een hoop ellende kan zorgen.

 Ik ben het twee keer geweest en heb dus volgens het scheepsrecht nog één kans te gaan. Mocht het nog eens zover komen, dan hoop ik dat de jaren in positieve zin meetellen en de dood voor de scheiding zorg draagt en niet de rechterlijke macht. "Weer" zou ik moeten zeggen, hoewel dat slechts ten dele klopt. Het is één van die vragen, die nooit meer met een antwoord afgesloten zullen worden.

 Een openlijke en duidelijke keuze voor elkaar heeft wel wat en als je dat nog weet te vieren dan zit het in elk geval qua opzet goed. Ik hoop nog wel wat feesten te vieren. Wie weet misschien ook wel een trouwerij, maar eerst een verkoopfeest, dan een vertrekfeest, dan een nieuwe plek en ander leven feest en dan zien we wel verder. Een aanleiding voor een feest zit in een klein hoekje.

Z

 Prachtig die zon. Heerlijk de zee. Aangenaam dat zand. Een soort onafscheidelijke drie-eenheid maar daarom nog lang niet perfect. Het was een gemankeerde combi, het hinkte, pruttelde en bewoog wel maar kwam geen moment op snelheid.

 In de loop van de dagen dacht ik "D'r mist iets en/of de overdaad van hetzelfde schaadt." Het gaat om ZZZZ ipv ZZZZZ. Een van hetzelfde extra, de meest belangrijke van het stel zonder welke je met een 'Z' teveel zit opgescheept. Probeer het maar te begrijpen.

 Een strand zonder zoenen is gewoon een beetje niks. Een ondergaande zon genieten zonder dat genot bij een ander te voelen is zoiets als en whisky met teveel water. Waterig waar heftig meeslepen op z'n plek zou zijn.

 Bezig met mijn eigen dingen mis ik die ander minder dan zo'n persoon lief zou zijn, maar zo onderweg, een beetje struinend door het leven en de wereld zonder nou echt de uithoeken op te zoeken, mis ik die ander heel wat meer dan mij lief is.