De Honden

(1-12-2001) Na de katten zijn nu ook onze hondjes ‘behandeld'. Weg ballen!! Als het goed is dus nu geen gevaar meer voor weglopende honden, opzoek naar die ene loopse teef ergens in een omtrek van een kilometer of vier. Of het echt noodzakelijk was of niet zullen we nooit weten. En zoals altijd in dit soort gevallen, bestaan er net zoveel meningen als mensen, die je erom vraagt. Wij hebben -als onervaren hondenbezitters- maar het zekere voor het onzekere genomen. Sinds hun ingreep zijn de beesten niet lui, inactief of dik geworden, dus het zit wel snor.

 De ingreep zelf -inclusief een identificatietatoeage- stelde niet zo heel veel voor. Wat de dierenartsen precies gedaan hebben weten we niet, want we hebben er niet naast gestaan. Maar alles bij elkaar duurde het per hond ongeveer 45 minuten en nog wat extra tijd om bij te komen uit de narcose. Het echte werk zat in de voorbereiding en de nazorg.

 We hadden onszelf een week de tijd gegeven om de dieren aan onze auto te laten wennen. Dat ding kenden ze alleen vanuit de kennel en nu moesten/mochten ze ineens meerijden.... En vooral samen (!) meerijden. Een wat delicate situatie in een periode waarin de honden onderling duidelijk met een rangordestrijd bezig waren. Alles wees erop dat Pelle z'n lang voorspelde positie ook echte opeiste. Dus na mij eerst Wittewôa in de achterbak en aansluitend Pelle. Met Pelle als eerste werkte het absoluut niet, maar in de omgekeerde volgorde hadden de beesten geen problemen met elkaars aanwezigheid op een beperkt oppervlak.

 Na het ‘instappen' hebben we het rijden geoefend. Eerst een stukje op het terrein. Daarna een toertje naar de buren en tenslotte een rondje ‘rechts, rechts, rechts'. Voor de honden was het wennen aan elkaars nabijheid en mijn aanwezigheid maar vooral aan de bewegingen van de auto. Bochten, remmen, optrekken, noem het maar op. Beiden vonden het echter maar wat spannend. Het liefst hadden ze met de kop uit het raam gehangen of het stuur van Yoland overgenomen.

 Nadat deze eerste hindernis was geslecht, moesten ze in de totaal onbekende drukte van Saint Yrieix uitstappen en een deur door naar binnen, terwijl ze hier veel mogen maar absoluut nergens naar binnen. Gelukkig viel dat mee en ook het rustig houden binnen veel niet tegen. De behandeling daarentegen was wat minder. Pelle was als eerste aan de beurt. De behandelkamer in had misschien nog wel gelukt, maar het lukte niet in het tempo waarin de dierenarts dat wilde. Dat werd dus trekken en tillen. Het toedienen van de narcose ging ook niet bepaald van het leien dakje. Gelukkig werkte het spul snel. Je zag ‘m in een paar tellen tijd wegzakken.

 In hetzelfde tempo kwam Pelle na de ingreep weer bij en duidelijk weinig tevreden met wat allemaal gebeurd was c.q. de toestand waarin hij zich bevond. Gegrom en verzet was het resultaat. We hebben hem maar direct in de auto gelegd in afwachting van onze Wittewôa. Met de laatste ging het allemaal wat lijdelijker maar wel onder protest en dat gold zeker toen hij weer bij was en door wat onhandig manoeuvreren niet direct in de auto maar op straat terecht kwam. Uiteindelijk ging hij, opgetild aan z'n poten, de achterbak in. Kortom voor beiden geen prettige ervaring. En dan hebben we het nog niet gehad over de trechter die ze aansluitend 10 dagen om hun kop hebben gehad.....

 Beide ondeugenden wenden echter sneller aan de trechter dan wij de zieligheid ervan konden relativeren. Alleen in en uit het slaaphok, dat inmiddels verdeeld was in twee partities, was passen en meten. De ingang, zelfs met openstaande deurtjes was maar net een centimeter of zo breder dan de trechters. Maar ook hier ging het na een dag of wat alsof het nooit anders was geweest. Hun functie hebben de dingen maar deels vervuld, want dankzij hun lenigheid en zoiets als hardheid voor zichzelf wisten al snel de trechter klem te zetten op hun onderbuik -net voor maar ook botweg op de wond- om alsnog de operatiewond af te likken. De hechtingen hebben ze echter laten zitten, die heeft de dierenarts na precies tien dagen hier ter plekke verwijderd. Ook dat ging weer wat minder makkelijk dan de heren pretendeerden, maar het leek ons beter dan weer zo'n ervaring in de kliniek.

Soldes

 De laatste stukjes van een hele aardige maar helaas wereldvreemde Homo Sapiens onder het tapijt geveegd. Mag niet verbazen, dat het om de restanten van een vrouwelijk exemplaar ging.

 Ik ga niks beloven. Ga me ook niet op- of afsluiten. Integendeel! Ik hoop de volgende keer weer met hetzelfde enthousiasme open te staan voor alle mogelijkheden.

 Mààr....., een volgende kandidate, want ik ga het niet moeilijker maken dan het al is, die het in haar hoofd haalt levens te willen delen, zal toch -liefst op haar knieën- moeten aantonen, dat ze hersenen voor andere zaken gebruikt dan het opslaan van verjaarde illusies, zich niet verschuilt achter camouflerende gevoels-blabla, tot meer in staat is dan secundaire reacties, zichzelf niet in alle denkbare situaties een uitzonderingspositie toebedeelt en kritiek op waarde weet te schatten ipv alles in die richting te ervaren als een aanval op haar teergevoeligheden. Buitenaardse herkomst geen bezwaar!

Hoop

 Absoluut niet Oranje-gezind kreeg ik het de afgelopen dagen wel te doen met die club. Het leven grossiert in voor- en tegenspoed in alle soorten, maten, rangen en standen van de mensheid dus "Pech is pech hebben!" Lullig voor iedereen en als er dan ook nog een soort van 'eigenschuld, dikke bult' bij komt, dan is het bij mij normaal gesproken snel bekeken. Ook al die nieuwsratten die om je heen draaien op een moment, dat je niks anders wilt dan met rust gelaten te worden. Erg vervelend maar part of the job.

 Nee, wat mijn medeleven in de benen kreeg was de aard van de verwonding, als je dat zo kunt noemen. Het is zo'n gebeurtenis, die me teruggooit naar 2007. Deze keer echter met een zucht van verlichting. Een "Gelukkig is mij dat niet overkomen!" Een confrontatie met de dood is zelden prettig, gebeurt het plotsklaps dan hakt het er goed in, maar wordt iemand uit het leven weggehaald zonder die grens naar de dood te passeren, lijkt me een regelrechte ramp.

 Hier knalt de mens, ook als die blauw bloed in z'n aderen heeft tegen de sterkste en meest afschuwelijke menselijke kracht aan die bestaat: Hoop! Nu moeten beslissingen genomen worden zonder dat je antwoorden op je vragen krijgt, maar in je achterhoofd wel het besef leeft, dat zelfs het schijnbaar onmogelijke niet uitgesloten kan worden, indien ... als ... dan. Hope is killing

Familie Kat

(30-11-2001) Het is een prachtig gezicht om ‘s ochtend als we de deur opendoen alle vijf onze katten op de deurmat of vensterbank te zien zitten in afwachting van hun voerbak. Natuurlijk vinden ze zowel ‘s ochtends als ‘s avonds dat ze de bak eerder verdienen dan wij hem neerzetten. Maar desalniettemin wachten ze rustig af tot een van ons de bakken eindelijk op het bordes zet. Uitgehongerd storten ze zich met z'n vijven op twee voerbakken en na wat duwen en op en neer lopen tussen beide bakken (soms zit niet hetzelfde in beide bakken en katten zijn duidelijk kieskeuriger dan honden wat het voer betreft) heeft ieder zijn plekje gevonden en worden de brokken verorberd.

 Het liefst willen ze aansluitend naar binnen om een groot deel van de dag slapend in hun mand of in het geval van Caillou op z'n stoel door te brengen. Caillou houdt dat het langste vol. Bijou is wispelturiger. Die wil de ene keer best de hele dag slapen en de andere keer wil ze vrij snel weer naar buiten. Eenmaal buiten loopt ze met vaste tred het bordes af over de bielzen langs het grindpad, passeert over het grasveld de hondenren en vervolgt haar weg over het pad naar de huisjes, onderweg soms links, soms rechts het grasveld op opzoek naar een vers muizenhapje.

 De jonkies, nu een maand of 10 zijn minder slaperig en hebben diverse keren van onze afwezigheid tijdens het hondenrondje gebruik gemaakt om verboden terreinen te ontdekken. Met Beer voorop als grootste ondeugd, gedreven door zijn immer hongerige maag. De afvalemmer, het melkpannetje of de hondenkoekjes niets was heilig. Mooi niet meer binnen dus als wij er niet zijn, want zelfs Caillou -de trage goedheid zelve- wordt door de kleintjes aangezet tot kattenkwaad.

 Uiteindelijk gaan ze altijd weer naar buiten, vrijwillig of niet. Eenmaal buiten blijkt het terrein verdeeld in territoria. Zoals al gezegd zijn de huisjes voor Bijou, maar dat geldt ook voor de ‘bergwei'; Caillou zwaait de scepter over de velden links en rechts van de oprijlaan; Beertje beheert de moestuin en aanpalend weiland tot aan de sloot en waarschijnlijk ook nog een stuk van de weiden bij onze buurman. Droppie vertoeft achter de studio's of gaat met moeders mee en wat Juultje betreft weten we het nog niet zo. Volgens ons heeft ze een deal met moeders gesloten. Ze is van de drie jonkies de meest solistische, zoekt minder het gezelschap van de anderen, soms op het schuwe af.

Eieren

 Stond ineens René weer voor de deur. Notabene op een volstrekt ongewoon uur van de dag. In een eerste opwelling kon ik maar met moeite een schuldgevoel wegpoetsen. Ik had al veel te lang niks van me laten horen en dat is niet de eerste keer. Maar ondanks al mijn, weliswaar onbedoelde ontmoedigingen, staat René steeds weer aan mijn deur. Niet om te smeken, al helemaal niet om te klagen, gewoon om me weer een keer er aan te herinneren, dat ze me graag zouden willen zien en op hun manier verwennen. Hoe ondankbaar ben je om daar niks mee te willen doen??

Ontbijt

"Ik wil fietsen"."
"Katrien niet zo zeuren, aub."
"Komt d'r nog wat van die koffie?"
"Kijk ff of de reacties binnen zijn. Wil je?"
"Ik wil fietsen."
"Ik heb best lekker geslapen vannacht."
"Die afslag net voorbij de buren. Is die nou te doen?"
"Als ze vandaag die bevestiging geven, zou me goed uitkomen."
"Moet die mok werkelijk helemaal gevuld met melk?"
"Ik word gek van die hond."
"Je zou het moeten drinken."
"Beetje modderig maar verder wel te doen."
"Met de lunch wordt het niks zo."
"Oooo God, het mag toch niet waar zijn."
"Ik ga zo echt fietsen."
"Lekker bakkie."
"Moeten de honden nog naar buiten?"
"Lunch? Waar heb je het over?"
"Wil jij de honden doen, ik moet me nog omkleden."
"Het zou me toch wat waard zijn, als ze het snapten."
"Zouden die troela's van laatst er weer zijn?
"Ik moest mij fietskloffie nog aan, toch?""
"Ach"
"Nee, niet weer, aub."
"Wat maakt het uit?"
"Gelukkig, dat ik net alles had opgeslagen."
"Hmmm, ik heb nu zin in de lunch. Schiet op!"
"Ja, ja."

Avontuur

 Het begon met een "O gut ja, februari" toen het kwik ineens van +10 ruim de min indook. Alertheidsniveau van standaard geel opgeschroeft naar oranje, een paar buitenkranen afgedekt en wat extra hout gezaagd. Verder geen aandacht aan besteed, omdat de ervaring had geleerd, dat het na twee of drie dagen wel weer voorbij zou zijn. Nou, drie dagen en een eerste verstopping in de waterleiding later, begon in de Nederlandse kranten het gezoem over een mogelijke elfstedentocht en las ik toevallig in het Franse Suffertje, dat een vergelijking werd getrokken met de winter van 1956. Ook tot ver in januari niet onder het minpunt te krijgen en ineens de hele maand februari Siberische toestanden. Maar dit jaar zou het vast niet de hele maand duren.

 Mijn nekharen begonnen te kriebelen en waar mogelijk toen wat verder gekeken. De temperatuur zou die nacht de -10 passeren, maar de genoemde -17 °C kon ik nauwelijks serieus nemen. Toch die avond op alle kritieke punten de kranen net iets verder dan 'druppelen' opengezet. Daarbij de kraan in de keuken over het hoofd gezien, die de volgende ochtend prompt aan de beurt was, om ontdooid te worden. De volgende dag nog een akkefietje met een toilet en toen alle kranen, douches en toiletten op doordruppelen gezet. Inmiddels was de eerste week bijna om, een minimumtemperatuur van -19 een feit en de vooruitzichten begonnen sterk naar 1956 te neigen.

 In dat weekeinde een derde dekbed op het bed gelegd, mijn skibroek tevoorschijn gehaald, eindelijk de nooit gebruikte fleecevoering van mijn jas over mijn truien aangetrokken, nog meer sokken en een nieuwe extra sjaal om me nek ..... welkom in mijn 4-verdiepingen, 15 kamer-iglo waar het volgens mij alleen niet vroor in de kelder en de drie kamers, waarin ik overdag vertoefde.

 Maar we waren er nog niet. Na alle aanvoerleidingen, die ik had weten te 'redden', kwam ik er per toeval achter, dat de afvoer ergens bevroren moest zijn. Al dat water van de lopende aansluitingen kwam via de douchebak in een van de studio's naar boven. Nog niet zolang want het waterballet veel mee en het toilet, dat ik gebruik, zit godzijdank op een apart systeem. Douchebak tijdelijk opgehoogd en een overloop geïmproviseerd. Diezelfde nacht wilde ik een slok water uit de altijd naast mijn bed staande waterfles nemen, bleek de inhoud hermetisch afgesloten door een 1,5 cm dikke ijslaag ..... Ik was het een beetje zat en tussendoor maar hopen, dat de CV, die al twee jaar uitstaat, genoeg zou hebben aan het rondpompen van de waterinhoud .......

... dat was winter 2012. Ik zal 'm koesteren. Straks goed voor menig sterk verhaal in de dagrecreatiezaal.