(25-10-2001) De week volgend op het bericht dat ik (waarschijnlijk) een defibrilator ingezet zou krijgen, was een rommelige en vooral vervelende week; wachten, wachten en nog eens wachten. De activiteiten die ik nog mocht doen hadden hun uitdaging verloren en voor de rest was alles vooral onduidelijk. De arts die de beslissingen had genomen was een weekje weg en zijn vervanger vond de voorgestelde ingreep wat aan de drastische kant. Verder onderzoek in Limoges zou duidelijkheid moeten brengen.
Een week na de constatering ging het met de taxi-ambulance richting Limoges. Een ritje van 90 kilometer en ruim 700 Francs op de meter. De chauffeur dacht me gerust te moeten stellen met de mededeling dat ik het niet hoefde te betalen. Dat wist ik al, desondanks leek me het bedrag aardig overdreven. Lekker, zo'n zogenaamde vrije jongen -gel in de haren, bruine kop, zonnebril op z'n hoofd geschoven en een leren jack verborgen onder een wit verplegersjasje- die in feite volledig door vadertje Staat wordt betaald en dat nog goed ook!
In Limoges is nog even gesproken over alternatieven, omdat wij daarop stonden, maar in feite was het een bekeken zaak. Ik stond al ingepland op het operatierooster voor maandag 22-10. Een datum die in St. Feyre al terloops genoemd was. Mijn vraag waarom ik dan op een gewone kamer terecht was gekomen, als mijn situatie werkelijk zo risicovol was, pareerde de arts met haar excuses voor die vergissing en binnen enkele uren lag ik weer op de IC, met alle bijbehorende belemmeringen.
Weer wachten dus. Nota bene een weekeinde lang. Een ziekenhuis is al saai en vervelend als je je niet echt ziek voelt en in het weekeinde is het allemaal nog een graadje erger. Op maandag ging het langzamer dan bedoeld. Eerst kwamen de ‘echte' hartpatiënten (Bypasses en dergelijke) aan de beurt en die operaties waren niet helemaal voorspelbaar. In de loop van de middag vond de ingreep plaats, de volgende dag mocht ik gelukkig alweer in de benen en vandaag was het eindelijk, eindelijk zover: Naar huis!!!
dinsdag 31 januari 2012
zondag 29 januari 2012
Ja, nee dus!
(27/11/2008) Gisteren weer niet in staat geweest om de kopopstekende onrust te ontzenuwen. Om drie uur richting St. Yrieix gelopen. Ruim anderhalf uur te voet over weggetjes waar best een half uur of langer niks of niemand langs kan komen. Geen angst, geen verkramping van mijn ademhaling, geen nare gedachten, niks. Eenmaal in St. Yrieix bij de garage blijkt, dat ze nog niet klaar zijn en hoewel ik in feite alle tijd van de wereld heb, gaat er dan iets mis en schiet het weer verkeerd. Na de nodige ontspannnende inspanning alsnog voor een verhoging van de kalmeringsdosis gekozen en na een half uur doorzetten eindelijk wat ontspanning in mijn lijf en weer de mogelijkheid om kalm te ademen. Why o why?? Dit heeft niks met angst te maken en al helemaal niet met doodsangst, dan had me het zweet moeten uitbreken op weg naar St. Yrieix en niet daar ter plekke op steenworp afstand van het ziekenhuis!! Wat is het, waardoor komt het en vooral (!) hoe krijg ik het mechanisme gestopt, voordat vanuit mijn onderbuik bij wijze van spreken alles verkrampt t/m mijn kruin!!
zaterdag 28 januari 2012
Evenwicht
Als je in staat bent om de vrijheden/aandacht, die je voor jezelf opeist, net zo vanzelfsprekend te geven aan de ander, ontstaat de rare situatie, dat alles ineens een stuk minder dringend en dwingend is.
Probeer het maar.
donderdag 26 januari 2012
Revalideren
(11-10-2001) Inmiddels goed anderhalve week bezig met het opvijzelen van mijn conditie. Net als alles sinds het dotteren gaat het in de welbekende sneltreinvaart. Het begon al met de duurtest om het programma te bepalen. Aangesloten op diverse apparatuur was het de bedoeling dat ik zou fietsen tot het niet meer ging. Je kon goed voelen dat de remmen langzaam aangetrokken werden, maar het fietsen werd er niet onmogelijk door. Na diverse ‘Gaat het nog?' kapte de arts de test zelf af. Duurde het 'm te lang??
Het personeel dat ‘s ochtends mee ging marcheren -want wandelen kon je het niet noemen- had moeite om het tempo bij te houden. Dit lag deels aan de deelnemers en deels aan hun rugzak vol re-animatie apparatuur. Al snel werd voor een klein clubje een extra fiets-sessie ingelast, waardoor de conditie nog rapper herstelde maar de verveling minder kans kreeg toe te slaan.
Desondanks waren de dagen lang, de maaltijden flauw -zoutloos en vetvrij- en saai en had ik het idee dat ik me voornamelijk omkleedde. ‘s Morgens begon het met aankleden voor het ontbijt in de eetzaal, daarna de spullen voor het zogenaamde wandelen, aansluitend droge sportkleren voor het fietsen, dan weer schone kleren voor de lunch gevolgd door de tweede set sportkleren voor de fiets, die aan het eind van de middag ook nog niet droog waren, waardoor ook voor de gymnastiek weer een andere set kleren klaar lag. En tenslotte ging het tegen het uur van de avondmaaltijd weer in ‘normale' kleren richting de eetzaal. De douche kwam in dit verhaal minstens twee keer per dag aan de orde.
Het ging allemaal zo goed, dat ik na een week gevraagd heb om eerder te mogen vertrekken. ‘Het was geen gevangenis' was me bij binnenkomst verzekerd, maar dat betekende duidelijk niet dat je kon vertrekken wanneer je wilde. Het duurde al drie dagen voordat ik de arts te spreken kreeg. Toen bleek dat nog allerlei testen uitgevoerd moesten worden en bovendien moest ook nog een handtekening gezet worden dat ik op eigen initiatief vertrok????? Kortom de week was bijna voorbij toen het einde van het verblijf gloorde. Donderdagochtend had ik de 24-uurs test met een mobiele ECG (een holter) achter de rug en op vrijdagochtend was de afsluitende duurtest op de fiets gepland, waarna ik mijn vrijheid weer zou terug krijgen. Zo voelde dat echt aan.
Maar helaas ........ donderdagmiddag bleek het 24-uurs ECG bij analyse onregelmatigheden te vertonen, waarvan ik niks gemerkt had maar die de medische staf duidelijk een pas op de plaats lieten maken. Ineens geen gemarcheer meer, het aantal Watt op de fiets kreeg een nauwelijks uitdagend maximum en de gymnastiek was even onduidelijk maar bleek later geen kwaad te kunnen. Ik kreeg een ‘slecht nieuws'-gesprek uit het boekje. Gedragen stem, begripvolle blik ..... even kreeg ik de indruk dat ik ieder moment dood zou kunnen neervallen. Die kans bleek echter erg klein en de rest relativeerde zich op eenzelfde wijze. Ik mocht overdag dus minder en moest ‘s avonds een verdieping hoger om te slapen, wederom aangekoppeld aan de bewakingsapparatuur.
Terug in het ritme van de Intensive Care. Geen aaneengesloten nachtrust meer en ‘s ochtends vanaf 06.00/06.30 uur weer de riedel van temperaturen, bloeddruk meten, ECG en soms ook bloedprikken. Ineens had ik twee kamers met alle verwarring van dien. Iemand moest ‘s avonds de telefoon doorschakelen en ‘s ochtends weer retour wat bijna altijd mis ging, de medicijnen lagen op de verkeerde plek of werden dubbel uitgedeeld en de maaltijden was helemaal lachen want die vonden in die periode een aantal maal op de kamers plaats i.v.m. een verbouwing van de keuken en het was dus steeds weer zoeken waar de mijne stond.
Hoe komisch alles af en toe ook was, het vooruitzicht van de operatie -iets met een soort pacemaker maar dan anders- en misschien weer zo'n herstelperiode, stemde me niet erg vrolijk. Bovendien bleek een dag later uit een verspreking van een verpleegster dat alles al geregeld was terwijl mij de indruk was gegeven dat eerst het een en ander uitgezocht moest worden.....
Het personeel dat ‘s ochtends mee ging marcheren -want wandelen kon je het niet noemen- had moeite om het tempo bij te houden. Dit lag deels aan de deelnemers en deels aan hun rugzak vol re-animatie apparatuur. Al snel werd voor een klein clubje een extra fiets-sessie ingelast, waardoor de conditie nog rapper herstelde maar de verveling minder kans kreeg toe te slaan.
Desondanks waren de dagen lang, de maaltijden flauw -zoutloos en vetvrij- en saai en had ik het idee dat ik me voornamelijk omkleedde. ‘s Morgens begon het met aankleden voor het ontbijt in de eetzaal, daarna de spullen voor het zogenaamde wandelen, aansluitend droge sportkleren voor het fietsen, dan weer schone kleren voor de lunch gevolgd door de tweede set sportkleren voor de fiets, die aan het eind van de middag ook nog niet droog waren, waardoor ook voor de gymnastiek weer een andere set kleren klaar lag. En tenslotte ging het tegen het uur van de avondmaaltijd weer in ‘normale' kleren richting de eetzaal. De douche kwam in dit verhaal minstens twee keer per dag aan de orde.
Het ging allemaal zo goed, dat ik na een week gevraagd heb om eerder te mogen vertrekken. ‘Het was geen gevangenis' was me bij binnenkomst verzekerd, maar dat betekende duidelijk niet dat je kon vertrekken wanneer je wilde. Het duurde al drie dagen voordat ik de arts te spreken kreeg. Toen bleek dat nog allerlei testen uitgevoerd moesten worden en bovendien moest ook nog een handtekening gezet worden dat ik op eigen initiatief vertrok????? Kortom de week was bijna voorbij toen het einde van het verblijf gloorde. Donderdagochtend had ik de 24-uurs test met een mobiele ECG (een holter) achter de rug en op vrijdagochtend was de afsluitende duurtest op de fiets gepland, waarna ik mijn vrijheid weer zou terug krijgen. Zo voelde dat echt aan.
Maar helaas ........ donderdagmiddag bleek het 24-uurs ECG bij analyse onregelmatigheden te vertonen, waarvan ik niks gemerkt had maar die de medische staf duidelijk een pas op de plaats lieten maken. Ineens geen gemarcheer meer, het aantal Watt op de fiets kreeg een nauwelijks uitdagend maximum en de gymnastiek was even onduidelijk maar bleek later geen kwaad te kunnen. Ik kreeg een ‘slecht nieuws'-gesprek uit het boekje. Gedragen stem, begripvolle blik ..... even kreeg ik de indruk dat ik ieder moment dood zou kunnen neervallen. Die kans bleek echter erg klein en de rest relativeerde zich op eenzelfde wijze. Ik mocht overdag dus minder en moest ‘s avonds een verdieping hoger om te slapen, wederom aangekoppeld aan de bewakingsapparatuur.
Terug in het ritme van de Intensive Care. Geen aaneengesloten nachtrust meer en ‘s ochtends vanaf 06.00/06.30 uur weer de riedel van temperaturen, bloeddruk meten, ECG en soms ook bloedprikken. Ineens had ik twee kamers met alle verwarring van dien. Iemand moest ‘s avonds de telefoon doorschakelen en ‘s ochtends weer retour wat bijna altijd mis ging, de medicijnen lagen op de verkeerde plek of werden dubbel uitgedeeld en de maaltijden was helemaal lachen want die vonden in die periode een aantal maal op de kamers plaats i.v.m. een verbouwing van de keuken en het was dus steeds weer zoeken waar de mijne stond.
Hoe komisch alles af en toe ook was, het vooruitzicht van de operatie -iets met een soort pacemaker maar dan anders- en misschien weer zo'n herstelperiode, stemde me niet erg vrolijk. Bovendien bleek een dag later uit een verspreking van een verpleegster dat alles al geregeld was terwijl mij de indruk was gegeven dat eerst het een en ander uitgezocht moest worden.....
woensdag 25 januari 2012
Essentie
(19/11/2008) Weer bijna een hele dag bezig geweest met mezelf onder controle te houden, mijn omrust te temmen, mijn zenuwen te kalmeren en mijn adem te reguleren. En het begon eigenlijk zo goed vanochtend. De eerste aanzet tot het gehyper met mijn ademhaling direct de kop ingedrukt en daarna nergens last van bij het opstaan, de boodschappen in Ladignac noch bij de wandeling naar huis. Integendeel!
Vandaag tussendoor nog wel wat andere dingen gedaan als de was, wandelen met de honden, lezen van kranten en dingen bijhouden op het internet, maar steeds weer was daar de bank waarop ik liggend hoopte mijn rust te hervinden En eigenlijk lukte dat steeds redelijk snel, het hield alleen nooit stand. Ook nu weer ….. eenmaal in verticale toestand begint de onrust weer en kost het ademhalen meer moeite dan me lief is.
Onderhuids sleept teveel mee. Er is onvrede. Een doel ontbreekt. Wat eerst Boussac was, is nu gewoon weer niks, onduidelijkheid en in feite zelfs problemen!! Wat moet ik met al die mensen in haar kielzog? Wat moet ik met een huis, waar ze zelf niet weet wat ze ermee wil. Ik wil klein, tuin, beesten, enkele bezigheden en meer niet.
Ik werd daar gisteren tijdens het lezen van de krant met mijn neus op geduwd. In een interview zegt een Iers topkok, dat hij heeft moeten inzien dat tegenslag geen reden heeft, dat het je overkomt. Dat hij door die tegenslag wel meer naar zichzelf is gaan kijken en gezien heeft, dat hij zichzelf verloren is. Hij wil nu af van het managen, de meerdere zaken en het vergaderen, omdat hij gelukkigst is als hij achter z’n fornuis staat en kan koken. Terug naar zijn essentie!! Vrede hebben met zichzelf.
Voor mij vertegenwoordigt Boussac die waarden: tuin, beesten, lezen, schrijven, koken, wat klussen en als het kan iemand in mijn leven om het genieten mee te delen, die ik kan verwennen, liefhebben, knuffelen, omgeven met simpele dagelijkse zorg.
Vandaag tussendoor nog wel wat andere dingen gedaan als de was, wandelen met de honden, lezen van kranten en dingen bijhouden op het internet, maar steeds weer was daar de bank waarop ik liggend hoopte mijn rust te hervinden En eigenlijk lukte dat steeds redelijk snel, het hield alleen nooit stand. Ook nu weer ….. eenmaal in verticale toestand begint de onrust weer en kost het ademhalen meer moeite dan me lief is.
Onderhuids sleept teveel mee. Er is onvrede. Een doel ontbreekt. Wat eerst Boussac was, is nu gewoon weer niks, onduidelijkheid en in feite zelfs problemen!! Wat moet ik met al die mensen in haar kielzog? Wat moet ik met een huis, waar ze zelf niet weet wat ze ermee wil. Ik wil klein, tuin, beesten, enkele bezigheden en meer niet.
Ik werd daar gisteren tijdens het lezen van de krant met mijn neus op geduwd. In een interview zegt een Iers topkok, dat hij heeft moeten inzien dat tegenslag geen reden heeft, dat het je overkomt. Dat hij door die tegenslag wel meer naar zichzelf is gaan kijken en gezien heeft, dat hij zichzelf verloren is. Hij wil nu af van het managen, de meerdere zaken en het vergaderen, omdat hij gelukkigst is als hij achter z’n fornuis staat en kan koken. Terug naar zijn essentie!! Vrede hebben met zichzelf.
Voor mij vertegenwoordigt Boussac die waarden: tuin, beesten, lezen, schrijven, koken, wat klussen en als het kan iemand in mijn leven om het genieten mee te delen, die ik kan verwennen, liefhebben, knuffelen, omgeven met simpele dagelijkse zorg.
dinsdag 24 januari 2012
Verplaatsen
(28-09-2001) Maandag de 24ste bleek de mogelijkheid te bestaan om terug te keren naar St. Yrieix. Het scheelt Yoland iets van 70 kilometer per bezoek, dus niet lang geaarzeld -want ik moest snel beslissen- en 'ja' gezegd. Het duurde daarna nog wel wat uren, voordat ik feitelijk op transport ging. Het vervoer ging per ambulance. Klinkt erger dan het is, want in Frankrijk kent men daarin twee soorten. Ten eerste de ambulances zoals die in Nederland ook bekend zijn, zo met zwaailicht en allerlei apparatuur aan boord. Daarnaast bestaat een veel groter leger van witte auto's met daarop een blauwe ster. In feite zijn dit gewoon taxi's die aan ziekenvervoer doen. Misschien hebben de chauffeurs een EHBO diploma, waardoor ze in een witte jas mogen lopen, maar voor de rest rijden ze vooral erg hard.
Aangekomen in St. Yrieix liep de chauffeur direct naar de hartafdeling, maar daar werd ik -voorlopig- nog niet verwacht. Ik moest weer naar de IC en weer aan de apparatuur. Geen mobiel spul in de provincie!! Daar lag ik weer aan het bed gekluisterd en dat in een soort aquarium waardoor het personeel me goed kon bewaken! De volgende dag werd alle apparatuur weer afgekoppeld en mocht ik een verdieping afdalen. Kamer alleen! Stadsgeluiden en de mogelijkheid om rond te lopen. Op woensdag begon de revalidatie: lopen, trappen af -‘op' mocht nog niet- en ademhalingsoefeningen.
Al vanaf het eerste moment in Limoges was er sprake van een revalidatieverblijf ergens in de wijde omtrek. Het zou een week of drie in beslag nemen en het werd erg gepushed. Ik had daar niet echt oren naar maar enige controle bij het hervatten van de lichamelijk activiteit leek me toch ook wel weer gepast. Yoland heeft nog wat informatie ingewonnen links en rechts en iedereen raadde haar aan mij toch vooral die herstelperiode te laten volgen.
Na het principe akkoord ging alles wederom in sneltrein vaart. Vrijdagmiddag nadat ik eerst de hele ochtend had genoten van het prachtige weer en de drukte van de markt (half negen de eerste mannetjes aan de wijn), ging het weer met zo'n taxi-ambulance richting St. Feyre, enige kilometers ten zuiden van Gueret. Ongeveer 130 kilometer bij Le Petit Masvieux vandaan. Volgens mij een tuberculose-sanatorium uit het begin van de 20ste eeuw. Een gigantisch langgerekt gebouw dat in diverse fasen van modernisering verkeert: Lelijke aanvullingen uit de jaren zestig, verlaagde brandveilige plafonds, kunststof kozijnen, etc.
Ik mocht twee maaltijden lang op mijn kamer acclimatiseren en daarna was het per zes 'en groupe' ieder maaltijd weer dezelfde flauwe grapjes, geklaag over pijn en pijntjes en het geroddel over de andere gasten. Gelukkig hoefde ik als 'buitenlander' niet alles te begrijpen. Het programma zou een mix gaan worden van wandelen, fietsen op een hometrainer en ademhalingsoefeningen die als gymnastiek worden gepresenteerd. Misschien was deze move toch niet zo'n best idee?!
Aangekomen in St. Yrieix liep de chauffeur direct naar de hartafdeling, maar daar werd ik -voorlopig- nog niet verwacht. Ik moest weer naar de IC en weer aan de apparatuur. Geen mobiel spul in de provincie!! Daar lag ik weer aan het bed gekluisterd en dat in een soort aquarium waardoor het personeel me goed kon bewaken! De volgende dag werd alle apparatuur weer afgekoppeld en mocht ik een verdieping afdalen. Kamer alleen! Stadsgeluiden en de mogelijkheid om rond te lopen. Op woensdag begon de revalidatie: lopen, trappen af -‘op' mocht nog niet- en ademhalingsoefeningen.
Al vanaf het eerste moment in Limoges was er sprake van een revalidatieverblijf ergens in de wijde omtrek. Het zou een week of drie in beslag nemen en het werd erg gepushed. Ik had daar niet echt oren naar maar enige controle bij het hervatten van de lichamelijk activiteit leek me toch ook wel weer gepast. Yoland heeft nog wat informatie ingewonnen links en rechts en iedereen raadde haar aan mij toch vooral die herstelperiode te laten volgen.
Na het principe akkoord ging alles wederom in sneltrein vaart. Vrijdagmiddag nadat ik eerst de hele ochtend had genoten van het prachtige weer en de drukte van de markt (half negen de eerste mannetjes aan de wijn), ging het weer met zo'n taxi-ambulance richting St. Feyre, enige kilometers ten zuiden van Gueret. Ongeveer 130 kilometer bij Le Petit Masvieux vandaan. Volgens mij een tuberculose-sanatorium uit het begin van de 20ste eeuw. Een gigantisch langgerekt gebouw dat in diverse fasen van modernisering verkeert: Lelijke aanvullingen uit de jaren zestig, verlaagde brandveilige plafonds, kunststof kozijnen, etc.
Ik mocht twee maaltijden lang op mijn kamer acclimatiseren en daarna was het per zes 'en groupe' ieder maaltijd weer dezelfde flauwe grapjes, geklaag over pijn en pijntjes en het geroddel over de andere gasten. Gelukkig hoefde ik als 'buitenlander' niet alles te begrijpen. Het programma zou een mix gaan worden van wandelen, fietsen op een hometrainer en ademhalingsoefeningen die als gymnastiek worden gepresenteerd. Misschien was deze move toch niet zo'n best idee?!
zondag 22 januari 2012
Test
Aan het eind van de Lagere School velde normaal gesproken het Hoofd der School tevens leraar in de zesde en laatste klas het oordeel over de toekomst van de jongens en meisjes, die hij/zij aan het voortgezet onderwijs diende door te geven. In een klas van ruim dertig leerlingen werd in de loop van het laatste jaar een denkbeeldige maar zwaar beladen lijn getrokken. Links, gezien vanuit de plek voor het schoolbord, zaten de 'gelukkigen' en rechts de rest, 'het afval'. Mijn plek was niet direct duidelijk. Zoals ik sindsdien vaker heb moeten horen, zag men me tot vanalles in staat maar vond de direct aanwezige bewijzen aan de magere kant. Kortom men twijfelde.
Bij gebrek aan Cito-toets ging het maar naar de psycholoog. Een man waar ik weinig bijzondere herinneringen aan heb overgehouden, behalve dat hij steeds zijn linkeroog depte met een zakdoek (toen nog van katoen en wasbaar) omdat het ontstoken was en dat hij de sessie afsloot met de mededeling, dat als hij me over 4 jaar niet tegenkwam op 4 atheneum, hij me eens stevig aan mijn oren zou trekken... Zo werd ik in het klaslokaal naar links verschoven en mocht ik me naar eigen inzicht bezig houden met allerlei speciaal voor 'het betere' deel bedoelde opdrachten.
De mensen, die me het meest sympathiek waren zaten echter aan de andere kant en heel langzaam zag je, maar dat is achteraf, de maatschappelijke tweedelig tot stand komen. Je speelde niet meer met iedereen maar beperkte je tot jouw groep. Dat gebeurde niet van de ene op de ander dag, maar was wel onherroepelijk. Beide partijen sloten zich op en af en zonden nijdige blikken naar de overkant. Einde gelijke kansen, het begin van het politieke gelul.
(Restant reünie-blog)
Bij gebrek aan Cito-toets ging het maar naar de psycholoog. Een man waar ik weinig bijzondere herinneringen aan heb overgehouden, behalve dat hij steeds zijn linkeroog depte met een zakdoek (toen nog van katoen en wasbaar) omdat het ontstoken was en dat hij de sessie afsloot met de mededeling, dat als hij me over 4 jaar niet tegenkwam op 4 atheneum, hij me eens stevig aan mijn oren zou trekken... Zo werd ik in het klaslokaal naar links verschoven en mocht ik me naar eigen inzicht bezig houden met allerlei speciaal voor 'het betere' deel bedoelde opdrachten.
De mensen, die me het meest sympathiek waren zaten echter aan de andere kant en heel langzaam zag je, maar dat is achteraf, de maatschappelijke tweedelig tot stand komen. Je speelde niet meer met iedereen maar beperkte je tot jouw groep. Dat gebeurde niet van de ene op de ander dag, maar was wel onherroepelijk. Beide partijen sloten zich op en af en zonden nijdige blikken naar de overkant. Einde gelijke kansen, het begin van het politieke gelul.
(Restant reünie-blog)
Abonneren op:
Posts (Atom)