Verwerken

 Lam gelagen. Dit gaat een paar dagen en misschien wel meer kosten. Alle open deuren ga ik door. De tijd wil ik terugdraaien. Ik maak mezelf verwijten. Bedenk me wat ik beter had moeten doen. Hoop op een wonder. Etc. De verstoring van een verstoord plaatje, dat mede door dit jonge beest een beetje kleur wist te behouden. Het voelde zó goed en het voelt nou zo verkeerd!

 Het is oorlog van binnen en de ellende kan geen kant op. Opgesloten razernij. Het gevoel een explosie nabij te zijn maar weten, dat die niet zal komen noch te voorkomen zal zijn. Lang geleden, dit machteloze opgefokte gevoel. Uitrazen moet het. Uitrazen in beslotenheid. Al het andere werkt niet. Alcohol niet, tranen niet, gillen niet, rijden niet, niks niet. Oude littekens spelen op. Ook zonder dat het jaren gaat duren, hakt het er heftig in. Het maakt me onredelijk.

 Ik kan doen en laten wat ik wil, maar het gaat niks oplossen. Er is niks op te lossen. Ik moet me neerleggen bij de feiten. Afscheid nemen. Herineringen bewaren. Accepteren. Verlies incasseren. Schuren doet het. En dat is 'goed', want het moet slijten. En gauw een beetje, aub.

Anders

 Geen overenthousiaste ontvangst. In plaats daarvan een timide Vrouwke, die overduidelijk van slag is, heeft gekotst, aan de schijt is en de poort niet uit wil. Een compleet andere wereld. Je zult maar uit het niets ineens je speelkamaraadje kwijt zijn, waar je net nog mee hebt lopen hollen en dollen. Vijf maanden vol gedeeld enthousiasme en ondeugd en dan ineens overgeleverd zijn aan drie bejaarden. Daar raak je wel van slag of je wilt of niet.

 Raar iets, die dood. Nee, de dood is helder. Wat raar is, is het leven. Wonderlijke toestand, die zo patsboem afgelopen kan zijn. Geen batterij verwisselen of motor reviseren. Gewoon met je ogen knipperen en het is voorbij. Ik word daar niet vrolijk van.

 En nu? Ik heb opslag een volledig andere hond gekregen. Opzoek naar een nieuwe speelkamaraad? Misschien toch maar ff laten bezinken, voordat ik domme dingen ga doen. Bovendien trek je ze hier ook niet zo uit de muur, al lopen er zat rond. Gisteren nog een troep van een stuk of tien grote honden gezien. Eerst maar fatsoenlijk begraven en zien dat ik en beetje acceptabel door de dag heen kom. Nee, hier heb ik niet om gevraagd.

Wegstrepen

 Vrouwke piept al de hele avond, waar ze voorheen vooral naar Manneke gromde. Ze loopt naar de doos waarin hij ligt en blaft wat. Ik heb nu een jonge hond met twee zwaar bejaarde soortgenoten. Zoiets als een kind laten opgroeien bij je grootouders. Geen wilde achtervolgingen meer. Geen aftastende gevechten meer. Voetballen met een 70 of 80 jarige is toch echt iets anders dan een potje met leeftijdsgenoten.

 Ik ben pissig, maar kan dat nergens kwijt. Manneke is dood, de buschauffeur treft geen, of in elk geval nauwelijks blaam en ik kan doen wat ik wil, maar ik krijg de hond niet terug.

 Het voelt een beetje dof en afgestompt. Je sluit je er blijkbaar langzaam voor af. De score van de afgelopen 15 jaar: De voorgangers van Sammy & Katrien, mijn vader, de ouders van Yoland, Yoland zelf, nog een paar katten, wat vrienden en mensen, die ik niet persoonlijk kende maar wel zo hun belang/betekenis hadden voor mij, en nu weer Manneke. En dan de wetenschap, dat het afscheid nemen op deze manier eerder zal toe- dan afnemen. Er is iets met ouder worden, wat me absoluut niet bevalt.

Acceptatie

 Nu kun je vanalles lopen bedenken, en geloof me, ik doe nog meer, maar te repareren valt er niks meer. Boem, weg. Ik wil geen honden met mensen vergelijken, maar met Yoland was het hetzelfde. Zonder bus weliswaar, maar de klap was er niet minder om. Ineens is daar geen leven meer. Ineens doet het het niet meer. Kon je kort daarvoor het nog hebben over het uitlaten van de honden of de hond corrigeren, omdat hij niet alles moet eten wat in de berm ligt, een fractie later loop je tegen een blanco, begriploze, dode muur aan. Niks meer. Geen contact. Treurnis en droefheid, heftig opborrelende gevoelens, MAAR geen contact meer.

 Dood-zijn is echt helemaal niks meer. Het is teruggeworpen worden op jezelf. In een spiegel kijken en ergens een manier vinden om je op je schouders te kloppen. En de tijd wordt je er niet voor gegund. Er is een hoop dat gedaan moet worden. Nu geen berichtgeving of georganiseerde begrafenis maar wel een ter aarde bestelling. Vast dwars tegen alle locale gewoontes in als je koeien- en paardenkadavers gewoon ergens in de weilanden dropt. Maar maakt niet uit. Ik ben al begonnen met graven. Morgen verder. In de tussentijd probeer ik dit verlies een plek te geven.

De-routineus

 Gewoon de route gelopen als de afgelopen maanden vrijwel dagelijks gebeurde. Aan de lijn langs de openbare en helaas (want meer snelheid) weer net geasfalteerde weg en vrij in het weiland. Ineens was hij weg. Ik heb hem niet zien verdwijnen. Maar soit, inmiddels luisterden de kleintjes aardig, dus wat gefloten en doorgelopen. Honderd meter verder nog steeds geen vierde hond, weer gefloten en geroepen en weer niks. Ineens hevige remgeluiden, een klap, een jank en de ergste vermoedens klapten voor mijn kop.

 Vrouwke reageerde heftig op het jank-geluid en ik liep in de richting, waarin ik het ergste verwachtte. En ja, daar lag ie, gestrekt, in z'n bloed, ingewanden bloot maar nog levend. Het heeft nog een paar minuten geduurd en daar ging de leukste, meest enthousiaste en liefste van de jonkies.

 Oneerlijk is het en het geeft me een slecht gevoel mbt al die zaken, die nog geregeld moeten worden. Misschien raar om de boel op één hoop te gooien, maar ik weet inmiddels beter.

Klap!

 17:45, of daar in de buurt, Manneke is dood. Een moment van vrijheid en een passerende bus was de fatale combinatie. Hij heeft nog een paar minuten geleefd en toen was het energieke, ondeugende en van liefdevolle blikken vergeven leven voorbij. Au!.

Voort

 Dat was dan september. Bye,bye, zwaai, zwaai. Nog een week of zes te gaan en dan schijnt het (vrijwel) van de ene op de andere dag winter te worden. Dan krijg ik voor het eerste sinds begin jaren zestig en die ene verdwaalde keer op een soort wintersport weer echte pakken sneeuw te zien en temperaturen voor mijn kiezen, die elders in Europa enkel nog af en toe, bijna per vergissing voorkomen. Zes weken waarin zou moeten gebeuren wat in de afgelopen 8-9 maanden niet gelukt is. Droom en werkelijkheid. Zien hoe ver het een in het ander weet over te gaan. Spannend? Ach, nou nee, niet meer.