Eigendom

 Een slepende dag. Het hangt tussen niets en iets en heeft weinig behoefte te kiezen. Wie? Ik! Ook hier hoofdrolspeler en toeschouwer tegelijk. Vrezen, inleven en interpreteren en tegelijkertijd waarnemen, meeleven en kritiseren. Als je goed met jezelf overweg kunt, heb je al die onzin van anderen niet nodig. Niemand die jou zo goed kent als jezelf. Alle achterdeurtjes, toneelopvoeringen, rondjes om de tuin, verborgen agenda's, noem het op. Als ik ze niet ken van mezelf, wie dan?

 Gemak en onmogelijkheid in een!! Beste maatjes en grootste vijanden. Kop en keerzijde. Net zo als feesten met iemand waarvan je alle plezierige zwaktes kent dicht in de buurt van het ultieme genot komt, is strijden met iemand, die altijd weet wat je volgende stap zal zijn en jij daar dan weer van op de hoogte bent, erger dan de ergste stadsguerilla in een spiegeltent. Het is drie-op-een-rij spelen met jezelf. Misschien niet zinloos, waarschijnlijk nutteloos en gegarandeerd zonder resultaat .... tenzij je het jezelf toestaat.

 Dus .... Altijd weer jij. Altijd weer jezelf waar je moet zijn. Jij doet. Jij laat. Jij ondergaat, Jij ... etc. Toch zo verrekte jammer, dat je het zooitje niet in andermans schoenen kunt schuiven.

Uitlopen

 Daar gaan we met de dag. Het is als starten met een marathon na een nacht stevig doorhalen. Dat wordt eerst 'dronken' worden, dan beroerd, dan de misselijkheid uit kotsen, vervolgens langzaam bijkomen, het gif je lijf uit geduwd voelen worden en langzaam met de vereiste soepelheid in het gewenste ritme  komen om tenslotte fit over de finish te gaan. Als we nou die eerste 42 kilometer zouden kunnen overslaan, zou het best nog een aardig daggie kunnen worden.

 Was het al geen zondag geweest, zou het er een geworden zijn. Zo qua allerzielen/allerheiligen (of is het omgekeerd) getuigt mijn ongewilde planning van een ongekend inlevingsgevoel. Een pot chrysanten aan de voet van mijn bed zou niet hebben misstaan. En halloween? Ach, alles wat grijpbaar is, daar raak ik niet zo van onder de indruk.

 Concentreren op de aardse zaken dus. Was, afwas en verder, mocht dat er al van komen. Ben benieuwd wanneer ik me aan het opruimen en inpakken gezet krijg. Wat gaat de trigger worden? Wat is de drempel die rest?

Doodvermoeiend

 Dat was er weer zo eentje. Zo'n nacht waar Fikkie feestelijk voor zou bedanken. Mij werd in deze helaas niks gevraagd. Het zal middernacht zijn geweest, toen ik het voor mijn kiezen kreeg. Het kan niet anders, dan dat ik nou weet, hoe het voelt, als ik deze wereld ga verlaten. Het is me uit den treure voorgekauwd. Belicht vanuit iedere denkbare positie. Een flightsimulator is er niks bij. Niet goed, geld terug is in deze natuurlijk een beetje goedkoop argument, maar commercieel gezien met 0% risico toe te passen. En absoluut 'kleine-lettertjes'- vrij.

 Het aan den lijve ondervinden èn tegelijkertijd eerste en enige rang zitten in het publiek. Ik heb voor een fractie ervan menig hulpverlener van z'n nachtrust beroofd, zelfs een keer een hotel op stelten gezet en nu denk ik .... "Is dat het nou?", "Kan het niet anders?", "Beroerde timing!", "Waar heb ik het aan te danken?", "Gaan we dit uitzingen of farmaceutisch de nek omdraaien?"

  Vannacht voor het laatste gekozen en na verloop van tijd diep weggezakt in een intens zwarte leegte om net na zevenen op de wekker te kijken en twee tellen later te zien dat het half negen is geweest. Moe, gesloopt, verkrampt maar niet gebroken ..... Nu moet ik zelf wel erg hard lachen.

Christelijk?

 1 november .... in een gemiddelde kerk kun je ook hier tegenwoordig zonder gevaar voor andermans leven rustig een mitrailleur leeg schieten. Misschien dat je een verdwaalde kip raakt, maar de kans op een mens is klein. Maaaaaaar .... wel die feestdagen vasthouden, hè!. Dat is zó typisch Frans. Altijd van twee walletjes willen eten. Net als je door de staat laten onderhouden, maar belasting betalen iets is, dat een ander moet doen. En die opsomming kan ik eindeloos aanvullen.

 Nee, ik ga niet klagen. Moeten die lui helemaal zelf weten. Gelukkig zit het besef van die dag met de daarbij behorende beperkingen in de winkeltijden, ergens in mijn minder bewuste delen opgeslagen. Tegen twaalven had ik ineens zoiets van .... "Volgens mij moet ik boodschappen doen." Als één van de laatste klanten mocht ik naar binnen. De lege schappen staarden me verwijtend aan. Gelukkig had ik geen behoefte aan waar niet de moeite voor was gedaan om het bij te vullen. Mijn standaardartikelen stonden nog voldoende in de vakken en extra's zijn altijd wel te vinden. De chrysanten doe ik volgende week wel als iedere supermarkt van z'n overschot af wil.

Jaarwisseling

 De eerste voor dit jaar komt er aan: 3/11, na de zieltjes en de heiligen. Puur naar de meters tekst kijkend, privé-tekst dan wel te verstaan, stabiliseert de boel sinds 2012. Het derde jaar op rij zit ik rond de 80 pagina's in Word. 2011 was het nog het dubbele met een top in 2009 van ruim over de 300. 2009 moet dus wel het meest beroerde jaar zijn geweest na de dood van Yoland, uitgaande van het feit, dat ik minder tijd aan schrijven besteed, als het me beter gaat.

 In het blog is precies een omgekeerde beweging zichtbaar. Zegt wel iets over de aard van die schrijverij, lijkt me zo. Privé kalmer, algemeen drukker. Het manneke krijgt kortom praatjes. Op schrift dan wel te verstaan. Verbaal zal ik niet snel iemand vermoeien.

 Voel ook vandaag weer zo'n dag aankomen, die ik het liefst op het toetsenbord zou verkeuvelen. Heb ik aan het begin van de maand wel vaker last van. Die verdwenen sliert geeft behalve visueel esthetisch genot blijkbaar ook een gevoel van vrijheid en ruimte. Ruimte die ik dan weer domgenoeg wil opvullen. Ach, de mens .... Moeten we het er nog over hebben?

Vermoeiend

 Dat was een diepe ver-weg nacht. Slechts eenmaal onderbroken maar dan wel door flimisch spektakel. Je zou dan toch 's morgen om een uur of zes fit en blakend van de energie uit bed moeten kunnen springen, niet dan? Niks is minder waar. Na een blik op de hema-wekker ben ik gewoon weer dromeland in gewandeld tot voorbij negenen. Om moe en traag met een betonkop en een weerbarstig lijf onder de dekbedden uit te komen. Alsof ik gisteren de hele dag hout heb staan hakken onderwijl vaten bier legend. Hetgeen niet eens in me op is gekomen, laat staan dat ik het gedaan heb. Noch het hout, noch het bier.

 Zal wel weer met de leeftijd te maken hebben, zoals altijd alles met de leeftijd te maken heeft, maar je je dat pas begint te realiseren, als die leeftijd grenzen stelt ipv mogelijkheden biedt. "Allez, dans les pieds!" Om het op z'n Cruijffiaans in het Frans te zeggen.Verder meters maken vandaag. Zittend dus. Niks inspanning of zo. Eigenlijk zit ik de hele dag al te slapen, waarom ik dat dan 's nachts nog een keertje moet, snap ik niet.

Omslaan

 .
 Punt
 Netter.
 Opruimen die sliert.
 Blikveldvervuiling.
 Opnieuw
 Meer van hetzelfde.
 Maar anders.
 Of ook niet.
 Afwachten.
 Inloggen.
 Zien.