maandag 6 augustus 2012
zondag 5 augustus 2012
I Salari
Het zal een uur of twee in de ochtend zijn. Het hondengesprek rolt alweer uren door het dal heen en weer doorspekt met onvoorspelbare stiltes. Het geblaf kan mijn aandacht trekken als het ineens los barst, de stilte overvalt me als ze de tijd krijgt om zich breed te maken. Zo schommel ik heen en weer tussen de nachtelijke realiteit van een onherbergzame plek in Umbrië en de werkelijkheid van een onwerkelijk bestaan in mijn hoofd.
Ik ben niet onvoorbereid van huis vertrokken maar wel zonder omlijnde bedoelingen op dit eiland uit mijn verleden aangekomen. Ik moest weg, maar hoefde niet aan te komen. Sinds ik mijn Laptop hier op tafel heb gelegd is de nodige tijd verstreken. Ik heb duizenden woorden geprobeerd, geproefd of ze op papier passen, alles weer opgeruimd, opnieuw begonnen en dat meerdere keren herhaald. Ik heb me al die tijd niks afgevraagd. Niet wat ik wil. Niet waar ik mee bezig ben. Niet of het zin heeft, wat ik doe. Ik drijf, hou mijn hoofd boven water maar laat de rest aan de stroom over. Theoretisch gezien zou het einddoel de zee, een oceaan zijn. Praktisch zal de tocht lang voordien ergens aan een oever eindigen, in een binnenbocht of afgevangen tussen een stel kribben.
Het is niet van belang waar ik uitkom noch waarom ik op die plek terecht kom. Had ik iets gezocht en dat willen vinden, had ik niet moeten vertrekken. Reizen ontslaat je, reizen geeft je vrijheid, nieuwe indrukken vormen een autosnelwegbrede vluchtweg voor waar je eigenlijk mee bezig zou moeten zijn; het verkennen van die ene vierkante meter die werkelijk kunt overzien.
Mijn reis is een verplaatsing in de tijd met terugwerkende kracht. Ruim twintig jaar moet ik van mijn bestaan afpellen om aansluiting te vinden aan de plek waar ik nu ben. Voor de olijfbomen, waar het dal mee gevuld is, nauwelijks een rimpeling in hun bestaan, voor mij het meest enerverende kwart van mijn leven waar ik slechts met de nodige kleerscheuren doorheen ben geglipt. Iets is in die tijd veranderd en misschien wil(de) ik daar iets mee, het met wijdse gebaren afbaken of zelfs in mooie woorden vereeuwigen, terwijl ik er gewoon overheen gestruikeld ben, over de drempel van de tijd.
Ik ben niet onvoorbereid van huis vertrokken maar wel zonder omlijnde bedoelingen op dit eiland uit mijn verleden aangekomen. Ik moest weg, maar hoefde niet aan te komen. Sinds ik mijn Laptop hier op tafel heb gelegd is de nodige tijd verstreken. Ik heb duizenden woorden geprobeerd, geproefd of ze op papier passen, alles weer opgeruimd, opnieuw begonnen en dat meerdere keren herhaald. Ik heb me al die tijd niks afgevraagd. Niet wat ik wil. Niet waar ik mee bezig ben. Niet of het zin heeft, wat ik doe. Ik drijf, hou mijn hoofd boven water maar laat de rest aan de stroom over. Theoretisch gezien zou het einddoel de zee, een oceaan zijn. Praktisch zal de tocht lang voordien ergens aan een oever eindigen, in een binnenbocht of afgevangen tussen een stel kribben.
Het is niet van belang waar ik uitkom noch waarom ik op die plek terecht kom. Had ik iets gezocht en dat willen vinden, had ik niet moeten vertrekken. Reizen ontslaat je, reizen geeft je vrijheid, nieuwe indrukken vormen een autosnelwegbrede vluchtweg voor waar je eigenlijk mee bezig zou moeten zijn; het verkennen van die ene vierkante meter die werkelijk kunt overzien.
Mijn reis is een verplaatsing in de tijd met terugwerkende kracht. Ruim twintig jaar moet ik van mijn bestaan afpellen om aansluiting te vinden aan de plek waar ik nu ben. Voor de olijfbomen, waar het dal mee gevuld is, nauwelijks een rimpeling in hun bestaan, voor mij het meest enerverende kwart van mijn leven waar ik slechts met de nodige kleerscheuren doorheen ben geglipt. Iets is in die tijd veranderd en misschien wil(de) ik daar iets mee, het met wijdse gebaren afbaken of zelfs in mooie woorden vereeuwigen, terwijl ik er gewoon overheen gestruikeld ben, over de drempel van de tijd.
zaterdag 4 augustus 2012
La Vie
Vijf uur wakker, zeven uur de illusie van nog een paar meter slaap opgegeven en onder het heerlijke dekbed vandaan richting het ontbijt. De honden zijn al wakker en in de benen. Het wordt steeds vreemder hier. Nog geen kat voor de deur. Is er nog iets waar je op kunt vertrouwen?
Het piepen bij het openen van de deurluiken is het verzamelsignaal voor de katten. Als iedereen present en verzorgd is, kom ikzelf aan de beurt:
Ontbijt,
Honden,
Schrijven,
Lunch,
Biertje,
Babbeltje.
.... en dan weer 'moeten'. Maakt niet uit. Iedere dag weer wat. Iedere dag een aantal uren, soms tot werkdagformaat vullen met wat helaas nog steeds niet nagelaten kan worden. Werk! Maar het werkt.
Het piepen bij het openen van de deurluiken is het verzamelsignaal voor de katten. Als iedereen present en verzorgd is, kom ikzelf aan de beurt:
Ontbijt,
Honden,
Schrijven,
Lunch,
Biertje,
Babbeltje.
.... en dan weer 'moeten'. Maakt niet uit. Iedere dag weer wat. Iedere dag een aantal uren, soms tot werkdagformaat vullen met wat helaas nog steeds niet nagelaten kan worden. Werk! Maar het werkt.
vrijdag 3 augustus 2012
Aii
Leuk! Bezoek! En dat zo heerlijk onverwachts. Iemand die deze plek nog nooit gezien heeft, maar ik al heel wat jaartjes langer ken dan ik in Frankrijk zit. Ik ken de nodige types die dit als een teken zouden duiden. Tenminste achteraf, want dat is natuurlijk wel zo makkelijk en veilig. Ik zou er niet vies van zijn, laat ik daar duidelijk in zijn, maar het wordt steeds moeilijker om in mijn eigen sprookjes te trappen.
Wat daarentegen heeeeeel zeker is, dat betreft onkruid, stof en spinnenwebben verwijderen, opruimen, opdekken en waar nodig herstellen. Hier moet een Lazarus uit de dood herrijzen. Helaas zal een gebed of gebaar niet voldoende zijn om deze transformatie tot stand te brengen. Er zal gewerkt moeten worden. Nu was dat alweer enige dagen de bedoeling maar verder dan die intentie is het nog niet gekomen. Tijd voor concrete actie. De klok tikt.
Twee dagen buiten, zondag binnen, maandag de uitloop en vanaf dinsdagmiddag een paar dagen feest. Geen naar vooruitzicht behalve dat bij de opstart van de bezigheden al bekend is dat ze gauw weer in de kiem smoren met hernieuwde opstartperikelen in het verlengde. Nee, het is ook nooit goed. Dat klopt. Alleen die ene definitieve oplossing met tastbaar perspectief zal een einde kunnen maken aan dat af en aan gekwakkel.
Wat daarentegen heeeeeel zeker is, dat betreft onkruid, stof en spinnenwebben verwijderen, opruimen, opdekken en waar nodig herstellen. Hier moet een Lazarus uit de dood herrijzen. Helaas zal een gebed of gebaar niet voldoende zijn om deze transformatie tot stand te brengen. Er zal gewerkt moeten worden. Nu was dat alweer enige dagen de bedoeling maar verder dan die intentie is het nog niet gekomen. Tijd voor concrete actie. De klok tikt.
Twee dagen buiten, zondag binnen, maandag de uitloop en vanaf dinsdagmiddag een paar dagen feest. Geen naar vooruitzicht behalve dat bij de opstart van de bezigheden al bekend is dat ze gauw weer in de kiem smoren met hernieuwde opstartperikelen in het verlengde. Nee, het is ook nooit goed. Dat klopt. Alleen die ene definitieve oplossing met tastbaar perspectief zal een einde kunnen maken aan dat af en aan gekwakkel.
donderdag 2 augustus 2012
Vervelend
Katrien krabbelde gistermiddag snel op en ik krabbelde af, als je dat kunt zeggen, tegen alle verwachtingen, redelijkheid, voorzienigheid, noem het op ... in. De financiën fatsoenlijk afgehandeld, het weer naar wens, over de schrik van Katrien heen, alles duidde op een stabiele wegligging maar gaande de dag vandaag moet je bij iedere bocht alle zeilen bijzetten. Ja, in het leven kan dat, auto's en boten door elkaar.
Dat dit de buitenwacht niet meer of minder de strot uitkomt kan ik me nauwelijks voorstellen. Als je het mij persoonlijk vraagt, zal ik het netjes houden, maar termen als 'zat', 'spuug' en meer vandien aard zijn onvermijdelijk.
Volgens mij val ik niet in de categorie die zichzelf met grote regelmaat veren in de reet steekt. Een erg irritant idee. Ik ben niet makkelijk voor mezelf, probeer in de gaten te houden wat gebeurd en hoop met het begrip in positieve zin iets te kunnen. Inmiddels snap ik er echter geen reet meer van. Ook zonder veren.
Dat dit de buitenwacht niet meer of minder de strot uitkomt kan ik me nauwelijks voorstellen. Als je het mij persoonlijk vraagt, zal ik het netjes houden, maar termen als 'zat', 'spuug' en meer vandien aard zijn onvermijdelijk.
Volgens mij val ik niet in de categorie die zichzelf met grote regelmaat veren in de reet steekt. Een erg irritant idee. Ik ben niet makkelijk voor mezelf, probeer in de gaten te houden wat gebeurd en hoop met het begrip in positieve zin iets te kunnen. Inmiddels snap ik er echter geen reet meer van. Ook zonder veren.
woensdag 1 augustus 2012
Diep
Tussen de financiële bedrijven door gisteren nog last van honden gehad die schijt hadden aan hun baas, luisteren en meer van dat gareligs. Om tien uur 's morgens roken ze achter in het bos iets en bleven maar druk snuffelen. In de overtuiging dat ze van het gesnuffel wel genoeg zouden krijgen, ben ik doorgelopen. Terug binnen nog steeds alleen, wat al een afwijking was van de norm in de laatste 12 maanden.
Twee uur later opzoek gegaan in het bos. Een twijfelachtige bezigheid want je weet één ding zeker. Waar je ze het laatst gezien hebt, zullen ze zeker niet zijn. Waar dan wel is een pure gok. En dat werd wederom twee uur later bewezen, toen ik ze helemaal aan de andere kant van het terrein zag lopen langs het waterstroompje tussen mij en mijn buurman. Kompleet nat, modderig en helemaal kapot. Sammy was met moeite vooruit te branden en voordat Katrien terug was, heeft meer dan een half uur gekost voor een afstand van vijf minuten.
Katrien heeft iets ongekends fels. Een fanatisme zonder grenzen. Als ze een ree zou zien, zou ze er met een gebroken poot nog achteraan gaan. Op zo'n manier heeft zo ook van die vier uur vrijheid genoten. Eenmaal op het thuishonk was ze niet meer in staat om op te staan. Na de eerste schrik en wat controles maar voorzichtig geconstateerd dat ze 'op' was. Zelfs liggend van zij verwisselen, daar miste ze de kracht voor in haar poten. Ik heb haar een keer of drie na een hoop gepiep op de andere zij geholpen. De laatste keer was vannacht om half twee. Het vullen van de voerbak vanochtend bracht haar uit eigen beweging in de benen. Gelukkig maar.
Twee uur later opzoek gegaan in het bos. Een twijfelachtige bezigheid want je weet één ding zeker. Waar je ze het laatst gezien hebt, zullen ze zeker niet zijn. Waar dan wel is een pure gok. En dat werd wederom twee uur later bewezen, toen ik ze helemaal aan de andere kant van het terrein zag lopen langs het waterstroompje tussen mij en mijn buurman. Kompleet nat, modderig en helemaal kapot. Sammy was met moeite vooruit te branden en voordat Katrien terug was, heeft meer dan een half uur gekost voor een afstand van vijf minuten.
Katrien heeft iets ongekends fels. Een fanatisme zonder grenzen. Als ze een ree zou zien, zou ze er met een gebroken poot nog achteraan gaan. Op zo'n manier heeft zo ook van die vier uur vrijheid genoten. Eenmaal op het thuishonk was ze niet meer in staat om op te staan. Na de eerste schrik en wat controles maar voorzichtig geconstateerd dat ze 'op' was. Zelfs liggend van zij verwisselen, daar miste ze de kracht voor in haar poten. Ik heb haar een keer of drie na een hoop gepiep op de andere zij geholpen. De laatste keer was vannacht om half twee. Het vullen van de voerbak vanochtend bracht haar uit eigen beweging in de benen. Gelukkig maar.
Overzicht
(12/05/2009) Wat zou ik nu echt willen, mocht ik niet links en rechts door meer of minder externe obstakels belemmerd (lijken te) worden?? Platteland of niet? Stad of dorp? Bergen of zee? Groot of klein? Zelfvoorzienend of niet? Is het nog steeds niet het moment om keuzes te maken??
In eerste instantie Boussac om zelf tot rust te komen en de honden een prettige ouwe dag te gunnen en dan verder zien? Nog eens verkassen? Ik moet er nu niet aan denken!
Wat ik ‘moet’ is de smaak aan het leven terugkrijgen en wat tot nu toe redelijk naar mijn zin is geweest niet door de last van de afgelopen 2-3 jaar kapot laten drukken. Als er iets ‘moet’ dan is het dat. Het heeft werkelijk geen zin om de resterende twintig, misschien nog wel dertig jaar zielig te gaan zitten wegkwijnen. Waar is de instelling gebleven om, als je ten onder gaat, dat tenminste feestend en in stijl te doen?? Meer dan ‘genieten van’ zit er in het leven niet in en ‘afzien’, daar heb ik nooit voor gekozen. Dus nu ook: scherven bijeen rapen, kijken wat er over blijft, zien wat je daar nog van kunt maken en ermee aan de slag! Boussac: opknappen, inrichten, wonen en leven en ondertussen bezig zijn met het opknappen van het terrein etc.
Moest vanmorgen weer denken aan het feit dat Yoland me met haar dood in feite mooi opgescheept heeft met de hele zooi, die zij hier veroorzaakt heeft door jarenlang consequent te weigeren om met het groot onderhoud aan de slag te gaan. Alles moest met ‘poetsen & verven’ in stand worden gehouden, het mocht allemaal vooral niks kosten. Nu sta ik hier een beetje met de handen in het haar en weet niet waar te beginnen, wat nog wel zin heeft en wat niet en voel me op de plek, die me ooit voor het eerst in mijn leven een gevoel van ‘thuis’ heeft gegeven, ontheemd en ontredderd. Het is om te huilen. Lijkt me soms handig. Het schijnt op te luchten maar oplossen zal het niets. Ik mis iemand om me aan op te trekken, iemand om plannen mee te maken, iemand om die hele godvergeve zooi die mijn leven is geworden weer enige zin te geven.
Ja, die ander. Die persoon waar ik bij weg kan kruipen maar tegelijk ook verzorgen kan, die mij op koers houdt en op hetzelfde moment door mij gestimuleerd wordt, etc. Die ander die de wip in evenwicht kan brengen. Nu werkt dat niet, is het anders, lijkt vaak zinloos en toch moet ik verder, door, die zin terug vinden, opnieuw vorm geven, omwerken. Het kan, zal wel moeten kunnen, zelfs hier maar hoelang, hoe veel langer gaat dat hier duren dan op een andere, nieuwe, kleinere plek??
Ik zoek naar mogelijkheden om het wachten te verkorten en vraag me af wat het concreet mag kosten om het initiatief weer terug in mijn eigen handen te krijgen! Steeds vanuit het idee dat het hier goed toeven is en ik de twee jaar die het zou kosten wel door zou komen. Die twee jaar zijn bijna om en uitzicht op een einde, zicht op dat befaamde licht aan het eind van de tunnel is er nog voor geen meter. Dit kan nog twee jaar en ook gerust nog langer duren. Het juridische getouwtrek kan vooralsnog alleen beëindigd worden als ik Thierry zijn zin geef. En dat wil ik niet, iedere vezel in mijn lijf verzet zich daar tegen. Maar wie of wat houdt een toekomstige eigenaar af van de verkoop van de grond aan de boer? Misschien is d’r wel iemand blij als hij die grond niet heeft. En die persoon mag Herman gaan zoeken en hopelijk snel vinden. Liefst morgen, waardoor deze situatie eindelijk eindig, overzichtelijk wordt!!
In eerste instantie Boussac om zelf tot rust te komen en de honden een prettige ouwe dag te gunnen en dan verder zien? Nog eens verkassen? Ik moet er nu niet aan denken!
Wat ik ‘moet’ is de smaak aan het leven terugkrijgen en wat tot nu toe redelijk naar mijn zin is geweest niet door de last van de afgelopen 2-3 jaar kapot laten drukken. Als er iets ‘moet’ dan is het dat. Het heeft werkelijk geen zin om de resterende twintig, misschien nog wel dertig jaar zielig te gaan zitten wegkwijnen. Waar is de instelling gebleven om, als je ten onder gaat, dat tenminste feestend en in stijl te doen?? Meer dan ‘genieten van’ zit er in het leven niet in en ‘afzien’, daar heb ik nooit voor gekozen. Dus nu ook: scherven bijeen rapen, kijken wat er over blijft, zien wat je daar nog van kunt maken en ermee aan de slag! Boussac: opknappen, inrichten, wonen en leven en ondertussen bezig zijn met het opknappen van het terrein etc.
Moest vanmorgen weer denken aan het feit dat Yoland me met haar dood in feite mooi opgescheept heeft met de hele zooi, die zij hier veroorzaakt heeft door jarenlang consequent te weigeren om met het groot onderhoud aan de slag te gaan. Alles moest met ‘poetsen & verven’ in stand worden gehouden, het mocht allemaal vooral niks kosten. Nu sta ik hier een beetje met de handen in het haar en weet niet waar te beginnen, wat nog wel zin heeft en wat niet en voel me op de plek, die me ooit voor het eerst in mijn leven een gevoel van ‘thuis’ heeft gegeven, ontheemd en ontredderd. Het is om te huilen. Lijkt me soms handig. Het schijnt op te luchten maar oplossen zal het niets. Ik mis iemand om me aan op te trekken, iemand om plannen mee te maken, iemand om die hele godvergeve zooi die mijn leven is geworden weer enige zin te geven.
Ja, die ander. Die persoon waar ik bij weg kan kruipen maar tegelijk ook verzorgen kan, die mij op koers houdt en op hetzelfde moment door mij gestimuleerd wordt, etc. Die ander die de wip in evenwicht kan brengen. Nu werkt dat niet, is het anders, lijkt vaak zinloos en toch moet ik verder, door, die zin terug vinden, opnieuw vorm geven, omwerken. Het kan, zal wel moeten kunnen, zelfs hier maar hoelang, hoe veel langer gaat dat hier duren dan op een andere, nieuwe, kleinere plek??
Ik zoek naar mogelijkheden om het wachten te verkorten en vraag me af wat het concreet mag kosten om het initiatief weer terug in mijn eigen handen te krijgen! Steeds vanuit het idee dat het hier goed toeven is en ik de twee jaar die het zou kosten wel door zou komen. Die twee jaar zijn bijna om en uitzicht op een einde, zicht op dat befaamde licht aan het eind van de tunnel is er nog voor geen meter. Dit kan nog twee jaar en ook gerust nog langer duren. Het juridische getouwtrek kan vooralsnog alleen beëindigd worden als ik Thierry zijn zin geef. En dat wil ik niet, iedere vezel in mijn lijf verzet zich daar tegen. Maar wie of wat houdt een toekomstige eigenaar af van de verkoop van de grond aan de boer? Misschien is d’r wel iemand blij als hij die grond niet heeft. En die persoon mag Herman gaan zoeken en hopelijk snel vinden. Liefst morgen, waardoor deze situatie eindelijk eindig, overzichtelijk wordt!!
Abonneren op:
Posts (Atom)