Uitzicht

(29/01/2009) Zit ik mezelf dwars? Is dit het laatste stukje tot op de bodem en moet ik er gewoon effe door? Ik zit nu op drie dagen zonder kalmeringsmiddel, drink niet of nauwelijks alcohol, slik allerlei voedingssupplementen en ben bezig (als ik het moet geloven) met een grote schoonmaak van de lever. Zoveel gezondheid, zoveel zorgvuldigheid en het levert mij (nog) niet dat ene kleine stukje extra energie op, het fysieke steuntje in de rug, waardoor ik wat gemotiveerder in mijn leven sta, de dingen makkelijker aanpak ipv alles maar ongeïnteresseerd te laten lopen. Het steeds maar vol blijven houden, mezelf moed in praten, tot geduld manen, oppeppen, dom doorzetten en steeds weer de dag beëindigen met lege handen, zonder serieuze vooruitgang. Het is zo ontmoedigend.

 ‘Tuurlijk zie ik de kleine dingen, dwing me die te zien, dwing me daar bij stil te staan. ‘Tuurlijk sta ik niet meer, waar ik een jaar geleden stond, op een slagveld, met stomheid geslagen, kreperend van de pijn en volkomen gedesoriënteerd. Nee, gelukkig, maar als ik het slagveld al verlaten heb, sta ik hooguit aan de rand, me vertwijfeld afvragend of ik terug ga naar waar ik vooraf vandaan ben gekomen of verder ga of ik doorga of beter/net zo goed kan blijven of ik bereid ben de strijd (met het leven) weer aan te gaan of me ervoor verstop. Het is geen mooie stemming, waar ik sinds mijn recente inzicht in verzeild ben geraakt. En wist ik nou maar waarom, -door dat zo is. Door het verkregen inzicht? Door het stoppen met het kalmeringsmiddel? Door de bezem die door mijn lijf gehaald wordt? Gewoon door het proces waarmee ik bezig ben? Wie het weet, mag het zeggen!

 Ondanks het feit dat ik me fysiek steviger en emotioneel stabieler voel èn ben, is er iets wat me weerhoudt om daar mijn voordeel mee te doen. Steeds weer het gevoel alsof ik niet verder mag, alsof dit niet meer voor mij bedoeld is, alsof dit alles me niet toekomt….. Ik kan zo moe van mezelf worden. Soms word ik d’r een beetje gek van. De afgelopen dagen is d’r weer met enige regelmaat de neiging om te huilen. Kon ik die kraan maar open zetten en dan, zoals de verhalen gaan, er vanaf zijn …… Lijkt me heerlijk. Weer beweging, actie, lol, bezig zijn, zin, motivatie. Allemaal simpele, kleine, voor de hand liggende dingen, die mij maar niet gegund worden ..... door mezelf (?).

Slijtage

(28/01/2009) Motivatie!! De zon komt op en mijn motivatie om met deze dag bezig te zijn verdwijnt als rijp van de daken. Het is raar. Ik mis Yoland ogenschijnlijk vanzelfsprekend op mindere momenten maar vooral toch op momenten als deze waarop het beter gaat, maar net niet helemaal. De stimulans waar je vaak enkel met aanwezigheid met z’n tweeën (onderling) toe in staat bent, is moeilijk in je eentje op te brengen.

 Een mooie dag, vooruitgang alom maar zin om iets te doen?? Hò maar!! Daar is het ongeduld weer. Eerst snakken naar vooruitgang. Is er vooruitgang, dan ineens alles willen!! Moeite, het zal nog heel wat moeite en tijd kosten. Niks is ooit vanzelf gegaan, zelfs niet toen het leven een goed geöliede machine was. Met al het zand van het afgelopen jaar in de machinerie zou het wonderlijk zijn als het sneller en soepeler ging.

 Hoe maak ik het mezelf aantrekkelijker om door te gaan ipv bij de pakken neer te zitten?? Ik vrees, dat er weing anders op zit dan proberen, proberen en nog eens proberen en niet al te moeilijk doen als het niet lukt. Ergens ooit zal die bal wel weer gaan rollen zoals de afgelopen dagen ook ineens, een beetje als uit het niets de rust in mijn lijf lijkt teruggekeerd. Slijten is een slijtageslag!

Smaak

 Vanmiddag o.a. in de Metro geweest. Een aantal dingen kan ik of nergens anders krijgen of moet het naar mijn smaak te duur betalen o.a. omdat het in tè kleine verpakkingen wordt aangeboden. Lopend door die multi-functionele hal, waar net zo goed een Kwik-fit of een auto-dealer had kunnen zitten, kriebelde vanalles onverwachts.

 Ik kwam er wekelijks maar nu hooguit 1x per kwartaal en pik dan snel en bijna blindelings de gewenste produkten uit de rekken, sluis me door de kassa's en ben weer weg. De vorige keer, voor de feestdagen bleef ik onverwachts al iets langer hangen op de afdeling servies en andersoortige potjes en glazen maar vandaag was het bijna ouderwets snuffelen naar wat ik allemaal wel niet zou kunnen gebruiken.

 De vijf kilo asperges heb ik maar laten staan hoewel die erg lekker uitzagen. Ook de verse kreeft en de nog bijna levende forellen maar gelaten voor wat het was. Behalve dat de hoeveelheden betekenen dat het grootste deel in de diepvries zal verdwijnen, is mijn voorspelbaarheid qua voedselinname nog erg afhankelijk van nauwelijks te benoemen factoren. Voorlopig vooral ingrediënten uit de groentehoek en andere redelijk anonieme maaltijdonderdelen, die ik met wat kruiden de ene of ander kant van de wereld op kan manoevreren.

 Maar de smaak is er weer. Ook de smaak. De smaak naar anders. De smaak naar meer. Nog ff en ik geloof weer in mezelf. Dit is een waarschuwing die minstens goed is voor twee!!

Omdenken

 Bij gebrek aan een duidelijk onderwerp, een fenomeen dat me de laatst tijd met regelmaat parten speelt, en het ontbreken van irritatie en ergernis zie ik me gedwongen om andere blikken open te trekken dan het simpelweg een eind weg mopperen op mezelf en de wereld. Ik zou een eindje weg kunnen filosoferen. Onderwerpen als "Vrijheid" en "Kritiek" walsen nog steeds niet zo lekker over mijn tong als een volle ronde Bourgogne op leeftijd om over de nasmaak nog maar te zwijgen. Helaas staat mijn pet daar niet naar. Waar dat hoofddeksel wel voor te porren is, zal ik in het uiterste geval aan Joost vragen, maar die wijsneus hou ik het liefst buiten mijn persoonlijke beslommeringen.

 Het gaat goed! Dat doet deugt maar staat zo kaaltjes. Nu kan het altijd beter maar duik ik daarin, lijkt het net alsof het slecht gaat en dat klopt dus niet. Ingewikkeld en dat op een morgen die aanvoelt als maandag terwijl de week al een dag voortgeschreden is. Een dinsdag met maandaggevoel en bovendien voor het eerst sinds weken zoiets vreemds als vallend water gehad. Ik voel een prettig huiselijke mopperbui opkomen maar zal deze voor een keer over laten trekken.

 Mocht dit zo doorzetten ontstaat de komende weken en maanden een zeer tegenstrijdige situatie op deze plek. De laatste herinneringen uit 2002 èn 2009 schetsen vooral een beeld van slecht, slechter, slechtst. Het waren beide jaren, die ik van me af heb geschreven om ze kwijt te zijn. Voor grotere verschillen met wat er nu aan schijnt te komen en voor mijn gevoel het grootste deel van mijn leven heeft uitgemaakt, moet je ver terug in de vorige eeuw. Dat klinkt!! Alleen de eerste helft van de jaren tachtig heeft zwartere momenten gekend. Eens zien hoe we al deze uitdagingen het hoofd gaan bieden. Ik voel een mij geheel vreemde activiteit opborrelen: opruimen!!

Unwanted

 Rare dagen die laatste weken en het heeft een tijdje geduurd, voordat ik begreep wat gaande was. Bezig met vanalles en nog wat, druk zelfs en niet alleen in vergelijking met de afgelopen jaren en toch steeds een onbestemd gevoel dat de boventoon bleef  en blijft voeren. Geen vreemd gevoel in feite, dat gebrek aan bestemming als je erbij stilstaat. Ik ben nu uiteindelijk, tegen alles in wat ik wilde na de dood van Yoland, gewoon weer bezig met leven hier.

 Alles wat ik doe, roept vragen op. Hoe wil ik het? Waar wil ik het? Wat mag het kosten? Wat wil ik ermee? Wil ik er iets mee ..... Nee dus, maar zonder een antwoord geen doen, zonder doen nog meer rotzooi en dat wil ik niet meer. Dat is de enige reden geweest om aan de slag te gaan. Cosmetisch, enkel voor de indruk, opmaak, nep, fake, pretentie, noem het op, allemaal van die foute zaken, alles waar ik een pesthekel aan heb.

 En ondanks alle denkbare dubbelheden, inwendig verzet en dagen dat de hele zooi in de blubber mag zakken voelt het niet verkeerd. Ik ben in grote lijnen lekker bezig, weet redelijk afstand te houden, relativeer alle noodzakelijke kanten op, blijk het genieten niet verleerd en beloon me indien gewenst ruimschoots met die andere bezigheden, die er vroeger stelselmatig bij inschoten.

Jippie!

 Teug op de thuisbasis en nieteens met tegenzin! De beweging Voortwaarts dendert door, geen stappen op de plaats of zelfs terug en ik ga dat lekker laten gebeuren. Baggage naar binnen, overstappen van de ene auto in de andere en de honden ophalen. Als club compleet is straks een glaasje erbij en voorzichtig met mijn blik richting de invulling van de nieuwe maand.

Frans

 Vanaf de allereerste kennismaking in de brugklas heb ik een gepaste hekel gehad aan alles wat met de Franse taal te maken had. Welke duistere krachten daarbij aan het werk zijn geweest, mag de befaamde Joost weten, ik niet. Na de terreur van het hele regiment verschillende tijden met de daarbij behorende werkwoordvervoegingen en een uitspraak ("Formidabel miserabel" volgens Kaldenhoven!) die maar geen vrede met mijn tong kon sluiten, dacht ik na vier jaar dat het leed geleden was.

 Slechts een paar jaar later zat ik voor mijn studie Fysische Geografie in de Vogezen, Frankrijk. Een soort "Nooit meer slapen" maar dan in eindeloos uitgestrekte dennenbossen. Zonder individuele veldwerkervaring in een land waar je met de taal niet uit de voeten kunt, zal het nooit lukken om dat formidabele boek op de juiste waarde te schatten. Door omstandigheden heeft die periode ipv 2x6 uiteindelijk iets van ruim 30 weken geduurd, verdeeld over drie jaar. Het veldwerk heeft nooit iets opgeleverd, maar mijn Frans is in die tijd met sprongen vooruitgegaan.

 Dat ik ooit in het buitenland zou eindigen, stond voor mij al vroeg als een paal boven water. Ik had en heb niks met Nederland. Geniet nu de eerste dagen van mijn jaarlijkse bezoekje met volle teugen van oude vertrouwde plekken en gewoontes om in de laatste dagen zo'n claustrofobische afkeer op te bouwen, dat ik na een week altijd opgelucht ademhaal als ik Lille achter me heb gelaten. Maar ja, dat het nu Frankrijk moest worden ....

(Restant reünie-blog)