Viraal_89

 Daar gaan we dan ... naar beneden op de glijdende schaal. Tijdenlang hard ontkent en nu op de drempel van de invoering. De QR-samenleving staat op het punt om het verwachte blijvertje te worden. Voorlopig 'slechts' een advies van de Europese Commisie. Maar we hebben inmiddels ervaring met wat dat betekent. Hier gaat iets definitief anders worden.

 

 Zes mndn geldigheid van de coronapas, daarna de 'booster', de volgende vaccinatie anders geen vrij reizen in de EU. En niet alleen reizen natuurlijk, dat wordt ongetwijfeld gekoppeld aan restaurantbezoek en meer van die ongein. En alles centraal gecontroleerd!!!! China kan zich de EU langzaam als voorbeeld nemen ipv voor op te lopen in het sociaal dwingend controleren van z'n onderdanen.

 Dit is zo fout, zo ontzettend fout en de massa slikt het voor zoete koek. Het lijjkt wat op de mensen als kudde in de film The Time Machine, die op een fluit(?)signaal allemaal in de rij vrolijk naar hun slacht toe lopen. Wat is de volgende stap? Die gaat er komen, dat is zeker. En alles mondjesmaat anders zou de meute misschien wel wakker kunnen worden.

Tutten

 Tja, weer een dag. Weer gevroren. Mistig. Waar Prada gisteren na de ochtendronde als eerst op de binnenplaats stond te wachten, is ze vandaag weer oost-Indisch doof. Binnen loopt me een pluizenbolletje voor de voeten. Het kleintje is als de dood om alleen gelaten te worden. Loopt me constant voor de voeten. Piept en kreunt nog steeds. Actief ding. Wordt door de dames redelijk geaccepteerd. Maar wat moet ik ermee. Andermans verantwoordelijkheid afgeschoven op ons bordje. De hele ochtend loop ik al te zoeken waar hij/zij vannacht gepiest heeft. Ik kan niks vinden. Kan dat niet geloven.

 Wat gaat deze dag brengen cq wij ervan maken? Verder met de binnenplaats winterklaar maken, lijkt me zo. Gisteren een stap in de goede richting gezet. Vandaag doorbijten. Wel graag met een iets aantrekkelijkere buitentemperatuur en als het kan wat zon.

 Nog zes dagen en dan mogen we weer de straat op. Het ontbreken van boodschappen doen, heeft als positief gevolg, dat de kleine diepvries in de keuken, die ik al meer dan een jaar, maak er twee van, probeer leeg te krijgen, inmiddels bijna ontruimt is. D'r ligt nog voor meerdere kilo spek in en wat oude, verse schapenkaas. Het zijn niet de culinairste gerechten, die het oplevert. In elk geval ziet het niet uit. De smaak, daar valt altijd wel het nodige aan te doen.

Neergang?

 De mnd in de laatste week en het aantal blogbijdrages net gelijk aan het aantal reeds verlopen dagen van november. Een dieptepunt. Voor dergelijke aantallen moet ik naar de beginjaren. Toen was het wat je normaal zou kunnen noemen. Gaat het blog zichzelf afsluiten of krabbelt het weer op? Het wil wel maar daar blijft de boel een beetje steken. Zoiets als heel warm worden van het idee om op vakantie te gaan, maar absoluut niet weten waar het dan heen zou moeten gaan.

 Het is nog steeds die dag die aan het rollen gebracht moet worden. D'r zijn tijden, dat ik het dan voor het uitkiezen heb. Nu is het zoeken naar die draad om op te pakken. Ik probeer wat links, dan weer rechts of ergens er tussenin, grabbel in het niks, treft met wat geluk een paar scherven aan en probeer me een geheel voor te stellen.

 Het sleept, trekt, stokt. Seizoen? Huisarrest? Onduidelijkheden? Ik zou nu alweer naar bed kunnen. Niet vanwege moeheid. Wat ontbreekt is drive, richting, zin ... dat soort zaken. Die nergens te krijgen zijn, die je helemaal uit je eigen voorraadskast bij elkaar mag zien te leggen. Soort lego. Mentale lego.

Jongs

 Iemand leek het wel een goed idee om een pup onder onze poort door te duwen. Lijkt me stug, dat het diertje van alle aanwezige mogelijkheden net onze binnenplaats het meest aantrekkelijke vond. Hoe oud zal ie zijn? 5-6-8 weken? Rosa dook er direct op bij het naar buiten gaan voor de ochtendronde.

 

 Wat môt je daar nou weer mee? De drie (geholpen) dames en de vier reuen die daar nog los/vast omheen hangen is me qua hond meer dan genoeg. Maar ja, voor de poort zetten met een 'Zoek het verder zelf uit' doe je bij zo'n kleintje ook weer niet. Een langharige pluizenbol is het. Zwart. Ongetwijfeld rijk aan vlooien en misschien nog een verdwaalde teek.

 

 Het piept en kreunt wat. Het verkeerde seizoen voor iets zonder uitlaatdiscipline. Gezien de aan parvo bezweken pup van weer een paar mndn geleden zou deze plek nog van die dodelijke darminfectie vergeven kunnen/moeten zijn en het kleintje geen lang leven beschoren zijn. Maar weer zien waar dit toe leidt.

Onderbreking

 Was leuk geweest, als ik gisteren door had kunnen stomen in zoverre de tulpenactiviteit als 'op stoom' gezien kan worden. Maar d'r was weer een aanloop nodig en daar had ik geen zin in. Beperkt tot koken en een siësta. Op de valreep, na de avondwandeling met de dames nog wel wat noodzakelijkheden aangepakt maar dat mag nauwelijks naam hebben. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Wat je dan 'gespannen' zou kunnen noemen. Daar was de invulling een jaar of twee geleden toch heel anders van.

Schrikken

 Een paar weken geleden bij een bruiloft naast een man gezeten, die Duits sprak. Men had bij de tafelsetting eens rekening gehouden met mijn beperkte conversatie-capaciteit in het Roemeens. Man was een van die Sachsen, die na de val van Ceausescu de benen hebben genomen (de meesten hebben dat toen gedaan) en na hun pensioen terugkeren naar waar in feite hun roots liggen.

 

 Net als voor meer mensen, die ik ken, was de communistische tijd zijn beste tijd geweest. Ik ben daar verder niet op in gegaan. Het was een echte Duitser, een opschepperige babbelaar. Dronk aardig wat. Had zo zijn verhalen. Ik ben helaas voor zulke mensen niet de persoon erna om mijn hele hebben en houden op tafel te gooien. Kortom zijn aandacht in mijn richting verslapte gedurende de avond en ik hoopte van harte dat hij zijn belofte om ons te bezoeken niet al te snel zou nakomen.

 Die beste man is dus dood. Afgelopen dagen gestorven. Corona, zei men. Ik schrok daarvan en kon het eigenlijk niet geloven. Meer aan het handje?? Dat bleek. Ja, diabetes, hart, etc. De covid-verhalen hadden echter weinig met zijn dood te maken. Wel besmet geweest, maar snel hersteld en kort daarna ws aan een hartaanval bezweken. Pech in het leven. Of is dat een pleonasme?

Scheiden?

 Dringende klus gedaan, verder met winterse voorbereidingen. Orde in het systeem brengen van schuur, tuinkamer, binnenplaats en verder met herstel van het geloof in mijn eigen kunnen cq mijn conditie. De minder fysieke elementen zijn wat naar de achtergrond verdwenen en dat is waar ze hopelijk de komende tijd blijven.

 Er staan ons een paar koude nachten/dagen te wachten. De tegelkachel weer activeren. Die is alweer een paar dagen niet in vuur en vlam geweest. Het tweede paar sokken onder handbereik houden. Maar ook zoiets als aftellen van de quarantainedagen. Vandaag nog 8 dagen te gaan. Stom, maar ik mis zoiets simpels als boodschappen doen. Meer nog, denk ik, dan Mariana de gedwongen afwezigheid in restaurants natreurt.

 

 Iets wat niet alleen met de quarantaine maar ook met de beperkingen van de algemene bewegingsvrijheid te maken heeft. Ook daarvan horen we volgende week of de beperkingen mn voor de niet-genezen dan wel niet gevaccineerden in stand blijven of versoepeld worden. Wat dat betereft is er nu een soort schisma in ons huishouden. Ik val straks als genezene onder de voordelen van het certificaat verde terwijl Mariana het zonder moet doen, omdat ze, als je de testen mag geloven, niet besmet is geraakt of het op het moment van testen net nog niet/niet meer was. Administratief is het een onduidelijke bende.