Dat van dat draaipunt had gisteren goed gezien cq aangevoeld. Alleen de richting had ik anders ingeschat. Of althans een andere kant op gehoopt. Nu lijkt het er meer op dat de bodem nog niet bereikt was en d'r nog rustig meer neerwaarts effect mogelijk is. Denk niet, dat ik daar aan ga meewerken. Zelfs als dat misschien niet slim is. Wat tenslotte ook niks meer of minder is dan een benadering.
Lady is gisteravond niet komen opdagen, waardoor ik vandaag aan mezelf heb en niet verloren gaat aan het casteren van deze dame. Mooi moment om me op de welbekende wijze uit deze neerwaartse spiraal omhoog te trekken. Wasmachine opstarten, muziekje opzetten, afwas wegwerken en dan een paar minder vanzelfsprekende extra's en de kanteling zou zo de gewenste kant op gecompenseerd kunnen worden.
De rest van mijn leven, tenzij het nog beperkter uitpakt dan ik met regelmaat al vrees, in een vijfsterren setting vertoeven in aangenaam klimatologische omstandigheden, zit er niet in. Dus dat moeten blijf ik tegenkomen en kan ik beter bijtijds het hoofd bieden, dan steeds weer zolang wachten tot het allemaal nog erger lijkt dan het sowieso al niet is. Dus? Precies, in de benen.
woensdag 7 maart 2018
Warrig
... in een groot oud huis. Verlaten kamers. Slechte vloeren. Overal oude matrassen op de grond. Opzoek naar iets, zonder dat duidelijk is wat, struinend van kamer naar kamer. Onder het dak in een hoek een bewegend gordijn. Als ik het wegschuif, kijk ik in een lange gang. Iets tussen een varanda en een balkon met aan het eind een deur.
Ik doe daar verder niets mee, ben ineens in een studentenflatachtige setting en de deur van mijn kamer is behangen met post, oude post. Blijkbaar een tijdje weggeweest. Tussen alle opgeprikte enveloppen ook een in doorzichtig cellofaan ingepakt pakje met lila versieringen gevuld met grijze stof. Blijkt de as van een kleine meisje te zijn, dat op het verkeerde adres is bezorgd.
Via doorverwijzende omstanders probeer ik het juiste adres te achterhalen om het pakketje zelf op de juiste plek langs te brengen. Op weg naar buiten een hoop heisa bij de liften. Alle liften zijn in beslag genomen door slapende of zieke negers. Terwijl ik eerst 14 hoog leek te zitten, loop ik nu geërgerd de straat op en ga opzoek naar een taxi .....
Ik doe daar verder niets mee, ben ineens in een studentenflatachtige setting en de deur van mijn kamer is behangen met post, oude post. Blijkbaar een tijdje weggeweest. Tussen alle opgeprikte enveloppen ook een in doorzichtig cellofaan ingepakt pakje met lila versieringen gevuld met grijze stof. Blijkt de as van een kleine meisje te zijn, dat op het verkeerde adres is bezorgd.
Via doorverwijzende omstanders probeer ik het juiste adres te achterhalen om het pakketje zelf op de juiste plek langs te brengen. Op weg naar buiten een hoop heisa bij de liften. Alle liften zijn in beslag genomen door slapende of zieke negers. Terwijl ik eerst 14 hoog leek te zitten, loop ik nu geërgerd de straat op en ga opzoek naar een taxi .....
Vernielzucht
Uitgeruste honden zijn destructief baldadig. Een dag niet met ze lopen en dan mn hen niet hun vrijheid geven voor het maken van kilometers in eigen beheer en weer was de schutting de zak. Was maar net optijd gisteravond, nadat ik in bad verdachte kras-geluiden had gehoord. Daar is met moeite tegenop te schroeven. Tijd voor structurele ingrepen, met alle rotzooi, onregelmaat en verstoring vandien.
Hoe ik met de honden door de verbouwingstijd heen moet komen, heb ik me de afgelopen weken meermaals afgevraagd zonder tot een bevredigend antwoord te komen. Van afsluiting van de binnenplaats is tijdens de verbouwing van de schuur geen sprake. Integendeel. Ook tijdelijke maatregelen zijn nauwelijks op een effectieve manier mogelijk. En dan komt Rosa in die tijd ws in haar eerste loopsheid. Heerlijk al dat onmogelijks bij elkaar.
Zal uiteindelijk iets met kettingen moeten doen of ze de hele dag binnen houden, wat natuurlijk gegarandeerd misgaat als een ander dan ons in en uit loopt. Zelfs Mariana heeft daar niet de gewenste discipline voor. Aan de ketting dus. Da's de enige methode met kans van slagen. Aan de ketting maar ook de band om de nek van metaal. Anders heeft die hele ketting geen zin.
Hoe ik met de honden door de verbouwingstijd heen moet komen, heb ik me de afgelopen weken meermaals afgevraagd zonder tot een bevredigend antwoord te komen. Van afsluiting van de binnenplaats is tijdens de verbouwing van de schuur geen sprake. Integendeel. Ook tijdelijke maatregelen zijn nauwelijks op een effectieve manier mogelijk. En dan komt Rosa in die tijd ws in haar eerste loopsheid. Heerlijk al dat onmogelijks bij elkaar.
Zal uiteindelijk iets met kettingen moeten doen of ze de hele dag binnen houden, wat natuurlijk gegarandeerd misgaat als een ander dan ons in en uit loopt. Zelfs Mariana heeft daar niet de gewenste discipline voor. Aan de ketting dus. Da's de enige methode met kans van slagen. Aan de ketting maar ook de band om de nek van metaal. Anders heeft die hele ketting geen zin.
dinsdag 6 maart 2018
Toevallig?
"Die fout wordt heel vaak gemaakt. Het idee dat wij de noodzakelijke uitkomst zijn. Het is net andersom. Het zonnestelsel, het leven op aarde, wijzelf; dat was niet het doel. Het heelal is niet op ons afgestemd, wij zijn afgestemd op het heelal. (...)". Landsman, Trouw, 24-02-2018
Een week of wat geleden al de ontmaskering van de mens als enig wezen in de evolutie met eigenschappen/capaciteiten als bewustzijn, medeleven etc en vandaag 'per toeval' een artikel over het feit, dat eigenlijk alles toeval is en je niet moet proberen om voor al die toevalligheden een verklaring te vinden.
Het tekent de arrogantie van de mens, dat ze zichzelf hebben gezien en vaak nog zien, als het finale resultaat van een scheppingsproces. Ongeacht of nu iemand heeft zitten kleien of dat het een kwestie van evolutie is geweest. Het is in optima forma wat de tegenwoordige mens met de natuur heeft. De mens heeft het idee, dat ze aan de knoppen zitten en alles kunnen bepalen. Niet alleen wat natuur is, maar ook in welke toestand die hoort te verblijven. Maakt niet uit of dat het mislukte experiment in de Oostvaarders plassen betreft of de opwarming van de aarde, waar de mens zich vreemd genoeg een actieve rol in toebedeelt.
Een mens leren leven met het feit, dat hij/zij en de hele mens-gerelateerde geschiedenis op deze ene exoplaneet waar koolstofverbindingen tot levensvormen zijn geëvolueerd, niks meer en niks minder is dan een aaneenschakeling van toevalligheden, is vloeken in de kerk. Nou, vloek maar eens goed.
Een week of wat geleden al de ontmaskering van de mens als enig wezen in de evolutie met eigenschappen/capaciteiten als bewustzijn, medeleven etc en vandaag 'per toeval' een artikel over het feit, dat eigenlijk alles toeval is en je niet moet proberen om voor al die toevalligheden een verklaring te vinden.
Het tekent de arrogantie van de mens, dat ze zichzelf hebben gezien en vaak nog zien, als het finale resultaat van een scheppingsproces. Ongeacht of nu iemand heeft zitten kleien of dat het een kwestie van evolutie is geweest. Het is in optima forma wat de tegenwoordige mens met de natuur heeft. De mens heeft het idee, dat ze aan de knoppen zitten en alles kunnen bepalen. Niet alleen wat natuur is, maar ook in welke toestand die hoort te verblijven. Maakt niet uit of dat het mislukte experiment in de Oostvaarders plassen betreft of de opwarming van de aarde, waar de mens zich vreemd genoeg een actieve rol in toebedeelt.
Een mens leren leven met het feit, dat hij/zij en de hele mens-gerelateerde geschiedenis op deze ene exoplaneet waar koolstofverbindingen tot levensvormen zijn geëvolueerd, niks meer en niks minder is dan een aaneenschakeling van toevalligheden, is vloeken in de kerk. Nou, vloek maar eens goed.
Verdraaid
Het vreemde van bloggen is, dat ik de bezigheid als leuk ervaar, terwijl het voornamelijk over de minder leuke kanten van het leven gaat. Over het geworstel, zeg maar. Vind ik worstelen dus leuk? Of alleen het spelen met woorden daarover? Zou bloggen ook leuk zijn, als het leven één groot feest zou zijn? Ik heb me dat volgens mij al eens afgevraagd en doe het weer. Ik twijfel, betwijfel.
Als ik problemen aanga, ergens mee bezig ben, word ik zelden euforisch, als ik ze heb opgelost. Het is zelden perfect. Het kan haast altijd beter.
Je wilt iets. Bedenkt dè uitvoering en dan begint het geëikel. Je moet de materialen vinden, die je nodig hebt of ze maken. En je moet het doen. En dan hebben we het ff niet over weerstanden tegen bezig zijn en zo, maar gewoon doen dus. En dan blijkt dat gewoon doen vrijwel altijd minder gewoon, dan je bijvoorbaat had bedacht. Hoe vaak doe je iets over, omdat het resultaat er wel mag zijn, maar het je niet de verwachtte kick geeft?
Ze zijn er wel de momenten, maar het zijn krenten in een overvloedige brei aan verspild vermogen. Als je het vergelijkt met de bergbeklimmers, die alle 8000-plussers zonder zuurstofvoorziening gedaan willen hebben, dan zit ik voor mijn gevoel nog steeds in het basiskamp aan de voet van de eerste te bedwingen piek.
Is dat deprimerend? Nee, niet voor mij. Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in het bedwingen van die hele riedel pieken. Ik heb mijn manier in mijn hoofd en wil daar iets mee, maakt eigenlijk niet uit op welke piek dat zal zijn. Misschien heb ik het al wel gedaan. Vast, denk ik. Maar daar ben ik niet mee bezig. Gedaan is gedaan. Ik wil iets met doen.
Als ik problemen aanga, ergens mee bezig ben, word ik zelden euforisch, als ik ze heb opgelost. Het is zelden perfect. Het kan haast altijd beter.
Je wilt iets. Bedenkt dè uitvoering en dan begint het geëikel. Je moet de materialen vinden, die je nodig hebt of ze maken. En je moet het doen. En dan hebben we het ff niet over weerstanden tegen bezig zijn en zo, maar gewoon doen dus. En dan blijkt dat gewoon doen vrijwel altijd minder gewoon, dan je bijvoorbaat had bedacht. Hoe vaak doe je iets over, omdat het resultaat er wel mag zijn, maar het je niet de verwachtte kick geeft?
Ze zijn er wel de momenten, maar het zijn krenten in een overvloedige brei aan verspild vermogen. Als je het vergelijkt met de bergbeklimmers, die alle 8000-plussers zonder zuurstofvoorziening gedaan willen hebben, dan zit ik voor mijn gevoel nog steeds in het basiskamp aan de voet van de eerste te bedwingen piek.
Is dat deprimerend? Nee, niet voor mij. Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in het bedwingen van die hele riedel pieken. Ik heb mijn manier in mijn hoofd en wil daar iets mee, maakt eigenlijk niet uit op welke piek dat zal zijn. Misschien heb ik het al wel gedaan. Vast, denk ik. Maar daar ben ik niet mee bezig. Gedaan is gedaan. Ik wil iets met doen.
Draaipunt?
Tijd om een aantal zaken om te keren. Flow of geen flow, het mag slow, maar in elk geval aan de slag. De lange winteravonden en dito nachten lopen tegen hun eind. Voorjaar staat in de startblokken. Laat ik meedoen. Tijd voor hernieuwde activiteit. Ons verwonderen over wat ondanks alles mogelijk blijkt ipv niet (meer) functioneert op de gewenste wijze. Terug naar de formule van 'iedere dag wat'. Ons met afwas, was en opruimen terug op de rails zetten en dan verder stomen. Als het allemaal af is mogen we het weer hebben over wat het teweeg brengt of net niet. Dan staan ook ongetwijfeld weer die lange avonden voor de deur.
Abonneren op:
Posts (Atom)