zaterdag 28 november 2015

Hohoho

 Een slecht 'Aha Erlebnis' .... Hoeveel jaren heeft het me gekost om bij mijn moeder het besef door te laten dringen, dat denken en/of kiezen voor mij geen goed idee is. Iets wat eigenlijk nooit helemaal gelukt is, want zelfs bij het laatste verzoek, geeneens zoveel jaren geleden, heeft ze er een ongewenste draai aan gegeven, die begon met " Ik dacht, dat ..... ".

 Moet ik nu weer van voren af aan beginnen? Met de wetenschap dat resultaat vrijwel onmogelijk is? Aantoonbaar. Sterker nog: al aangetoond!

 Vragen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Niet denken. Is toch een moeilijk verschilletje. Alleen voor vrouwen??

Historisch

 Wakker worden in een voormalig communistisch bastion voor het hogere partijkader. Eenvoudig herkenbaar, lang en breed voor het wakker worden (!), aan de immens overbodige afmetingen van de entree, het ouderwetse watersysteem, waarbij het een kleine eeuwigheid duurt, voordat het warme warme op de vierde étage is aangekomen, en de afschuwelijke (nep?) kroonluchters.  Gelukkig geen start met verroest water, wat ook tot de mogelijkheden had behoord. Maar mooi, eigenlijk best wel uniek gelegen. Het partijkader heeft nooit zo'n problemen gehad om goed voor zichzelf te zorgen, volgens mij.

 Maar goed dat tijdperk is ook alweer 25 jaar geleden. Wat niet weg neemt, dat het nog steeds deel uitmaakt van de gesprekken. Ceausescu leeft in feite meer voort dan de gemiddelde Roemeen zou wensen, maar anderzijds zelf veroorzaakt. Goed of slecht, het maakt niet uit, als het een onwisbare indruk heeft achtergelaten, kost het tijd voor het is vergeten.

vrijdag 27 november 2015

Brutaliteit

 "Of ik op de dag van de ondertekening niet toch aanwezig kan zijn....." Dit ivm eventuele vragen mbt de plek.

 Is dit nou bedoeld om te lachen of mag ik gewoon janken?

 Veertien (14!!) maanden bijkans loopt de tot in het onzinnige gerekte procedure. Veertien mndn is er ruimschoots de tijd geweest om alle mogelijke vragen te stellen. Sterker nog in die bijna veertien mndn tijd zijn een hoop zinnige en nog meer onzinnige vragen gesteld. Vaak niet aan mij, da's waar, maar wat moet ik daar nou in Godsnaam 2 à 3 uur gaan zitten voor wat inmiddels een hamerstuk mag wezen, hoop ik. En als het alleen dat zou zijn, wat ik er voor over zou moeten hebben, dan "Soit!".

 Maar ik moet dus zeer waarschijnlijk in slechte weersomstandigheden 3 uur naar het vliegveld rijden, een nacht een hotel betalen en er maar een halve nacht zijn. In Frankrijk van Beauvais naar Parijs. Van Parijs naar Limoges treinen. Van Limoges in Nexon zien te komen. Weer een nacht of 2 een hotel boeken, terug naar Parijs/Beauvais, weer en hotel en terug in Roemenië weer een urenlange rit, als het rijden al mogelijk is. Dat kost dus qua tijd al gauw een dikke midweek. En op de dag zelf waarschijnlijk een uur of drie uit mijn neus zitten peuteren. Ff niet over de kosten gesproken. En dat voor iets wat me behalve tijd en grijze haren inmiddels ook een hoop onnodig geld gekost heeft. En laat ik daar niet lullig over doen, maar dat loopt wel in de duizenden euro's. Mocht mijn aanwezigheid daar gewenst zijn, dan zijn overtuigendere argumenten nodig, dan het domme lef het te vragen.

Stap_2

 We hebben 'm. We hebben een datum!! Niet direct morgen of overmorgen maar nog voor de feestdagen. Veertien maanden minus een week waar 4 mndn voldoende hadden moeten zijn. Zelfs gerekend vanaf het voorlopige contract heeft het maanden meer gekost, dan nodig was geweest. En .... het is pas de datum voor het tekenen, nog niet de definitieve handtekeningen zelf. Ja, ik ben inmiddels erger dan tien Thomassen bij elkaar. Zolang het geld niet op mijn rekening staat, is de verkoop voor mij geen feit.

 Maar we naderen het eind, al is het als een een slak. Het gordijn aan het eind van de tunnel mag opgetrokken worden. Het ademt gelijk iets soepeler, ondanks alle nog achter de hand gehouden slagen om de arm. Ik kan me niet heugen, dat mijn geduld ooit zo op de proef is gesteld. Gelukkig is de kans, dat het ooit nog een keer gaat gebeuren nihil.

donderdag 26 november 2015

Toetje

 Terug in Sibiu. Het sneeuwavontuur zonder blessures overleeft. Het gevaar was niet de soms beroerde toestand van de wegen, maar het absoluut niet schoongemaakte terrein van het klooster. En als nu alles horizontaal was geweest, dan had het nog gegaan. Maar nee, alle paden gaan bergop of bergaf en deels redelijk steil ook en dat over padden, die met gladde tegelscherven zijn geplaveid. Opluchting toen we zonder breuken of kneuzingen weer in de auto zaten.

 In Sibiu getrakteerd op een maaltijd in een beroemd te noemen Roemeens restaurant. De laatste keer, wat mij betreft. Dat je 200+ km rijdt (450 in totaal), uren onderweg bent voor 45 minuten 'aanbidding' wordt normaler gevonden, dan 70 lei pp besteden aan een maaltijd buiten de deur. Ze durven niet te eten of te drinken en willen het liefst het halve flesje appelsap nog mee naar huis nemen.

 Daarbij was het eigenlijk de bedoeling om de Kerstmarkt te bewonderen, maar daar hadden ze op de heenweg geen oog voor (is ook moeilijk, als je in een hoek van 90° gevouwen bent, als je loopt) en de terugweg wilden ze gewoon niet meer doen, toen ze zagen, dat je ook met de auto bij het restaurant kon komen. Ach ja ..... Retour dorp!!

Sneeuwtoppen

 De Karpaten zijn wit, de winter komt er aan. Het zou zo een lokale tegelwijsheid kunnen zijn. Het winterse karakter van het weer is nog niet overtuigend, want meer regen dan sneeuw, maar toch al bijna meer sneeuw gezien, dan in een gemiddelde winter uit de laatste jaren. En dat terwijl voor vandaag een stevige rit op het programma staat. In het weekend nog naar Cluj en dan gaat autorijden op een laag pitje. Agnita en als het kan Sibiu of Sighișoara maar verder niet. Ik zie me (zonder noodzaak!) niet met regelmaat sneeuwkettingen omleggen en weer afhalen. Daar kunnen mijn handen absoluut niet tegen.

 Zo erg is het vandaag niet. Desalniettemin is het prettig, dat de sneeuwschuivers inmiddels aan de slag zijn gegaan en de autosnelweg redelijk schoon is. Straks hoger op, kan het leuk worden al staan geen heuse passen op het programma.

 De oudjes willen nog een keer naar Prislop. De zin van bedevaarten heeft nooit zo'n indruk op mij weten te maken. Maar in het kader van de goodwill hun vraag gehonoreerd. Gaat een lange dag worden.

woensdag 25 november 2015

E-i-n-d-e-l-i-j-k

 Soms is het best handig om je mail te controleren. Laat dat nu iets zijn, dat ik maar zeer zelden langer vergeet dan een uur of vier. Vanmiddag is dat ietsje uitgelopen dank Amerikaanse toestanden in het kleine Roemeens gehucht in het hart van Transsylvanië. Vanwege een zeker automatisme tikte ik uiteindelijk op de mail-app in mijn mobiel, net voor mijn avondmaaltijd uit de pan op mijn bord werd geschoven. En behalve de erg hardnekkige Twitter-terreur was daar ook iets meerbelovends ... Bericht van mijn notaris zonder, dat ik zelf aan de bel heb lopen trekken.

 Zowaar, zowaar, zowaaR. Beweging!! We zijn er nog niet, maar er gaan definitieve stappen ondernomen worden. Dat ik dat alles wederom van mijn initialen moet voorzien, ontgaat me een beetje. Dat ook de volmacht over moet en bovendien gewaarmerkt moet worden, is nog absurder. Dat is allemaal al lang en breed gebeurd, net zo goed als het opsturen van een kopie van de trouwakte. Is het archief er toevallig rechtstreeks verbonden met de prullenbak?? Dan nog een potentieel probleempje mbt de Tax Foncière en als enig concreet lichtpuntje de vraag om een getekend (?) bankafschrift, om te weten, waar het geld heen moet. Ook iets wat bekend is, want  een jaar of 3 geleden heeft zij de verkoop van 'de buren' afgehandeld.

 Maar soit. Laat ik geen kniesoor zijn en gehoorzaam, of bijna, want wel wat vragen terug geëmaild, doen wat mij gevraagd wordt. Voor mjn eigen bestwil en ongestoorde nachtrust, zal ik maar zeggen.