Switch

 Een kinderhand is snel gevuld en de mijne in overdrachtelijke zin ook. Een paar andere bezigheden, de focus weer daar waar ie hoort en het leven voelt stukken aangenamer aan, zonder dat in praktijk veel is veranderd.

 Gewoon bezig met eigen dingen, met mijn eigen plek en dat in droog weer in plaats van in de regen. Èn met nog betere weersvooruitzichten. Bovendien schijnt de keukenverlichting aangekomen te zijn. Voor onderdelen van een stopcontact heeft het ene bedrijf, zelfs na 3 maanden en diverse missers wederom 4 weken nodig, terwijl het andere bedrijf voor een complete verlichtingset, zelfs in de reprise, want eenmaal verregend tijdens het transport, nog geen twee weken benodigd. Ach ja...

 Maar goed, dat eerst bedrijf gaat het dus ook niet halen. De tweede grote partij hier ter plekke, waar we redelijk omvangrijke aankopen hebben gedaan en nu hopelijk, aub, please, geen problemen gaan krijgen met wat ooit geleverd is, Garantietermijnen zullen in theorie wel afgezekerd zijn, maar ik heb geen behoefte om dat in praktijk te checken. Nee, dank je.

Verwisseling

 Na de laatste paar kilo pruimen van hun vocht ontdaan te hebben, vandaag ineens bedacht, dat het niet zo'n gek idee is, om hetzelfde met de overgebleven cherry-tomaten te doen. Gedroogde zontomaatjes. En die straks in de olie met knoflook en zo. Wel eerst netjes doormidden snijden.

 Na de pruimenwijn, die inmiddels goed aan het werken is, en de aanstaande gedroogde tomaatjes mijn aandacht naar het kluswerk in nr 13 verlegd. De tegelkachel, hoe mooi ie er ook uit ziet, kon een goede schoonmaakbeurt gebruiken. De beste kachelbouwer had zich een beetje verkeken op de tijd, die het bouwen bleek te kosten en heeft de laatste handelingen, waaronder het schoonmaken van het voegsel, helaas een beetje afgeraffeld.

 Daar dus maar een eerste aanzet gedaan. Ondertussen een voorzichtig vuurtje gestoot en moeten constateren, dat op voor mij onjuiste plekken rook naar buiten komt. Dit is dus nog niet afgehandeld. Bovendien ook nog wat extra's bedacht in de afwerking. Gaat vast weer een jaar duren. Wedje maken?

Most

 De hele morgen in de pruimendrap zitten soppen in de hoop voldoende sap eruit te halen om een 25-liter mandfles te vullen en het sap de laatste stappen richting een edeler bestaan te laten afleggen. Het vocht, dat helder roze onder de bruine tot moes vergane toplaag vandaan kwam, smaakte redelijk zuur. Wat een beetje later aan het type pruim bleek te liggen. De tweede ton, die ik aansprak, was gevuld met een andersoortige pruim en smaakte beduidend zoeter. Weetje voor volgend jaar. Nu opletten of de smaakcombinatie zich in een voldoende minder zure richting ontwikkelt, als de vergisting een aantal weken verder is. 'Zoet' hoeft voor mij niet, al is de meeste wijn hier minimaal 'demisec' of 'demidulce', maar 'zuur' is niet hetzelfde als 'droog'. Ff erbij blijven, dus.

 De fles staat nu in de overmatig verwarmde keuken. Killing voor mij, maar niet verkeerd voor het gistingsproces. Ook in de container in de kelder is de eerste heftigheid achter de rug. Een kleine week borrelde een schuimlaag de los op de opening liggende schroefdop aan de kant. Vier keer de ergste rommel opgeruimd tot grote teleurstelling van de massaal aanwezige fruitvliegjes. Die wil je er natuurlijk niet in hebben. De kans van azijn ipv wijn is aanwezig en verre van aantrekkelijk. Nu wordt hier erg veel met azijn gewerkt in de keuken mn bij de soep en bij het conserveren van groenten, maar daar heb ik niet al die pruimen voor opgeraapt ....

Cultuurverschil?

 Ik mis de afwisseling, het speelse. Het is te monomaan. Pleonasme. Soit. Voor dit continue gedram heb ik LpM niet verlaten. Hier in blijven hangen levert weinig meerwaarde op. Dat had ik in Frankrijk ook èn nog veel meer, wat ik hier moet missen. Ruimte. Vrijheid. Ongestoorde vrijheid. Een netwerk van plekken geschikt voor elk denkbaar moment. Een taal, waarin ik voor andere verstaanbaar was.

 Leg het maar eens uit! Zelfs of eigenlijk 'vooral' de meest voor de hand liggende persoon snapt er eigenlijk geen biet van. Kom je in een situatie terecht, die zo bij je ergste nachtmerries kan worden ingedeeld, tref je iemand die eigenlijk nooit iets anders gewend is geweest. Toeval? Ik zeg "Ja" maar ken de nodige gekkies, die me daar geen gelijk in zullen geven. Maar het is wel frappant en meer nog irritant.

 Probeer ik uit te leggen, wat me zo dwars zit in de manier, waarop alles loopt, kijk ik in een gezicht, dat niks anders uitdrukt dan "Waar maak je je druk om? Het duurt ff en uiteindelijk komt alles goed." Dat je bijna een jaar moet wachten op het verplaatsen van een paar honderd dakpannen, is dus niks bijzonders. Dat daardoor een hoop andere zaken als het grondwerk van de buren, de aanleg van een binnentuin en de constructie van een bbq ook allemaal meer dan een jaar vooruitgeschoven worden .... "Ach, werkelijk? Sorry, niet aan gedacht!!" Nee, al dat denkwerk is blijkbaar aan mij uitbesteed. Voortslepende inzichten! Een beetje moeilijke constructie, want het is allesbehalve mijn hobby om voor anderen te denken.

Afstappen

 Finito voor vandaag. Een redelijk blanco dag. Dom gedaan wat gedaan moest worden en verder (bijna) nergens anders mee bezig geweest. Voor iets van voldoening heb ik met het meeste al veel te lang rondgesleept, voordat ik het vandag eindelijk heb uitgevoerd. Scoren met terugwerkende kracht is niet waar je van gaat staan juichen. Het noopt eerder tot bescheidenheid en niet-loze voornemens voor de nabije toekomst.

 Dus ....... voorlopig maar ff geen voornemens op de rol zetten. De richting, waarin mijn wensen wijzen, is duidelijk. Nu zien hoe en vooral wanneer we de betreffende koe bij de hoorns vatten. Morgen zou kunnen. Overmorgen mag ook. Later is vatbaar voor discussie.

Botsen

 Daar vliegt men elkaar weer in de haren. Zou het werkelijk eens een rustige avond blijken, loop je waarschijnlijk rond met het gevoel, dat je iets mist. Ja, als kiespijn! Ik ben van huis uit, toen ik daar nog was en de rest ook, aardig wat gekibbeld gewend. Mn 's avonds onder de afwas. Ons moeder kon er, als we haar mochten geloven, met regelmaat 'gek' van worden. Maar het was nooit ruzie. Wel betweterij. Mopperen. In de zeik zetten. Etc. De ene partij tegen de andere. Altijd twee tegen twee, de jongste deed niet mee, waarbij de samenstelling van de duo's regelmatig wisselde. Dit is echter ordinair geschreeuw vergeven van verwijten en vaak zonder duidelijke aanleiding.

 Nu is moeders bepaald geen lievertje, maar dat gebekvecht op maximaal stemvolume zet geen zoden aan de dijk. Mariana's broer kan er wat van en met zijn vrouw erbij is het helemaal feest. Die is er gelukkig dan ook niet zo vaak.

 Twee bijna zestigers, die moeten dansen naar de pijpen van hun moeder, is ook een allesbehalve gelukkige keuze. Daar had je nooit aan moeten beginnen of het nu botweg afkappen. Alles beter dan maar doormodderen en de emmer steeds weer leeg gieten, als de laatste druppel weer gevallen is. Iets dat met grote regelmaat gebeurt. En de andere keuze om (bijna) alles voor lief te nemen, is ook niet de oplossing. Blij toe, dat ik op mijn zeventiende onder die vleugels vandaan ben gewipt en ondanks regelmatig aandringen, de laatste keer in 2007, nooit de aandrang heb gevoel me daar weer aan over te leveren.

Klaar

 ZO, gedaan wat gedaan moest worden. En? Was het nou zo'n ramp? Natuurlijk niet, maar daar denk je vooraf natuurlijk anders over. Was dat niet zo, dan was het in het geheel niet het punt geweest, wat het nu wel was of tenminste leek. Voilà. En mooi op tijd om de dag vlot en vroeg af te sluiten. Definitieve punten zetten! Daar hou ik van.