Digitaal is leuk maar niet bij griep. Een glaasje warme citroen met honing en een stevige borrel laat zich misschien nog digitaliseren, maar zover ik weet, is het nog niemand geluk daar een werkelijksheidsgetrouwe weergave voor terug te laten keren aan de ontvangende kant. En dat is toch wel wat telt. Laten we ff wel wezen. Digitale aaitjes over de kop zijn nog ontvangend te de-virtualiseren, maar dat citroentje mooi niet. Digitaal onthand heet dat.
Blij toe trouwens, dat ik niet daar ter plekke ben. Bij het laatste bezoek aan mijn huisarts vreesde ik al het ergste na al het gekuch en gekerm in de wachtkamer. Gelukkig achteraf nergens last van, zoals ik de laatste jaren over het algemeen de winters virusloos doorstaan heb. Eenmaal ging het mis volgens mij, maar meer niet.
Maar goed, daar had ik het niet over. Het ging over de beperkingen van het digitale verkeer. Communicatie maar geen contact. Een hoop geblaat en niks geen wol.
zaterdag 28 februari 2015
Opgave
Handdoek. Ring. Morgen nieuwe ronde, hernieuwde kansen. Het is het niet vandaag. Trekken aan een dood paard. Jammer, maar dode paarden moet je soms gewoon accepteren, anders gaat het weer ten koste van je rug en meer van dat soort ongewenste ongein.
Dat het soms einde oefening is door het leeg trekken van je eigen accu is onoverkomelijk. Dat je dan in je eentje weer alle zeilen moet bijzetten om het kreng gevuld te krijgen, dat ben ik inmiddels wel een beetje meer dan gewoon zat. Ik ben zeker weten geen gezelschapsdier, maar enkel en alleen jezelf heeft behalve een berg voordelen ook enkele zeer evidente nadelen. Geen koffie op bed is er één en niet direct de meest zwaarwegende, maar toch een aardig indicatieve.
We kruipen dus weer in het befaamde hoekje, likken de energielekken en zien dat bijgevuld wordt waar we leeg niks aan hebben. Spek in de pan. Witlofsalade. Zuurkool. Piepers jassen. Eens iets anders dan de afwas.
Dat het soms einde oefening is door het leeg trekken van je eigen accu is onoverkomelijk. Dat je dan in je eentje weer alle zeilen moet bijzetten om het kreng gevuld te krijgen, dat ben ik inmiddels wel een beetje meer dan gewoon zat. Ik ben zeker weten geen gezelschapsdier, maar enkel en alleen jezelf heeft behalve een berg voordelen ook enkele zeer evidente nadelen. Geen koffie op bed is er één en niet direct de meest zwaarwegende, maar toch een aardig indicatieve.
We kruipen dus weer in het befaamde hoekje, likken de energielekken en zien dat bijgevuld wordt waar we leeg niks aan hebben. Spek in de pan. Witlofsalade. Zuurkool. Piepers jassen. Eens iets anders dan de afwas.
Bokken
De flitsende vaart van gisteren is vandaag ver te zoeken. Irritant dit soort tempo- en motivatiewisselingen. De dag is nog niet voorbij. Wie weet krijg ik er 'm nog een beetje terug op de rails van gisteren. Het begin was niet eens zo slecht. Een auto vol wederom aan het recyclingscircuit gevoed. Dat ging gesmeerd. Maar terug thuis is het weer zoeken en selecteren, zelfs omschakelen door de switch naar het gereedschap. Vieze woorden allemaal.
Ik ga er nog een rondje of wat proeven en proberen tegen aan gooien, maar als de beweging er niet in wil komen, dan zie ik morgen weer. Nieuwe maand. Laatste (hele) maand in Frankrijk. Als het dan niet wil, dan moet het maar moeten of het nou wil of niet.
Ik ga er nog een rondje of wat proeven en proberen tegen aan gooien, maar als de beweging er niet in wil komen, dan zie ik morgen weer. Nieuwe maand. Laatste (hele) maand in Frankrijk. Als het dan niet wil, dan moet het maar moeten of het nou wil of niet.
vrijdag 27 februari 2015
Loodvrij
Knap duf zit ik een beetje naar het Pc-scherm te staren. Borrel erbij, die ik verdiend vond te hebben maar niet echt wil smaken. Het is een beetje als alles, vanzelf gaat weinig. Maar me overtuigen van de smaak van een borrel, gaat me een halte te ver. Ook niet echt interessant. Het tekent de stemming, dat wel. Na zo'n toch wel productieve dag als vandaag is het misschien niet raar om ongewild weereens te beseffen hoeveel moeite alles iedere keer weer gekost heeft de afgelopen jaren. Als ik voor mijn gevoel weer een keer moeër mijn bed uit kwam 's ochtends dan ik er 's avonds in was gegaan, verklaarde ik dat voor mezelf met het feit dat de zon waarschijnlijk een duwtje nodig had gehad om aan de dag te beginnen en ik zo stom was geweest die dienst te verlenen.
Klagen heeft niet zoveel zin, maar dingen hadden best wat makkelijker kunnen gaan, dan ze bereid waren te doen. Èn consequent als de omstandigheden zijn, houden ze een hinderlijke vinger aan mijn pols. De opluchting is me schijnbaar pas na de finish gegund. Maar goed we modderen door. Misschien ook maar goed dat nu niet ineens alles van leien daken glijdt. Onzin natuurlijk, maar je moet iets om jezelf in beweging te houden als de buitenwacht het laat afweten.
Alle laatste loodjes ga ik persoonlijk langs en zet ze stuk voor stuk op hun nummer. En als de omstandigheden dan eindelijk mijn leven met rust cq aan mij overlaten èn iemand in mijn bijzijn de afgelopen jaren probeert te bagateliseren, dan blaast ik hem of haar persoonlijk tot ver achter Pluto als het al niet direct in het dichtsbijzijnde zwarte gat is.
Klagen heeft niet zoveel zin, maar dingen hadden best wat makkelijker kunnen gaan, dan ze bereid waren te doen. Èn consequent als de omstandigheden zijn, houden ze een hinderlijke vinger aan mijn pols. De opluchting is me schijnbaar pas na de finish gegund. Maar goed we modderen door. Misschien ook maar goed dat nu niet ineens alles van leien daken glijdt. Onzin natuurlijk, maar je moet iets om jezelf in beweging te houden als de buitenwacht het laat afweten.
Alle laatste loodjes ga ik persoonlijk langs en zet ze stuk voor stuk op hun nummer. En als de omstandigheden dan eindelijk mijn leven met rust cq aan mij overlaten èn iemand in mijn bijzijn de afgelopen jaren probeert te bagateliseren, dan blaast ik hem of haar persoonlijk tot ver achter Pluto als het al niet direct in het dichtsbijzijnde zwarte gat is.
Doeiii
"Afscheid nemen" is de sleutel, die het opruim- en inpakwerk steeds weer een boost weet te geven. Niet meenemen, dus, welke lot het getroffene dan concreet ten deel valt, kan nog een hoop kanten op. Maar als de tot een dilemma gebombardeerde links-danwel-rechts keuze heeft plaats gevonden, gaat de afhandeling in een flitsende vaart. Zoals eerder al gezegd, het vullen van de dozen is niet het werk.
Vandaag in twee krappe dagdelen de eerste verdieping gestript. Ik loop er iedere dag door op weg naar bed en steeds weer was er iets van "Nu niet.". Vandaag niet mee bezig gehouden en ineens is het alsof de beslissingen voor me genomen worden en ik alleen hoef uit te voeren. Hop, aan de kant. Hop, in de doos. Kant. Doos. Fluitend. Geen interne dwarsliggerij. Geen zand in de machienerie vanuit de gedachtenwereld. Alles bemoeide zich met andere zaken en ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt. D'r komt zelfs zoiets als een eind in zicht. Voorlopig vagelijk, maar toch.
Vandaag in twee krappe dagdelen de eerste verdieping gestript. Ik loop er iedere dag door op weg naar bed en steeds weer was er iets van "Nu niet.". Vandaag niet mee bezig gehouden en ineens is het alsof de beslissingen voor me genomen worden en ik alleen hoef uit te voeren. Hop, aan de kant. Hop, in de doos. Kant. Doos. Fluitend. Geen interne dwarsliggerij. Geen zand in de machienerie vanuit de gedachtenwereld. Alles bemoeide zich met andere zaken en ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt. D'r komt zelfs zoiets als een eind in zicht. Voorlopig vagelijk, maar toch.
180º
Met horten en stoten
Hollen of stilstaan.
Sprinten of sukkelen
Optrekken, afremmen.
Intervaltraining.
Geeft het
een naampje
Ik
heb
er
een
hekel
aan.
Hollen of stilstaan.
Sprinten of sukkelen
Optrekken, afremmen.
Intervaltraining.
Geeft het
een naampje
Ik
heb
er
een
hekel
aan.
Hondsdol
Zit ik weer te wachten. Mijn favoriete tijdsverspilling. Ditmaal op de dierenarts. Zo'n heerlijke club die zich zelden laat verleiden tot een nauwkeurigheidsgraad in afspraken maken die de dagdelen overstijgt. Gisteren was ik het om vijf uur zat en ben de deur uit gegaan. Toen was voor mij de middag voorbij.
Nu dan de ochtendversie. Inmiddels 10:00. De lui beginnen om acht uur. Springen dan natuurlijk niet gelijk in de auto, maar ze hadden er al makkelijk kunnen zijn, geweest zelfs. Ik ben bezig en voel nog geen neiging om de benen te nemen. Dat scheelt. Krijgen de katten als het een beetje meezit waarschijnlijk tussen 11 en 12 uur hun chip en hondsdolheidsvaccinatie.
Met katten gebeurd zelden wat qua vaccineren. Zeker hier in Frankrijk en dat zal, heel erg zeker weten, in Roemenië niet anders zijn. Vreemd genoeg gebeurd het eigenlijk alleen bij katten, die het absoluut niet nodig hebben, omdat ze de deur niet uitmogen. Maar ja, de mijne kregen al iets ieder jaar, vraag me niet wat, maar niks tegen vossen en dergelijke. Nu dus eenmalig, net als de chip, enkel en alleen voor het transport. Europa, Europa, Europa, niemand zo aardig als zij.
Nu dan de ochtendversie. Inmiddels 10:00. De lui beginnen om acht uur. Springen dan natuurlijk niet gelijk in de auto, maar ze hadden er al makkelijk kunnen zijn, geweest zelfs. Ik ben bezig en voel nog geen neiging om de benen te nemen. Dat scheelt. Krijgen de katten als het een beetje meezit waarschijnlijk tussen 11 en 12 uur hun chip en hondsdolheidsvaccinatie.
Met katten gebeurd zelden wat qua vaccineren. Zeker hier in Frankrijk en dat zal, heel erg zeker weten, in Roemenië niet anders zijn. Vreemd genoeg gebeurd het eigenlijk alleen bij katten, die het absoluut niet nodig hebben, omdat ze de deur niet uitmogen. Maar ja, de mijne kregen al iets ieder jaar, vraag me niet wat, maar niks tegen vossen en dergelijke. Nu dus eenmalig, net als de chip, enkel en alleen voor het transport. Europa, Europa, Europa, niemand zo aardig als zij.
Abonneren op:
Posts (Atom)