Eerst een tandarts in vrouwelijke uitvoering tegen je aanlullen voordat je de deuren open hebt gezet naar de dag, dan door de mist, die werkelijke op grote stukken 'dicht' mocht heten, naar het vliegveld van Limoges en dan iemand ophalen waarvan je ff vergeten was hoe graag hij aan het woord is.
Ongeduldig heen en weer lopend door de vertrek- annex aankomsthal van het vliegveld erger je je aan de vertraging door de mist, niet wetende dat dit je laatste geluidsvrije minuten zijn voor de aankomende 48 uur. Aankomst, toiletbezoek, in de auto en de waterval aan woorden was losgebroken om niet meer te stoppen. Even de neiging om met een smoes mijn snor te drukken, maar besloten het nuttige boven het onaangename te laten preveleren.
Wat de bedoeling van het bezoek was, ontging me sowieso. Het terrein was bekend en verandert in vijf jaar niet dramatisch. Om foto's te maken is het de verkeerde tijd van het jaar en afspraken met een van de andere makelaren hier ter plekke kan best per telefoon of e-mail. Meneer had gewoon zin in een reisje en wat is dan makkelijker om daar een zakelijk tintje aan te geven. De rekening valt nu op mijn bordje en hij was bovendien verzekerd van gehoor.... Misschien iets te cynisch afgeschilderd maar zeker niet bezijden de werkelijkheid.
Dat hij in een hotel verbleef, beviel hem maar matig, maar wat was ik blij, toen ik 's avonds tegen tienen het restaurant kon verlaten met een gemeend edoch opgelucht "Good night" en terug kon naar mijn eigen stek. De woordenstroom echode nog uren na maar ik hoefde me er niet meer mee bezig te houden.
maandag 15 oktober 2012
zondag 14 oktober 2012
Weg
Vergelijkend warenonderzoek met het mij omringende deel van het menselijke ras toont telkens weer, dat ik eigenlijk met weinig, erg weinig tevreden ben. Nu heb ik veel van het een en andere en dat verwart makkelijk. Ik leef naar mijn mogelijkheden. Deels tenminste. Altijd gedaan. Als je niks hebt, moet je niks willen, tenminste niks wat je je niet kunt permiteren. Zit de slappe was je minder tegen, moet je niet te moeilijk doen.
Geld blijft iets raars, ook als je het wat regelmatiger in je zak hebt. Je kunt het maar één keer uitgeven, het is iedere keer weer 'a once in your lifetime change'. Hoe minder je hebt, hoe zorgvuldiger je wikt en deste genotvoller je beschikt. Misschien is minder in deze echt wel meer. Als miljardair raakt je volgens mij niks meer echt op die plekken die er toe doen. Betrokken zijn is dan erg gemakkelijk en genieten volgens mij onmogelijk.
Een weekend in Parijs of Boedapest waarin meerdere maanden door je handen stromen. Uitgegeven geld, gespendeerde tijd waar je in meervoud voor moest bloeden. Die dagen staan onwisbaar in mijn geheugen gegrift. Ergens is een worm in dat systeem gekropen en heeft vanzelfsprekende maar ongewenste banen gevroten. Ik wil van het circus af, waar ik nooit voor had moeten kiezen.
In alle gevallen blijf ik verre van mijn grenzen, zowel de goede als de verkeerde kant op. En luxe heeft wel wat, ik zal het niet ontkennen en geniet het met regelmaat maar het simpele blijft trekken. Het wroeten in de grond, het koken uit de tuin, het volgen van de seizoenen ... alleen aub geen kroontjespen meer.
Geld blijft iets raars, ook als je het wat regelmatiger in je zak hebt. Je kunt het maar één keer uitgeven, het is iedere keer weer 'a once in your lifetime change'. Hoe minder je hebt, hoe zorgvuldiger je wikt en deste genotvoller je beschikt. Misschien is minder in deze echt wel meer. Als miljardair raakt je volgens mij niks meer echt op die plekken die er toe doen. Betrokken zijn is dan erg gemakkelijk en genieten volgens mij onmogelijk.
Een weekend in Parijs of Boedapest waarin meerdere maanden door je handen stromen. Uitgegeven geld, gespendeerde tijd waar je in meervoud voor moest bloeden. Die dagen staan onwisbaar in mijn geheugen gegrift. Ergens is een worm in dat systeem gekropen en heeft vanzelfsprekende maar ongewenste banen gevroten. Ik wil van het circus af, waar ik nooit voor had moeten kiezen.
In alle gevallen blijf ik verre van mijn grenzen, zowel de goede als de verkeerde kant op. En luxe heeft wel wat, ik zal het niet ontkennen en geniet het met regelmaat maar het simpele blijft trekken. Het wroeten in de grond, het koken uit de tuin, het volgen van de seizoenen ... alleen aub geen kroontjespen meer.
zaterdag 13 oktober 2012
Ei
Op de laatste dag nog wat ongewenste souveniers opgedrongen gekregen. Verder zijn het de beelden en gedachten die de afgelopen veertien dagen een plekje in de toekomst moeten zien te geven. Die vlooienbeten verdwijnen wel weer. Ik zal er ook geen moeite voor doen om ze in stand te houden. Dit itt de visuele en emotionele indrukken, die ik met aandacht, zorg en toewijding zal omringen. Uiteindelijk zijn het weer de woorden die het moeten doen. Die ruimte moeten scheppen voor en tegelijk vorm moeten geven aan de gewenste herinneringen. Gewoon sec maar ook een beetje meer kleur en/of glans hier, een kanttekening elders, met begeleidende overpeinzingen en misschien wel een overkoepelend kader.
Zonder woorden geen herinnering, misschien een hoop gevoel maar niks te delen. Een verhaal zonder woorden of vormgegeven beelden, het zal bestaan, kan me er zelfs wat bij voorstellen maar als iets exclusief en slechts tot een zeer select gezelschap zal doordringen, dan is het dat wel. En iedere vormgeving doet natuurlijk afbreuk aan de eigenlijke intentie, maar beter een tijdje schaven en schuren dan met een zalige blik het hoofd in de wolken steken. Dat is voorbehouden aan een heremiet. Die heeft er geen last van, mag je hopen, dat ie het niet kwijt kan. Ik wil er echter meestal wel vanaf, al is het maar aan mezelf in de dagboekbestanden of op papier. Lukt dat niet dan kan dat aardig wringen, maar ben je het ei dan eindelijk kwijt, voelt het vaak verloren aan. Daar zo ergens tussenin, daar hang ik nu.
Zonder woorden geen herinnering, misschien een hoop gevoel maar niks te delen. Een verhaal zonder woorden of vormgegeven beelden, het zal bestaan, kan me er zelfs wat bij voorstellen maar als iets exclusief en slechts tot een zeer select gezelschap zal doordringen, dan is het dat wel. En iedere vormgeving doet natuurlijk afbreuk aan de eigenlijke intentie, maar beter een tijdje schaven en schuren dan met een zalige blik het hoofd in de wolken steken. Dat is voorbehouden aan een heremiet. Die heeft er geen last van, mag je hopen, dat ie het niet kwijt kan. Ik wil er echter meestal wel vanaf, al is het maar aan mezelf in de dagboekbestanden of op papier. Lukt dat niet dan kan dat aardig wringen, maar ben je het ei dan eindelijk kwijt, voelt het vaak verloren aan. Daar zo ergens tussenin, daar hang ik nu.
vrijdag 12 oktober 2012
donderdag 11 oktober 2012
Licht
Het mijne ging gisteren ergens voor negenen uit en alhoewel ik al een uur op ben is er buiten nog niks van te bespeuren. Winter ...
Winter op deze plek.
Weer een winter op deze plek.
Toch nog een winter.
Het deprimeert en komt bovenop de hele klotezooi, die me vanochtend op mijn dak viel, toen ik uit een diepe slaap het niks in keek. Veertien dagen bevrijdt geweest van al het onmogelijke en zelfs gisteren is me respijt gegund geweest, maar aan alle sprookjes komt een eind. Nu maar hopen op de uitsmijter: "En ze leven nog lang en gelukkig!"
Winter op deze plek.
Weer een winter op deze plek.
Toch nog een winter.
Het deprimeert en komt bovenop de hele klotezooi, die me vanochtend op mijn dak viel, toen ik uit een diepe slaap het niks in keek. Veertien dagen bevrijdt geweest van al het onmogelijke en zelfs gisteren is me respijt gegund geweest, maar aan alle sprookjes komt een eind. Nu maar hopen op de uitsmijter: "En ze leven nog lang en gelukkig!"
woensdag 10 oktober 2012
Thuus
Een kleine 2000 km vliegen en 800 kilometer over de weg, opgedeeld in twee étappes en een uur geleden reed ik de toegangsweg naar mijn huis op, die in de tussentijd knap naar de klote is geholpen door maishaksel wegrijdende boeren. Maar dat nu maar ff niet ...
Het gras is weer groen. Dat zegt voldoende over het weer in de afgelopen twee weken. Beer kwam me al tegemoet, toen ik uit de auto stapte, Bijou liep een paar minuten later binnen gevolg door Snoepie en als laatste kwam haar majesteit Juul miauwend aankakken en wilde meer dan een aai over de kop. Dit leek wel een geregiseerd appèl, dat heeft wel eens langer geduurd. Blijkbaar nooit langgenoeg weggebleven :-)
Vanochtend om drie uur uit bed. En dat is Roemeense tijd en dus een uur later. Vier uur de bagage. Kwart voor vijf de controle van slag brengen met mijn elektronische hulpmiddelen. Half zes instappen. Zes uur de lucht in. Twee-en-een-half uur vliegen en aankomst half acht .... klok verzet. En toen koffie, nog meer koffie. Koffie in Cluj, koffie in het vliegtuig en koffie op Franse grond. Niet dat de werkelijkheid tot me door wilde dringen, maar die koffie moest.
De auto stond trouw te wachten. De aanblik vertederde ... bijna. Het vertrek van de luchthaven ging stukken minder vloeiend dan de aankomst. Steeds weer de bagageklep open en (te vroeg) dicht. Schoenen verwisselen, bril pakken, parkeerkaart zoeken, iPod en diverse oplaadkabels onder de laadvloer opdiepen en toen kon ik eindelijk vertrekken nadat ik betaald had. Ik was mezelf kwijt en heb me in de daarop volgende 500 km met moeite bijeen proberen te rapen.
Het gras is weer groen. Dat zegt voldoende over het weer in de afgelopen twee weken. Beer kwam me al tegemoet, toen ik uit de auto stapte, Bijou liep een paar minuten later binnen gevolg door Snoepie en als laatste kwam haar majesteit Juul miauwend aankakken en wilde meer dan een aai over de kop. Dit leek wel een geregiseerd appèl, dat heeft wel eens langer geduurd. Blijkbaar nooit langgenoeg weggebleven :-)
Vanochtend om drie uur uit bed. En dat is Roemeense tijd en dus een uur later. Vier uur de bagage. Kwart voor vijf de controle van slag brengen met mijn elektronische hulpmiddelen. Half zes instappen. Zes uur de lucht in. Twee-en-een-half uur vliegen en aankomst half acht .... klok verzet. En toen koffie, nog meer koffie. Koffie in Cluj, koffie in het vliegtuig en koffie op Franse grond. Niet dat de werkelijkheid tot me door wilde dringen, maar die koffie moest.
De auto stond trouw te wachten. De aanblik vertederde ... bijna. Het vertrek van de luchthaven ging stukken minder vloeiend dan de aankomst. Steeds weer de bagageklep open en (te vroeg) dicht. Schoenen verwisselen, bril pakken, parkeerkaart zoeken, iPod en diverse oplaadkabels onder de laadvloer opdiepen en toen kon ik eindelijk vertrekken nadat ik betaald had. Ik was mezelf kwijt en heb me in de daarop volgende 500 km met moeite bijeen proberen te rapen.
maandag 8 oktober 2012
Poe, pffff.
Varkensvoer maken omdat het gisteravond weer een keer niet gebeurd is, kippen van stok en voeren, koe melken, schapen bijvoeren, varkens loslaten, trog vullen en als de sodemieter wegspringen, koe de straat op dirigeren, paard erachter aan, koffie zetten, melk warmen, koe-/paardenstal uitmesten, eerste koffie drinken, vrouw des huizes naar het werk brengen, douchekopsteun vervangen, nieuwe afvoer voor het aanrecht halen, halve liter wodka niet vergeten, wiel voor de kruiwagen en als toetje hondenvoer regelen ..... 09.15 .... de dag is net begonnen.
Zomers is zo'n start natuurlijk ook slikken als je het niet gewend bent, maar het is bepaald geen straf. Dat wordt snel anders als straks na een korte herfst de winter zich installeert en hetzelfde moet gebeuren bij -20 en verder onder nul. En dan wat te denken van 'het gerief' op de rand van de tuin, een goede vijftig meter van de warme keuken vandaan? Prachtig uitzicht, daar valt niks op af te dingen maar behalve dat de muren uit niet meer dan planken bestaan, zitten er soms ook nog eens vingerbrede kieren tussen. Minus 35 was het afgelopen winter, drie weken lang. Constipatie krijgt dan iets heel aantrekkelijks......
Zomers is zo'n start natuurlijk ook slikken als je het niet gewend bent, maar het is bepaald geen straf. Dat wordt snel anders als straks na een korte herfst de winter zich installeert en hetzelfde moet gebeuren bij -20 en verder onder nul. En dan wat te denken van 'het gerief' op de rand van de tuin, een goede vijftig meter van de warme keuken vandaan? Prachtig uitzicht, daar valt niks op af te dingen maar behalve dat de muren uit niet meer dan planken bestaan, zitten er soms ook nog eens vingerbrede kieren tussen. Minus 35 was het afgelopen winter, drie weken lang. Constipatie krijgt dan iets heel aantrekkelijks......
Abonneren op:
Posts (Atom)