Kabbelen

 Een rustige dag. De stortvloeden en stroomversnellingen lijken zowaar hun beste tijd gehad te hadden. Die van die ellende bedoel ik dan, de rest mag nog met graagte in alle gretigheid over me heen walsen. Het is nog te vroeg voor het bankje tegen de muur van het bejaardentehuis. Maar nu toch wel rustig en dat doet deugd.

 Het is weer wennen, omschakelen, aanpassen en opnieuw in de benen gaan, iedere keer weer en dat waarschijnlijk (nog) niet voor de laatste keer, maar toch .... Het kon slechter en daar hoeft niemand mij iets over wijs te maken.

 Ik heb me een borrel ingeschonken. Zoekend en ruimend tussen de spullen in de kelder vandaag 2,5 liter jenever gevonden, daterend van ons afscheid uit Utrecht. Jenever geef je mee als Holland achter wordt gelaten. Nu dronk ik dat wel eens, met name als het doorpompen van het bier niet de moeite van de alcohol waard was, maar liefhebber ben ik er nooit van geweest. Zal het ook nooit worden. Toch het kleinste flesje opengebroken en nu zou ik liederlijke formuleringen moeten aanheffen over iets wat minimaal 12 jaar flessenrijping heeft gehad. Laat ik nou net niet mijn proefnotities uit 1999 kunnen vinden. Misschien morgen dus.

 Bij de voorbereiding van de maand september weer een brok uit 2009 voor mijn kiezen gekregen, dat wordt morgen nog werken. Zien wat daar van overblijft. De afstand, tot wat geweest is, wordt steeds groter en het geschrevene onwerkelijker. Het doordringen van dat besef is alles waar het hier om draait en de laatste weken is het hard en structureel vooruitgegaan. Geen 3 vooruit en 2 terug processies maar gewoon door in de vaart der volkeren. Toch ga ik me houden aan wat ik me in januari voorgenomen heb en ook die laatste bittere slokken zullen hun herbeleving krijgen en dan zien we wel of dat ergens toe leidt en zo ja, waarheen.

Droom

 Wat is gaande geweest gisteren? Kan me iemand ff bij kletsen? De-briefen? Ik heb al in mijn arm geknepen, mijn hoofd tegen de muur gebonkt, het ontbrekende aantal flessen gecontroleerd in de keuken en de logs van de Pc op vreemde activiteiten. Niks oogt anders dan anders. Alles is zo normaal als normaal kan zijn. Waar komen dan die rare stukjes in mijn blogs vandaan?

 Slip of the keyboard? Mentale ongesteldheid? Een Boulevard momentje? Ontkennen werkt enkel bevestigend dus dat kan ik nalaten. Het geschrevene snijdt hout, dat leidt geen twijfel. Het dubieuze is dat het er staat. Er wordt een huid verkocht terwijl de beer nog vrolijk in het bos dartelt. Dit heet hoog spel. Een beetje bluffen kan geen kwaad maar tegen het leven overspeel je snel je hand.

 Ik weet mijn plekje. Is me uit den treure getoond in de laatste jaren en daar trek ik me terug en geniet verder in stilte, hoewel ik matigheid niet kan beloven. Langzaam en gestaag vraagt de vooruitgang. Diesel on!

Tè

 Breed uitsmeren van ellende kost me geen moeite meer. Ik heb geleerd. Tijd en oefening genoeg gehad. Het heeft me meer dan eens geholpen om de o zo noodzakelijke afstand te pakken te krijgen om over de puinhopen heen te krabbelen. Nu is dat helaas/gelukkig (groten)deels verledentijd. Nu wil ik kunnen zingen, wat ik helemaal niet kan, springen, dat gaat al een stuk beter, en .... tja, die stomme neiging om dan iedereen om de hals te vallen en te zoenen.

 De ene beheersing gemeesterd verval je prompt in oude onschuldigheden. Ik ben blij en het zijn geen manische pieken meer maar simpele dagelijkse belevenissen. Ik zou ze kunnen delen, maar dan niet als de ik die ben geweest, maar in terug naar oude vertrouwde betere tijden. Het echte "Back to the future".

 Het is een moment voor champagne, veel champagne en dan niet om het à la de F1 te verspillen, maar om het te delen en te drinken. Vraag me niet waar het allemaal in zit en of het wel of niet gaat stranden maar wat in januari is zo verkeerd is begonnen pakt ineens sneller dan verwacht goed uit. De slag is gemaakt. Dit is feest, dit had gevierd moet worden. Gelukkig kan dat altijd nog, dit moment gaat niet zomaar en al helemaal niet ongemerkt voorbij.

Nacht

 Ergen rond half acht aan het meer neergestreken. Niet voor het maal maar wel voor een sprankelend drankje en een inspectie van de kaart. Het is een mooie plek en de helft van hun Michelinwaardering hebben ze volgens mij aan de entourage te danken. Op een zonnige zondag of een andere minder feestelijke maar net zo zonnige dag is het op lunchtijd een waar genot om aan de waterkant van de maaltijd te kunnen genieten, terwijl de eenden hun commentaar kwaken en de karpers loom in het water hangen.

Nu dus een drankje en voor mij zowaar cadeautjes. Niks geregeld maar alles gekregen, alleen de strik op de stoel ontbrak. Na de keuze van het menu, het uitpakken van de verrassingen en het legen van de glazen naar binnen getogen waar de temperatuur net dat tikkeltje lekkerder was. De uren verstreken snel maar zonder haast. Een aangename avond. Grappige presentjes. Oogstrelend gezelschap. Smakelijke gerechten. Onderhoudende gespreksonderwerpen. Gezellige stiltes.

 Ineens is het bij twaalven. Buiten is het duidelijk afgekoeld maar met een trui extra zou je nog uren van het water, de nachtelijke geluiden en de bijna volle maan kunnen genieten. Een avond om te rekken en niet huiswaarts te gaan. Een avond om met een digestief teveel de ochtend af te wachten.

 Uren later, starend in het donker van de nacht even zo'n 'Oud en Nieuw'-moment. De afgelopen 12 maanden glijden voorbij en de komende 12 maken nieuwsgierig. Meer qua gevoel dan op de feiten. D'r zijn slechtere jaren geweest en sinds weken heb ik al dat nergens op gebaseerde gevoel dat alles beter, vooruit, eindelijk in beweging gaat komen. Over een jaar zullen we het weten.

Pecunia

(24/05/2009) Het meest demotiverende van alles is, dat ik knap radeloos word van mezelf. Wat moet ik nu? Wat moet ik met mezelf? Hoe pak ik heel simpelweg de volgende stap aan? Hoe ga ik verder? Waarom gaat het met het geld allemaal zo verkrampt? Ik kan het niet de deur uit gooien, maar zou me het leven de komende 2-3 jaar een stuk aangenamer kunnen maken, als ik wat minder moeilijk zou doen. Ik kan niks met mijn centen, zolang ik de smaak aan het leven niet heb terug gevonden. Het geld gaat me dat niet geven. Het zit omgekeerd. Geld maakt niet gelukkig, maar als je gelukkig bent, is een beetje geld erg handig!!

Cadeau

 Sympathieke geste van de samenwerkende openbare werken uit de dorpen over wiens grond een oneverharde publieke weg mij toegang verschaft tot mijn stulpje(s). Weken geleden bij de secretaresse van Le Chalard een vraag gedropt en vanmorgen zijn de Cantonniers van Ladignac geheel onverwachts en voortvarend aan de slag gegaan. Enig tegenstribbelen had ik niet uitgesloten, maar hier is op hoog niveau kordaat kortgesloten. Prachtig.

 Eind van de ochtend zal de middenberm verwijderd zijn. Dat scheelt een slok op een borrel voor het zicht bij aankomst en voor de slijtage aan de onderkant van auto's, die niet als de mijne omhoog kunnen of sowieso op karrensporen zijn berekend, die ze normaalgesproken nooit tegenkomen.

 Het blijft een haat-liefde verhaal, maar het doet goed om te zien dat er dingen gebeuren, ook al heb ik de hoop gekoesterd, dat het na 'mijn tijd' zou gebeuren. Het helpt de knop om te zetten. Een mooie droge september zou een rode loper zijn richting het definitief aan de slag gaan met wat allang had moeten gebeuren. Een re-animatie als afscheidsgebaar?

Slim

 (22/05/2009) (!!!!) Het is zo dom, zo dom waar we mee bezig zijn en het is nog dommer dat het zo’n ontzettend lange tijd geduurd heeft voordat het dubbeltje is gevallen: begin nergens aan als je zelf je zaken niet op orde hebt!! En in dit geval geldt dit twee kanten op. Dit heeft zoveel energie, zoveel onnodige energie gekost. Dom, dom, dom!!