Twaalf uur onder het dekbed en nog de meeste tijd ervan geslapen ook. Uitgerust? Zo zou ik me vandaag niet willen omschrijven. Het zal allemaal wel ergens goed voor zijn, ergens vandaan komen en ergens heengaan. Wat meer controle en het liefst de mogelijkheid om te anticiperen zou me toch liever zijn. Ik heb me gisteren knap op de baan weten te houden, al zeg ik het zelf, maar het zijn de momenten waar je niet om zit te springen. Niet in de auto, maar ook niet in je dagelijkse gang van zaken.
Dit had voor weken de boel overhoop kunnen gooien en dreunt ondanks bewuste correctie nog duidelijk voelbaar na. En als nou iets wereldschokkends was gebeurd, mn mbt mijn eigen kleine wereldje dan, soit. Maar zo "ins Blaue hinein" slaat gewoon nergens op. En dat is het meest irritante van allemaal.
Al de moeite, die het toch al kost om, om de boel op de gewenste wijze op de rails te krijgen èn te houden en dat nog steeds tamelijk wankele evenwicht steeds weer in meer of mindere mate verstoord te zien door zo iets onhebbelijks als stemmingswisselingen en andere flauwekul is ontmoedigend. Het zou prettig zijn als het leven zich een tijdje niet met mijn leven zou bemoeien. Moet een genot zijn.
zaterdag 3 december 2016
vrijdag 2 december 2016
Haarscherp
Inmiddels heel wat keren het omslaan van mijn stemming mogen waarnemen. Soms met een dagenlange aanloop, soms in een paar uur bekeken. Einde van de middag een record. In een oogwenk, als ik het als in slow-motion zou willen zien. Het ene moment druk met de afhandeling van een langslepende toestand waar eindelijk knopen in konden worden doorgehakt en aan de andere kant van de imaginaire scheidslijn het totale niets. Moedeloosheid, hopeloosheid, reddeloosheid. Langzaam met afkeer, verbijstering en ongeloof vollopende leegte.
En dan die timing. Na mndn zoeken, dubben eindelijk lampen kunnen vinden die èn onze goedkeuring konden wegdragen èn verkrijgbaar waren, al was dat laatste nog een hele klus, en ipv van de vlag uit, gaat ie halfstok. Wat een kommer en kwel.
De weersomslag? Een lichamelijk ongemak? De verkeerde gedachten? De opbeurende borrel of meer het gebrek daaraan? Een of andere nog te benoemen besef? Ergens ging een knop om, maar geen idee welke. Eenmaal op bed was vergeleken met mij een grafstemming nog feestgedruis geweest. De wereld had kunnen vergaan, ik zou niet in beweging zijn gekomen. Ik schrok van mezelf. Me na een uur of wat in bad gezet en vervolgens gedwongen tot activiteit. Anders waren de lampen alsnog door onze vingers geglipt, Misschien gaat er nog vanalles mis, maar niet vanwege mij.
En dan die timing. Na mndn zoeken, dubben eindelijk lampen kunnen vinden die èn onze goedkeuring konden wegdragen èn verkrijgbaar waren, al was dat laatste nog een hele klus, en ipv van de vlag uit, gaat ie halfstok. Wat een kommer en kwel.
De weersomslag? Een lichamelijk ongemak? De verkeerde gedachten? De opbeurende borrel of meer het gebrek daaraan? Een of andere nog te benoemen besef? Ergens ging een knop om, maar geen idee welke. Eenmaal op bed was vergeleken met mij een grafstemming nog feestgedruis geweest. De wereld had kunnen vergaan, ik zou niet in beweging zijn gekomen. Ik schrok van mezelf. Me na een uur of wat in bad gezet en vervolgens gedwongen tot activiteit. Anders waren de lampen alsnog door onze vingers geglipt, Misschien gaat er nog vanalles mis, maar niet vanwege mij.
Nachtsluiting
Het blijft een rare combi. Dagen hebben, dat je te moe ben om uit je ogen te kijken en dan nachten urenlang het donker bewonderen zonder ergens ook maar een hint van moeheid te ontwaren. Maar ook geen onrust, integendeel. Heerlijk ontspannen alsof je in de zon tijdens het lezen langzaam in slaap dommelt, maar dan wakker. Rechts, links of op de rug, het maakt niks uit.
De korte momenten dat je wel ff naar dromeland bent, zitten vol met moeilijk reproduceerbare gedachtenassociaties. Je kunt het resultaat op de wakkere moment proberen te duiden, maar dan kun je de slaap helemaal vergeten. Dus maar verder slenteren over kitscherige stranden bij evenzo kitscherige zonsondergangen. Zoiets als schapen tellen, maar die zie ik hier de hele dag al overal in kuddes de hellingen afstruinen. Zouden giraffen of kamelen misschien werken?
Geen grafstenen vandaag. Sissi vertoont weer eetlust. Wie weet kom ik aan de inmiddels alweer talrijke losse eindjes toe, die aan mijn kont hangen. Betalingen natuurijk, een lekke band, ws overbodige medicijnen, hondenbrokken, was en, geloof het of niet, de papieren op de tot mijn werktafel gebombardeerde eettafel. En als mensen weer iets anders door mijn dag proberen te douwen, ga ik gillen. Domweg gillen.
De korte momenten dat je wel ff naar dromeland bent, zitten vol met moeilijk reproduceerbare gedachtenassociaties. Je kunt het resultaat op de wakkere moment proberen te duiden, maar dan kun je de slaap helemaal vergeten. Dus maar verder slenteren over kitscherige stranden bij evenzo kitscherige zonsondergangen. Zoiets als schapen tellen, maar die zie ik hier de hele dag al overal in kuddes de hellingen afstruinen. Zouden giraffen of kamelen misschien werken?
Geen grafstenen vandaag. Sissi vertoont weer eetlust. Wie weet kom ik aan de inmiddels alweer talrijke losse eindjes toe, die aan mijn kont hangen. Betalingen natuurijk, een lekke band, ws overbodige medicijnen, hondenbrokken, was en, geloof het of niet, de papieren op de tot mijn werktafel gebombardeerde eettafel. En als mensen weer iets anders door mijn dag proberen te douwen, ga ik gillen. Domweg gillen.
donderdag 1 december 2016
Grafstemming
Vier uur kapot geslagen op geheel ontbrekende keuzemogelijkheden. Onvoorstelbaar zoiets te bedenken, maar het is die befaamde werkelijkheid, die je ergste angsten op z'n sloffen links inhaalt. Grafstenen. Grafbedekkende stenen. Oké, er waren wat verschillende granietsoorten, maar slechts één model. En, laat ik me op de vlakte houden, niet mijn smaak. Maar om mijn smaak ging het gelukkig niet.
Een bedrijfsterrein volgestouwd met één model grafbedekking. Iets met goedkopere prijzen vanwege de winter. Er wordt vast niet minder gestorven of begraven, maar ws wel minder afgewerkt. En iets met aparte bestellingen, die mndn duren. Alsof de dooie daar wakker van zal liggen. Zal de persoon sowieso weinig uitmaken, waar die precies onder weggewerkt wordt. De moeder van Mariana vond de afwerking in een soort terrazzo-beton prachtig. Overal als vloer gelegd in scholen, ziekenhuizen en psychiatrische inrichtingen van voor de 2e wereldoorlog, maar dan grover en valer. En bij wat Mariana nu bedacht heeft, is haar moeder niet betrokken geweest.
Een hoop gelul. Geen gladde verkoper. Een goede sul als grafbouwer. En Marianna weer het kind dat onverwachts wakker wordt in een wereld van snoep (of zijn dat App's tegenwoordig?) en alles wil hebben. Uiteindelijk wel op iets redelijk acceptabels uitgekomen en retour Coves getogen.
Een bedrijfsterrein volgestouwd met één model grafbedekking. Iets met goedkopere prijzen vanwege de winter. Er wordt vast niet minder gestorven of begraven, maar ws wel minder afgewerkt. En iets met aparte bestellingen, die mndn duren. Alsof de dooie daar wakker van zal liggen. Zal de persoon sowieso weinig uitmaken, waar die precies onder weggewerkt wordt. De moeder van Mariana vond de afwerking in een soort terrazzo-beton prachtig. Overal als vloer gelegd in scholen, ziekenhuizen en psychiatrische inrichtingen van voor de 2e wereldoorlog, maar dan grover en valer. En bij wat Mariana nu bedacht heeft, is haar moeder niet betrokken geweest.
Een hoop gelul. Geen gladde verkoper. Een goede sul als grafbouwer. En Marianna weer het kind dat onverwachts wakker wordt in een wereld van snoep (of zijn dat App's tegenwoordig?) en alles wil hebben. Uiteindelijk wel op iets redelijk acceptabels uitgekomen en retour Coves getogen.
Kink(y)
Het bloggen, en wat nièt trouwens, is voor het grootste deel simpelweg vasthouden aan een stramien, het instandhouden van een bezigheid, beweging. Iedere afwijking in negatieve zin bekoop je met doorstarthaperingen op z'n best en herstartperikelen op z'n slechts. Een paar dagen de spanning van de draad laten glippen en direct moeite om de al weken voorthobbelende vaart te herpakken. Nu gaat het natuurijk (Ahum!) om de kwaliteit en niet om de kwantiteit. Maar voor het verschijnen van die kwaliteit is een zekere kwantiteit noodzakelijk. Het zijn geen gedichten, waar ik op de woorden broed gelijk een kloek op haar aanstaande kuikens.
Ik benodig een zekere vaart, bijbehorende afstand en een gewenste verwondering, ergernis of dergelijke. En dat in de vorm van een zekere routine maar niet routineus. De boel laten waaien kan dus alleen 'in het kader van' en niet door van buitenaf opgedrongen (Hallo omstandigheden!) verstoringen. Kortom geen gedoe meer met mijn gezondheid of wat er verder te bedenken valt, tenzij het in 'het kader' past dan wel passend gemaakt kan worden.
Een helder hoofd is daarin wel het minste. En daar schort het nog steeds aan, al heeft het algehele gebrek aan 'fut' zijn dieptepunt gehad. Morgen zien we verder en hoop ik op een 'normale' dag. Wonderlijk hoe weinig van die dagen je hebt, als je er meer dan genoeg ruimte voor hebt. Geen zieke kat dus en dat betekent dat Sissi morgen hopelijk haar eetlust hervindt en de braakneigingen is verloren.
Ik benodig een zekere vaart, bijbehorende afstand en een gewenste verwondering, ergernis of dergelijke. En dat in de vorm van een zekere routine maar niet routineus. De boel laten waaien kan dus alleen 'in het kader van' en niet door van buitenaf opgedrongen (Hallo omstandigheden!) verstoringen. Kortom geen gedoe meer met mijn gezondheid of wat er verder te bedenken valt, tenzij het in 'het kader' past dan wel passend gemaakt kan worden.
Een helder hoofd is daarin wel het minste. En daar schort het nog steeds aan, al heeft het algehele gebrek aan 'fut' zijn dieptepunt gehad. Morgen zien we verder en hoop ik op een 'normale' dag. Wonderlijk hoe weinig van die dagen je hebt, als je er meer dan genoeg ruimte voor hebt. Geen zieke kat dus en dat betekent dat Sissi morgen hopelijk haar eetlust hervindt en de braakneigingen is verloren.
Open koe
Hard times create strong men. Strong men create good times. Good times create weak men. Weak men create hard times.
(GeenStijl reaguurder Barkruk2; bronloos)
(GeenStijl reaguurder Barkruk2; bronloos)
Keerzijde?
Het #DWDD-betoog van Jan Terlouw was een grafrede voor het idealisme
(GeenStijl, Van Rossem | 01-12-16 | 12:14)
Mooi hoor. Een breekbare, maar fitte tachtiger met een lange staat van dienst, zowel als kinderboekenschrijver als in het maatschappelijke veld, die in de blessuretijd van zijn aardse bestaan nog één keer de camera pakt om zijn zorgen over de staat van de wereld te uiten. Jan Terlouw kreeg de camera van een van ’s lands best bekeken babbelprogramma’s en deed het. Hij constateerde dat “we” in Nederland een mooie welvaartsstaat hebben opgebouwd na de Tweede Wereldoorlog, maar dat de gevolgen daarvan ongezond zijn voor de aarde. Planten en dieren verdwijnen, oceanen drijven vol plastic soep. Hij memoreerde touwtjes uit de voordeur, vroeger in Utrecht, zodat de buurtkinderen bij hun vriendjes binnen konden. Hij constateerde dat die touwtjes er nu niet meer hangen. Dat we elkaar niet meer vertrouwen. Dat een handdruk is vervangen door vijf contracten, en de ingenieur geen brug kan bouwen zonder een leger van juristen. Het was een emotioneel pleidooi voor… Ja, voor wat eigenlijk?
Jan Terlouw stelde alleen vragen, maar gaf geen antwoorden. Waaróm hangt dat touwtje niet meer uit de brievenbus? Waaróm spelen kinderen niet bij elkaar thuis? Waaróm is een handdruk niet meer genoeg? Waaróm is die welvaartsgroei zo slecht voor Moeder Aarde? Terlouw resumeerde wat iedereen, al jaren ziet, opmerkt, aanvoelt en beschrijft. Daar hoef je geen 85-jarige D66'er op de NPO voor te zijn. Terlouw dicteerde daarmee het voorwoord van een boek. Het boek waar alle antwoorden in moeten komen te staan. Maar hij gaf er zelf niet één - het boek wordt niet door hem geschreven.
Het probleem met het verhaal van Terlouw is niet dat zijn observaties niet kloppen. Het probleem is dat hij maar de helft vertelde. Ja, Donald Trump voerde een bij vlagen schofterige campagne. Hij beledigde vrouwen en veroordeelde minderheden. Maar Terlouw snapte toch ook nog wel dat mensen desondanks wel op Trump stemden, omdat ze Hillary en haar Wall Street-belangen niet meer vertrouwen. Maar Terlouw zei er níet bij dat Hillary Clinton in haar campagne óók mensen schoffeerde, toen ze miljoenen Trump-stemmers afdeed als ‘deplorables’. Dat mag kennelijk wel, van de oude D66'er.
Het milieu, nog zo'n ding. Ja, er drijft een enorme plastic soep in de oceanen en ja, de mensheid put de aarde uit. Maar Terlouw verzweeg het feit dat overbevolking en voortplanting een belangrijke oorzaak, zo niet de hoofdoorzaak, van dat probleem zijn. Dat benoemen, betekent de vinger wijzen naar andere culturen dan de onze: onze geboortecijfers zijn stabiel of dalend, het zijn De Anderen die zich (te) enthousiast voortplanten, niet zelden in gebieden waar Moeder Aarde toch al weinig vruchtbaar (meer) is. Het antwoord op de plastic soep ligt niet alleen in de beteugeling van het welvaartsoverschot, maar ook in een afremming van het bevolkingsoverschot.
Geert Wilders had de anekdote van de verdwenen touwtjes uit de voordeur ook kunnen vertellen. Alleen: die zou als een ‘RACIST!’ weggezet worden, want hij zou zijn vertelling vermoedelijk aanvullen met het argument dat het touwtje verdwenen is omdat er een deur naar links een Marokkaanse gezin woont met twee criminele tienerzoons, en omdat er drie deuren naar rechts zes Somaliërs met een uitkering en een qat-verslaving wonen. Dat zou óók een generalisering van Wilders zijn, en een constatering die op zichzelf niets oplost - maar het is wel een openingszet die een betere poging doet om tot waarheidsvinding te komen. Om een antwoord te vinden op de vraag: waaróm is dat touwtje weg? Een ander, niet-Wildersiaans antwoord is: Dat touwtje is weg, omdat papa en mama allebei 40+ uur werken om hun eigen welvaartswedloop vol te houden. Die hebben amper tijd voor hun eigen kinderen, laat staan voor (die van) de buren.
Dat touwtje is weg, omdat de gemeenschapszin weg is. Vroeger, mijmerde Terlouw, had “De Overheid” nog moreel gezag. Nu niet meer. Vroeger had je nog gemeenschapszin in heel het land. Nu steeds minder - gemeenschapszin beperkt zich tot kleine kernen, tot gemeenten en gemeenschappen. Het woonreferendum in Rotterdam had een opkomst onder de 20%. Waarom? Misschien wel omdat burgers zich niet meer bij bestuur betrokken voelen, maar buurtgenoten zich ook niet meer met elkaar. Dat is een grotestedenprobleem met besmettingsgevaar. Gemeenschappen klitten bij elkaar. Op afkomst, geloof en cultuur. En ja, ook op kleur. Niet al die culturen, en zeker niet al die religies, mengen met elkaar. Dat leidt tot verschraling van de samenleving, een nieuwe verzuiling langs etnische en religieuze lijnen, en een afbraak van gemeenschapszin. En daarmee verdwijnen de touwtjes uit de brievenbus.
Je maakt ons niet wijs dat Terlouw, die in zijn treurige analyse prima weet aan te wijzen wat er ten kwade verandert, wat er mis gaat en dat we elkaar niet meer vertrouwen, níet slim of scherp genoeg is om die conclusies zelf ook te trekken. De reden dat hij ze achterwege liet, is een vraag waarop we best een antwoord durven te formuleren (met alleen constateringen zonder discussie kom je immers niet verder):
Terlouw wil niet erkennen dat zijn generatie, ‘zijn soort mensen’, onderdeel is (geweest) van het probleem: hij en de zijnen waren in hun tijd degenen die niet bijtijds doorzagen dat de samenleving uit elkaar begon te rafelen. Enerzijds door doorgeslagen regelzucht, sociaal systeembeheer en betutteldrang vanuit Den Haag, anderzijds door het idealisme (onder andere van de multiculturele samenleving), waarbinnen waarheid en realiteit ondergeschikt zijn gemaakt aan een blind streven naar rechtvaardigheid. Een streven dat op zichzelf gefaald heeft en wat er toe heeft geleid dat men aan symptoombestrijding is gaan doen: het aankaarten van waarheden en het etaleren van realiteit zijn “sociaal strafbare” feiten geworden: wie verschillen opmerkt tussen culturen, geloven en bevolkingsgroepen, is een racist. Of erger. Orwelliaans is het, inclusief Newspeak - denk alleen maar aan de steeds maar terugkerende discussie over het woord 'allochtoon'.
Terlouw weerhield zich bij DWDD van beantwoording van zijn eigen vragen, omdat zijn betoog een aanklacht was tégen de realiteit en de waarheid, tegen degenen die deze zaken erkennen, onderschrijven of vocaliseren. Jan Terlouw verwijt de burgers die eerst zo'n touwtje uit hun voordeur hadden, dat ze het hebben weggehaald - maar hij verzuimt te vragen waaróm ze dat gedaan hebben.
De oude Terlouw had geen ongelijk met grote delen zijn analyse, maar zoals iedereen aan zijn zijde van de kloof, vertelt hij maar het halve verhaal. Vanaf de overzijde van de kloof klonk zijn betoog derhalve als een grafrede voor het doorgeslagen idealisme van de hyperrechtvaardige welvaartsstaat, die door Terlouw vergeefs vermomd werd als een laatste reanimatiepoging.
En dat, meneer Terlouw, is nou juist zo slecht voor het vertrouwen.
(GeenStijl, Van Rossem | 01-12-16 | 12:14)
Mooi hoor. Een breekbare, maar fitte tachtiger met een lange staat van dienst, zowel als kinderboekenschrijver als in het maatschappelijke veld, die in de blessuretijd van zijn aardse bestaan nog één keer de camera pakt om zijn zorgen over de staat van de wereld te uiten. Jan Terlouw kreeg de camera van een van ’s lands best bekeken babbelprogramma’s en deed het. Hij constateerde dat “we” in Nederland een mooie welvaartsstaat hebben opgebouwd na de Tweede Wereldoorlog, maar dat de gevolgen daarvan ongezond zijn voor de aarde. Planten en dieren verdwijnen, oceanen drijven vol plastic soep. Hij memoreerde touwtjes uit de voordeur, vroeger in Utrecht, zodat de buurtkinderen bij hun vriendjes binnen konden. Hij constateerde dat die touwtjes er nu niet meer hangen. Dat we elkaar niet meer vertrouwen. Dat een handdruk is vervangen door vijf contracten, en de ingenieur geen brug kan bouwen zonder een leger van juristen. Het was een emotioneel pleidooi voor… Ja, voor wat eigenlijk?
Jan Terlouw stelde alleen vragen, maar gaf geen antwoorden. Waaróm hangt dat touwtje niet meer uit de brievenbus? Waaróm spelen kinderen niet bij elkaar thuis? Waaróm is een handdruk niet meer genoeg? Waaróm is die welvaartsgroei zo slecht voor Moeder Aarde? Terlouw resumeerde wat iedereen, al jaren ziet, opmerkt, aanvoelt en beschrijft. Daar hoef je geen 85-jarige D66'er op de NPO voor te zijn. Terlouw dicteerde daarmee het voorwoord van een boek. Het boek waar alle antwoorden in moeten komen te staan. Maar hij gaf er zelf niet één - het boek wordt niet door hem geschreven.
Het probleem met het verhaal van Terlouw is niet dat zijn observaties niet kloppen. Het probleem is dat hij maar de helft vertelde. Ja, Donald Trump voerde een bij vlagen schofterige campagne. Hij beledigde vrouwen en veroordeelde minderheden. Maar Terlouw snapte toch ook nog wel dat mensen desondanks wel op Trump stemden, omdat ze Hillary en haar Wall Street-belangen niet meer vertrouwen. Maar Terlouw zei er níet bij dat Hillary Clinton in haar campagne óók mensen schoffeerde, toen ze miljoenen Trump-stemmers afdeed als ‘deplorables’. Dat mag kennelijk wel, van de oude D66'er.
Het milieu, nog zo'n ding. Ja, er drijft een enorme plastic soep in de oceanen en ja, de mensheid put de aarde uit. Maar Terlouw verzweeg het feit dat overbevolking en voortplanting een belangrijke oorzaak, zo niet de hoofdoorzaak, van dat probleem zijn. Dat benoemen, betekent de vinger wijzen naar andere culturen dan de onze: onze geboortecijfers zijn stabiel of dalend, het zijn De Anderen die zich (te) enthousiast voortplanten, niet zelden in gebieden waar Moeder Aarde toch al weinig vruchtbaar (meer) is. Het antwoord op de plastic soep ligt niet alleen in de beteugeling van het welvaartsoverschot, maar ook in een afremming van het bevolkingsoverschot.
Geert Wilders had de anekdote van de verdwenen touwtjes uit de voordeur ook kunnen vertellen. Alleen: die zou als een ‘RACIST!’ weggezet worden, want hij zou zijn vertelling vermoedelijk aanvullen met het argument dat het touwtje verdwenen is omdat er een deur naar links een Marokkaanse gezin woont met twee criminele tienerzoons, en omdat er drie deuren naar rechts zes Somaliërs met een uitkering en een qat-verslaving wonen. Dat zou óók een generalisering van Wilders zijn, en een constatering die op zichzelf niets oplost - maar het is wel een openingszet die een betere poging doet om tot waarheidsvinding te komen. Om een antwoord te vinden op de vraag: waaróm is dat touwtje weg? Een ander, niet-Wildersiaans antwoord is: Dat touwtje is weg, omdat papa en mama allebei 40+ uur werken om hun eigen welvaartswedloop vol te houden. Die hebben amper tijd voor hun eigen kinderen, laat staan voor (die van) de buren.
Dat touwtje is weg, omdat de gemeenschapszin weg is. Vroeger, mijmerde Terlouw, had “De Overheid” nog moreel gezag. Nu niet meer. Vroeger had je nog gemeenschapszin in heel het land. Nu steeds minder - gemeenschapszin beperkt zich tot kleine kernen, tot gemeenten en gemeenschappen. Het woonreferendum in Rotterdam had een opkomst onder de 20%. Waarom? Misschien wel omdat burgers zich niet meer bij bestuur betrokken voelen, maar buurtgenoten zich ook niet meer met elkaar. Dat is een grotestedenprobleem met besmettingsgevaar. Gemeenschappen klitten bij elkaar. Op afkomst, geloof en cultuur. En ja, ook op kleur. Niet al die culturen, en zeker niet al die religies, mengen met elkaar. Dat leidt tot verschraling van de samenleving, een nieuwe verzuiling langs etnische en religieuze lijnen, en een afbraak van gemeenschapszin. En daarmee verdwijnen de touwtjes uit de brievenbus.
Je maakt ons niet wijs dat Terlouw, die in zijn treurige analyse prima weet aan te wijzen wat er ten kwade verandert, wat er mis gaat en dat we elkaar niet meer vertrouwen, níet slim of scherp genoeg is om die conclusies zelf ook te trekken. De reden dat hij ze achterwege liet, is een vraag waarop we best een antwoord durven te formuleren (met alleen constateringen zonder discussie kom je immers niet verder):
Terlouw wil niet erkennen dat zijn generatie, ‘zijn soort mensen’, onderdeel is (geweest) van het probleem: hij en de zijnen waren in hun tijd degenen die niet bijtijds doorzagen dat de samenleving uit elkaar begon te rafelen. Enerzijds door doorgeslagen regelzucht, sociaal systeembeheer en betutteldrang vanuit Den Haag, anderzijds door het idealisme (onder andere van de multiculturele samenleving), waarbinnen waarheid en realiteit ondergeschikt zijn gemaakt aan een blind streven naar rechtvaardigheid. Een streven dat op zichzelf gefaald heeft en wat er toe heeft geleid dat men aan symptoombestrijding is gaan doen: het aankaarten van waarheden en het etaleren van realiteit zijn “sociaal strafbare” feiten geworden: wie verschillen opmerkt tussen culturen, geloven en bevolkingsgroepen, is een racist. Of erger. Orwelliaans is het, inclusief Newspeak - denk alleen maar aan de steeds maar terugkerende discussie over het woord 'allochtoon'.
Terlouw weerhield zich bij DWDD van beantwoording van zijn eigen vragen, omdat zijn betoog een aanklacht was tégen de realiteit en de waarheid, tegen degenen die deze zaken erkennen, onderschrijven of vocaliseren. Jan Terlouw verwijt de burgers die eerst zo'n touwtje uit hun voordeur hadden, dat ze het hebben weggehaald - maar hij verzuimt te vragen waaróm ze dat gedaan hebben.
De oude Terlouw had geen ongelijk met grote delen zijn analyse, maar zoals iedereen aan zijn zijde van de kloof, vertelt hij maar het halve verhaal. Vanaf de overzijde van de kloof klonk zijn betoog derhalve als een grafrede voor het doorgeslagen idealisme van de hyperrechtvaardige welvaartsstaat, die door Terlouw vergeefs vermomd werd als een laatste reanimatiepoging.
En dat, meneer Terlouw, is nou juist zo slecht voor het vertrouwen.
Abonneren op:
Posts (Atom)