Barsten

 Woensdag. De week gaat straks door midden. Het voelt aan alsof enige normaliteit in de dagelijkse routines wil terugkeren. Nog steeds teveel ergernissen en andere verstoringen dan me lief is en niet in staat de knop te kunnen omdraaien en alles op de gewenste afstand zetten. Een hoop drukte om dingen waar het eigenlijk niet de moeite loont om je druk over te maken, maar je het maken van die drukte toch niet kunt nalaten. Ingesleten ergrnissen. Pavlov routines waarbij tot tien tellen een aardig idee is maar niet de oplossing. Per stuk is het te doen, maar als er meerdere bij elkaar komen swingt de irritatie snel de pan uit. En met de bouwvakkers in mijn buurt is er weinig nodig om de boel over te laten koken. Ze zijn nou iets van 2 mndn bezig en dat overstijgt duidelijk mijn jaarlijks verwerkbare dosis werklui-irritatie.

 Maar ok, tot het dak er met goed fatsoen op zit en de buitenmuren zijn afgewerkt zal ik nog een week of vier moeten doorbijten. Om explosiegevaar te vermijden ga ik de komende dagen proberen om een hoop kleinere ergernissen op te lossen en/of afhandelen. Vele kleintjes maken tenslotte ook een grote en die kleine irritaties heb ik beter in de hand cq vallen geheel onder mijn eigen verantwoordelijkheid.

 Ik doe een hoop, maar het levert weinig voldoening op en dat wreekt zich iedere keer weer. Het kan korter of langer duren, maar je kunt wachten op barsten in de bom. Aan de slag dus, voordat het weer puinruimen is. Hoeveel voldoening die laatste activiteit ook kan geven.

Wijs

 Net het tweede deel van de dagboekroman van Hendrik Groen over de belevenissen in een verzorgingstehuis dichtgeslagen. Hoofdpersoon en zg schrijver Hendrik Groen wil zich dit jaar storten op het schrijven van een roman. Een roman over twee oude mannen wiens levens er door de omstandigheden niet makkelijk(er) op werden gemaakt. Of zo iets. Na te lezen op de laatste pagina's van deel 2 van wat hijzelf een dagboek noemt. Deel 1, 2013, en deel 2 over 2015.

 In de dagoeken wordt ook de realiteit zijdelings meegenomen. Het is mn in deel 2 raar om over zaken te lezen, die nog vers in je geheugen zitten of in elk geval eenvoudig uit de herinnering naar boven piepen. Net alsof je een commentaar in de krant leest. Ben benieuwd of zo'n thema, de bejaarden en hun visie in dit geval vanuit een verzorgingstehuis nog verder is uit te melken. Het tweede deel moest het al meer dan deel 1 gewoon hebben van het volgen van de levens van mensen in een bepaalde, vaak speciale setting, net zoals je in welke roman dan ook doet.

 Ik heb de boeken met plezier en deel 1 haast in één ruk uitgelezen. Geestig en gevat, ontroerend en niet in de laatste plaats een verhelderende, en dus deels ontluisterende maar zeker ook begripgevende kijk in het leven van mensen van de leeftijd van mijn moeder. Waarbij die laatste hoort bij de club van hen, die zolang mogelijk zelfstandig gehouden 'moeten' worden en door de hoofdpersoon van de boeken een hoop eenzaamheid toegedicht krijgen. Hij neemt de gemeenschappelijke ruimtes en het geklaag en de bemoeizucht door onvrijwillig opgedrongen leeftijdgenoten voor lief in ruil voor wat gezelschap. Daar denkt of dacht mijn moeder ietsje anders over. De aanwezige gemeenschappelijke ruimte met bijbehorende activiteiten laat ze het liefst links liggen. En dat niet vanwege de activiteiten ....

Hoogmoed

 Evernote krijgt spatjes. Al weken word ik er ongevraagd op gewezen, dat dingen gaan wijzigen in de App. Voor de 'Basic', dwz gratis gebruikers wordt het aantal apparaten, waarmee je  de inhoud van Evernote kunt synchromiseren teruggeschroefd naar 2. Het is een kwestie van lezen en misschien is het wel bewust gedaan, maar naar mijn idee veronderteld dat een derde apparaat waarop je 'werkt' en twee waarmee je de inhoud kunt gelijkschakelen. De tekst van gisteravond, nádat de wijzigingen waren doorgevoerd was helderder:

 "Je kan je notities op maximaal 2 apparaten bekijken, als je Evernote Basic gebruikt. Je gebruikt op dit moment teveel apparaten, maar door je abonnement te upgraden kan je een onbeperkt aantal apparaten gebruiken."

 "met 2 apparaten syncen" of "op max 2 apparaten bekijken" zijn duidelijk verschillende zaken. Het had dus van begin af aan moeten zijn "tussen max 2 apparaten synchroniseren"! Bovendien gebruik ik absoluut niet "teveel apparaten", wat is dat voor onzin en arrogantie? Ik gebruik hooguit MEER apparaten dan in de nieuwe algemene voorwaarden is toegestaan.

 Erg handige App, maar overladen met mogelijkheden waar ik niet op zit te wachten. Ik ga dan ook zeker geen 7 euro per mnd betalen alleen om nog een derde apparaat bij het gelijkschakelen te kunnen betrekken. Zelfs al zou ik Evernote met regelmaat op mijn tablet gebruiken, wat niet het geval is, en het programma in al zijn mogelijkheden benutten. Bye, bye Evernote. Welkom Simplenote.

Snijden

 Morgen voor het eerst, helaas, serieus op bezoek bij een dierenarts. Katrien heeft een rare uitstulping op haar bovenkaak. Keihard, dus kleine kans dat het 'slechts' een ontsteking betreft. Die had met de overdadig en vrij verkrijgbare antibiotica onderdrukt kunnen worden. Toch maar ff de lokale mens- en dierenarts laten kijken en mijn vermoeden bevestigd gekregen. Ik had al op iets tumorachtigs gegokt en vanmiddag in Sibiu een afspraak voor morgenochtend gemaakt.

 Niet zoals bij de Citroën-garage, dat je eerst moet komen voor het analyseren en benoemen van het probleem en vervolgens een nieuwe afspraak moet maken voor het verhelpen ervan. Iedere keer ruim 50 km heen en hetzelfde aantal terug. Gelukkig was er begrip bij de dierenarts. Niet voor de km's, daar heb ik het niet over gehad, maar voor het in de auto laden van Katrien. De rit gaat ze zeker weten genieten, maar die soepele sprong in de laadruimte zit er niet meer in, denk ik.

 Tja, signaaltje nummero zoveel dat de tijd niet stil staat. De signalen koeken aan. Sammy eet steeds slechter en loopt niet veel beter. Katrien gaf eigenlijk weinig reden tot zorgen, behalve de weigering nog trappen te lopen, nadat ze een paar mndn geleden de treden van het bordes naar beneden is gekukeld. Ik zie op tegen het moment, dat de kuil(en) gegraven moet worden. Al was ik de laatste tijd meer bezig met wie wie nou ging overleven. Het zou me het grafwerk besparen. Maar dat heb ik er, zo gezien, graag voor over.

Dichtgroeien

 Vanochtend voor het eerst mijn tuin ingelopen. Onvoorstelbaar in welk tempo het onkruid in staat is om de gewenste planten te overwoekeren. Vruchtbare grond zullen we maar zeggen. Zeker als er zoals de afgelopen tijd met regelmaat een plens water naar beneden komt. Temperaturen blijven ruim 25+. Op de 10 of 12 vierkante meter van vorig jaar was dat geen probleem. Zeker als je de ogen sloot voor de rest van de tuin. De 40 à 50 vierkante meter van dit jaar vragen meer aandacht dan ik geef. Wordt weer puinruimen. Eigenlijk best wel een beetje een hobby van me.

Ochtendgymnastiek

 Heerlijk gewandeld. Voor de afwisseling weer eens bergop gelopen. Na de steeds agressievere benadering door de honden rondom de schaapskudde heb ik eind vorige zomer mijn looproutes verlegd. Loop sindsdien meer horizontaal dan bergop en weer af. Dit jaar zo gehouden, omdat er niet een maar twee schaapskuddes rondtrekken op de gemeenschappelijke weidegronden en dus nog meer weinig getrainde loslopende honden. Maakt voor mij niks uit maar Sammy en Katrien zijn absoluut niet geïnteresseerd in een potje matten met een overmacht. En geef ze eens ongelijk.

 Maar vandaag dus weer een keer de hoogte in gegaan. Niet direct naar de top maar goed over de helft. Prachtig, met nevelen gevuld uitzicht, waar een paar donkere heuveltoppen en een rijtje hoogspanningsmasten uit opsteken. Een prachig plaatje. Na het hooien is men nu bezig met het binnen halen van de granen. Mooi geschoren, goudgeel percelen tussen de donkergroene maisvelden en momenteel wittige weilanden. Weilanden zijn hier niet enkel groen, maar wisselen afhankelijk van het overheersende (on)kruid om de paar weken van kleur. Verkwikkend rondje. Zeven uur aan de koffie.

Wekservice

Zó, dat was juli. De helft van het jaar ruim gepasseerd en op het glijde vlak naar de winter terechtgekomen. Ik ben er over het algemeen niet zo mee bezig, maar als je er op let zijn de eerste tekenen al merkbaar. Bij negenen alweer donker, frisse ochtenden en de jonge ooievaars trainen zich voor hun eerste lange afstandsvlucht. In 2 of 3 weken zijn de lepelaars vertrokken.

 Verlost van een op onchristelijke tijden om de een of andere onzin onder aan de trap krijsende schoonmoeder, word ik nu al een paar weken op een nog vroeger tijdstip door Sammy het bed uitgeblaft. Binnen of buitengesloten maakt niks uit. Reden is me niet duidelijk en ontgaat hem volgens mij ook. Sinds een week of wat wordt hij ondersteunt door een jong katje dat boordevol energie het bed gebruikt als trampoline. Het beestje heeft ruzie met de matrone van dienst (Juultje) en verdomt het om het huis uit te gaan. Lekker wakker worden is anders. Maar goed. Zes uur naast mijn bed dus.