Lek

 Wat een dag. Vermoeiend dat is een ding dat zeker is. Fysiek inspannend, maar dat was niet het meest vermoeiende aan de dag van gisteren en de dagen die nog volgen. Mag hopen dat mijn gemoed de rest van de week iets minder stormachtig reageert op de tegenslagen.

 Sta ik weer lekken te repareren, tenminste daar moet het met een beetje goede wil op uitdraaien. Voorlopig was het localiseren en is het graven geblazen. Straks weer verder, aan het eind van de middag als de plek in de schaduw ligt. Voor die tijd aan het gras en graag geen andere verrassingen meer. Ik verveel me echt niet. Meer te doen dan mij lief is, maar dat is een vast gegeven. Twee handen en daar moet het mee gebeuren.

Mijn wereld

(20/02/2009) Middag in étappes buiten bezig geweest. Bladeren, afgevallen takken en twijgen verbrand en een begin gemaakt met het nivelleren van de molshopen. Katrien lag heerlijk in de zon. Sammy probeerde dat ook maar zag zich steeds verjaagd door de onvermijdelijke rook van het bladervuurtje, die door een draaiende en wervelende wind alle kanten op werd geblazen. Fysiek was het harken, rapen en verstoken geen enkel probleem. Tussen mijn oren verliep het minder soepel. Geen paniek, geen onrust en geen ademhalingsproblemen maar toch viel het zwaar om bezig te zijn en bezig te blijven.

 Fikkie stoken, onze meest geliefde bezigheid buiten. Wat hebben Yoland en ik, deels geboren vanuit noodzaak en maar altijd met plezier, voor enorme hoeveelheden takken verbrand. Bezig zijn vanmiddag voelde als heiligschennis, alsof het afbreuk deed aan mijn herinering aan Yoland. Het vuurtje stoken was net nog iets meer van haar dan van ons beiden of van mij. Het zijn dat soort associaties, die in mij een zekere, noem het maar forse weerstand oproepen. Een weerstand die meespeelt bij het verhuren, het opmaken van andermans bed, het veranderen van de inrichting, eigenlijk bijna bij alles. Of Yoland deed het en ik vind eigenlijk, dat ik me er niet mee moet bemoeien of ik deed het (zeker in het begin) om Yoland een plezier te doen.

 Ik had vanmiddag het idee dat ik, wil ik me hier nog eens helemaal op mijn gemak voelen, ik deze plek opnieuw moet veroveren, ik moet ‘m me eigen maken. Letterlijk eigen maken, dus niet met of voor een ander maar helemaal voor mezelf. En waarom zou ik dat doen ….. alleen maar om de plek daarna te verkopen??!! Misschien verklaart dit wel een groot deel van mijn dubbelheid.

 Dat element van iets voor iemand doen zit er bij mij diep in. Ik heb me dat de laatste tijd vaker dan eens gerealiseerd. Als ik me beperk tot wat ik zelf wil en/of, belangrijk of leuk vind, dan zit ik binnen niet al te lange tijd weer in kale ruimtes, een paar tafels en een aantal eetkamerstoelen en met niks anders dan boeken, strips en mijn Pc’s. Heb ik ‘die ander’ nodig voor mijn inrichting? Nee, dat is het niet, maar misschien wel voor de invulling of moet ik zeggen vervulling (?) van mijn leven. Die ander is nodig omdat ik een hoop kwijt wil, iemand wil verwennen, iemands leven wil veraangenamen, vertroetelen, liefkozen, tot op zekere hoogte verzorgen. Ja, een zekere mate van restrictie zit er wel in. Die persoon moet niet afhankelijk zijn van mij. Afhankelijkheid zou me belemmeren, beklemmen.

 Haal je dat deel weg, wat blijft dan over? Boussac? Het huis, de tuin en de beesten …. Waarbij het dan planten en dieren zijn die mijn aandacht en verzorging krijgen. De woningen in de schuur zijn dan in feite niks anders dan een poging om mezelf niet helemaal op te sluiten, af te sluiten van de buitenwereld

Slapen

 Als ik iets zou willen, dan zou ik willen slapen. Droomloos diep slapen en op het moment dat ik mijn ogen opensla de wereld aantreffen, zoals mij dat lief zou zijn. Geen overspannen eisen zoals wereldvrede, geluk en een gevulde maag voor iedereen, mag, maar eerlijk gezegd word ik daar zelf niet beter van en dat laatste zou ik toch wel willen. Dus ik gun iedereen alles wat hij of zij wil zolang dat niet ten kostte gaat van een ander zijn of haar geluksbeleving als ik bij het ontwaken maar een ondertekend, goedgekeurd en afgehandeld koopcontract op mijn nachtkastje vind. En als het ff kan voor een somma, die de combi van een appel en een ei overtreft.

 Lijkt me zalig. Is zoiets als ontwaken onder een vijf-sterren hemel en weten dat iemand anders je de kosten bespaard. Een rinkeltje onder handbereik en kamerslanke schonen verwennen je door de dag heen. Accuut golft een warm en weldadig gevoel door en over me heen en ik laat het voor de afwisseling maar eens begaan. Ooit moet die overgave er van komen en er zijn slechtere beginmomenten te bedenken.

 Ik zou net zolang blijven als nodig is om de veranderingen tot me door te laten dringen en er dan nog een dag of wat aan vastplakken. De droom voorbij en vol in het levensechte genieten. Ik zou die dagen met zo'n intens tevreden en onkreukbare smile rondlopen, die me nu bij mensen knap kan irriteren. Ik zou me moeten inhouden want iedereen willen zoenen. Als die erupties zijn doorstaan, stap ik in mijn auto, haal mijn honden op, rij naar mijn nieuwe plek, pak mijn schoffel en verdwijn in de ommuurde moestuin.

Terras

"Voel je dat ook?"
"Wat een prachtig uitzicht."
"Het zit echt goed."
"Zou vanmiddag wel zo'n koe willen zijn."
"Ik geloof, dat we het moeten doen."
"Wat zit je nou allemaal te voelen?"
"Het is zo helder als wat."
"Dat geloven heb ik al een tijdje geleden afgezworen."
"Je hoeft er maar rond te lopen."
"Heerlijk, helder maar aub geen Heineken!"
"Zeikert."
"Het heeft wel wat, moet ik toegeven."
"Het voelt als thuiskomen."
"Wat ben je weer royaal vandaag.
"Dat voel je toch gewoon."
"Daar heb ik regelmatig een nare smaak aan overgehouden."
"Ik word daar blij van."
"Brand is toch stukken beter te verteren."
"Luister nou 'ns."
"Wat ik niet allemaal voel."
"Maar ..."
"Vooral onder in mijn rug."
"Hè, hè."
"Waar wil je nou eigenlijk heen?"
"Laat maar zitten"
"We hebben het toch besproken."
"Hopeloos."
"Leg nou 'ns uit."
"Voel je dat dan niet?"
"Vast"
"Grrrrrr, ik doe je wat."
"Dat voelt niet goed."

Gedonder

 Ik zal me er niet vaak toe laten verleiden, maar nu moet het maar ff, soort van plaatsvervangend potje janken want ook het gevloek luchtte niet op. Inmiddels dendert al ruim twee uur de ene onweersbui na de andere over me heen en de einder blijft gitzwart, zwarter dan je op een beetje nacht mag verwachten. Minutenlange donderroffels want slagen kun je het niet noemen. Eén aaneenrijging van donderslagen in het kielzog van de bliksemflitsen, die van alle kanten in een ononderbroken spektakel de dreigende luchten laten oplichten. Zou ik ergens anders wonen, zou ik gefascineerd kunnen genieten van dit natuurgeweld. Zou het bij donder en bliksem blijven, zou ik d'r hier ook nog wel van kunnen genieten maar de begeleidende stormvlagen en regenbuien hebben net ietje te vaak ravage achtergelaten en ook nu is het weer afwachten wat ik morgenvroeg allemaal mag aanschouwen. Extra werk vrees ik, maar daar is nog mee te leven.

 Heen en weer geworpen tussen vrees en hoop, luister ik met name naar de intensiteit van het neerplenzend water. Het is een oud huis en dito dak en geheel droog zou ik het zeker niet houden, dat wist ik. Noem het incontinent en met wat extra aandacht en een emmertje kom je een heel end, behalve als de regen dicht trekt als een schouwburggordijn; dik, vet en overdadig. Dan is enige extra aandacht voor een goot tussen twee daken in geen overbodige luxe. Helaas was ook dat vandaag op een gegeven moment niet voldoende en gutste het water over de goot langs de muur naar binnen, over de vloer resp. het plafond en spetterde zo tot op de begane grond, voordat ik de ergste overlast kon indammen met emmers en handdoeken.

 Allemaal oninteressant, kleine tegengeslagen die bovendien nooit alleen komen, maar met de rest zal ik niemand vermoeien. Erger is, dat deze gebeurtenis een idee bevestigd, dat mij een jaar of wat geleden door mijn hoofd schoot. Ik had toen en ook nu het idee dat ik hier ter plekke bezig was aan een soort terugdraaien van een film. Zoals in een oud filmhuis in de pauze het eerste deel teruggespoeld wordt op de spoel van de verhuurder, alvorens het tweede deel van de film kan worden vertoond. Soms gebeurt dat met beeld en ondanks de versnelde afspeelwijze in de verkeerde richting, pik je zo de momenten op die de film kenmerken, de dramatische scènes.

 Wrang genoeg klopt de gedachtegang vrij aardig als ik terugdenk naar 2007. Alleen het tempo ontbreekt. Het terugspoelen neemt net zoveel tijd in beslag als het afspelen heeft gedaan en dan heb ik dus nog een paar dode honden, een hartaanval en een zware najaarsstorm te gaan. Soms hoop je van harte, dat je je vergist ....

Afsprong

 Het is net als bij bungee-jumpen .... die laatste stap over de rand kost ff, daarna gaat het vanzelf. Geheel en al niet uit eigen ervaring, maar daarom niet minder concreet. Gisteren wederom bewezen dat het ook voor grasmaaien geldt en daar kan zonder problemen een hele trits andere activiteiten aan toegevoegd worden. Als het balletje maar eenmaal rolt, dan is het ergste leed geleden. Nog maar een koffie, geloof ik!

Hoppa!

 Nieuwe maand, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Niks veranderd en straks misschien alles anders. De voornemens zijn er de uitvoering ligt nog in z'n nest. Het is een beetje als de zee leegscheppen. Je kunt er druk mee zijn, eeuwig zelfs maar om nou te zeggen, dat het resultaat zo'n voldoening schenkt ..... nou, neuh.

 Grasdagje vandaag. Randjes, kantjes, vlakken, meters, grof, netjes, hand, machine .... alle soorten passeren de revue. Zien hoelang de motivatie toereikt en open blijven staan voor het onmogelijke. Je zou toch werkelijk ineens de smaak te pakken krijgen. Dat zou schrikken zijn. Dan zou het hier over vier weken een andere wereld zijn. Maar wie zou ik daar een plezier mee doen? Jammergenoeg niet mezelf.