Het is niet het weer. Het zijn niet de kleine tegenslagen in het leidingensysteem. Het is niet een binnentemperatuur die langzaam richting de buitentemperatuur kruipt. Het zijn niet de drie dekbedden, waaronder ik inmiddels 's nachts lig. Het is niet het ijs, dat ik na de wandeling uit mijn haren moet bikken. Het zijn niet de honden, die weer van iedere onachtzaamheid gebruik maken om er vandoor te gaan. Het is niet de luxe kooi, die steeds meer van een kerker weg krijgt.
Het is de kop koffie, die niet staat te wachten als ik binnenkom. Het zijn de woorden, de verwond(er)ingen, die ik niet kwijt kan. Het is de kruik, die naast me ligt. Het zijn de oppeppers, die ontbreken. Het is de afwezigheid. Het is die ander, die het zoveel makkelijker, aangenamer zou kunnen maken om dit alles vol te houden, die ik mis. Nog zeker 5 dagen te gaan.
dinsdag 7 februari 2012
maandag 6 februari 2012
Erosie
Vroeger mocht je op de kleuterschool fröbelen, werd je op de Lagere school onderwezen, heette het kennis vergaren op de Middelbare school 'leren' en werd je daarna een beroep bijgebracht of, als je tot de 'gelukkigen' behoorde, ging je studeren aan de Universiteit. Tegenwoordig studeer je al op het VMBO, dat zegt een hoop over de kwaliteit van het hedendaagse Nederlandse onderwijs, en die worm is er na '68 ingeslopen.
Ik herinner me al uit in de laagste klassen van het Eijkhagen, het moet zelfs de brugklas zijn geweest, lessen met het thema 'leren studeren (!)'. Tijdens dat uur, dat ook toen slechts 50 minuten bedroeg, probeerde Dhr. Ringers de klas, 1a en mn mij duidelijk of wijs te maken, dat je niet 30 minuten aan één stuk met hetzelfde bezig moest zijn, maar die taak moest verdelen over 3x10 minuten. Ook moest je lezen, spreken en gebaren maken op hetzelfde moment om via zoveel mogelijk kanalen de stof tot je te nemen. Theoretisch zal d'r vast een kern van waarheid in zitten, maar in onze situatie sloeg het nergens op, vond ik, en dat straalde ik blijkbaar uit.
Dhr. Ringers had d'r op de een of andere manier een handje aan om mij als voorbeeld te gebruiken. Helaas wist zijn methode bij mij geen wortel te schieten en deed ik weinig moeite om dat te verbergen. Het hele jaar heeft de vraag op mijn lippen gebrand waarom wel 3x10 minuten en niet 30x1 minuut, maar die aandrang heb ik wijselijk kunnen onderdrukken.
Aan het eind van het brugklasjaar kreeg iedereen een advies voor het vervolgtraject. Atheneum, Havo, Mavo of nog erger. Ik kan me tot op de dag van vandaag het gezicht van dhr. Ringers herinneren toen hij mij, in het bijzijn van mijn ouders het advies overhandigde. Sindsdien weet ik hoe het uitziet als iemand zich ergens toe verplicht voelt, maar alles in die persoon zich daar tegen verzet. Ik hoorde de tanden nog knarsen, toen ik tevreden de gang op stapte met het toegangsbewijs tot het Atheneum.
(Restant reünie-blog)
Ik herinner me al uit in de laagste klassen van het Eijkhagen, het moet zelfs de brugklas zijn geweest, lessen met het thema 'leren studeren (!)'. Tijdens dat uur, dat ook toen slechts 50 minuten bedroeg, probeerde Dhr. Ringers de klas, 1a en mn mij duidelijk of wijs te maken, dat je niet 30 minuten aan één stuk met hetzelfde bezig moest zijn, maar die taak moest verdelen over 3x10 minuten. Ook moest je lezen, spreken en gebaren maken op hetzelfde moment om via zoveel mogelijk kanalen de stof tot je te nemen. Theoretisch zal d'r vast een kern van waarheid in zitten, maar in onze situatie sloeg het nergens op, vond ik, en dat straalde ik blijkbaar uit.
Dhr. Ringers had d'r op de een of andere manier een handje aan om mij als voorbeeld te gebruiken. Helaas wist zijn methode bij mij geen wortel te schieten en deed ik weinig moeite om dat te verbergen. Het hele jaar heeft de vraag op mijn lippen gebrand waarom wel 3x10 minuten en niet 30x1 minuut, maar die aandrang heb ik wijselijk kunnen onderdrukken.
Aan het eind van het brugklasjaar kreeg iedereen een advies voor het vervolgtraject. Atheneum, Havo, Mavo of nog erger. Ik kan me tot op de dag van vandaag het gezicht van dhr. Ringers herinneren toen hij mij, in het bijzijn van mijn ouders het advies overhandigde. Sindsdien weet ik hoe het uitziet als iemand zich ergens toe verplicht voelt, maar alles in die persoon zich daar tegen verzet. Ik hoorde de tanden nog knarsen, toen ik tevreden de gang op stapte met het toegangsbewijs tot het Atheneum.
(Restant reünie-blog)
zondag 5 februari 2012
Kou
Heldere nachten met temperaturen onder nul zijn gemeengoed in de winters hier maar worden onder normale omstandigheden gecompenseerd door dagtemperaturen aan de andere kant van de nul. Januaridagen met zon en 14 of 15 graden boven het vriespunt in diezelfde zon zijn absoluut geen uitzondering. Dat in tegenstelling tot periodes waarin het kwik de hele 24 uur weigert om acte de presence boven de nul te geven.
Eén dag is dat niet erg, zeker bij -4, -5 of -6 graden in de nacht. Anders wordt het verhaal bij -10, -13, -17 graden onder het nulpunt. Weliswaar in de nachtelijke uren maar wat erger is voor meer dan een volle week!! Nacht voor nacht voel je de kou verder binnendringen. Het huis wordt maar gedeeltelijk verwarmd en de rest is overgeleverd aan temperaturen die normaal gesproken niet in de buurt van de nul komen. Dat zou nog weleens kunnen veranderen.
Eén dag is dat niet erg, zeker bij -4, -5 of -6 graden in de nacht. Anders wordt het verhaal bij -10, -13, -17 graden onder het nulpunt. Weliswaar in de nachtelijke uren maar wat erger is voor meer dan een volle week!! Nacht voor nacht voel je de kou verder binnendringen. Het huis wordt maar gedeeltelijk verwarmd en de rest is overgeleverd aan temperaturen die normaal gesproken niet in de buurt van de nul komen. Dat zou nog weleens kunnen veranderen.
zaterdag 4 februari 2012
Quasi
(23/12/2008) Vannacht een rare nacht gehad. Ergens van drie tot vijf of zo wakker gelegen en in feite de ene poging tot een paniekaanval na de andere gehad, alleen zo reageerde ik er niet op. Op momenten, waarop anders met gemak het zweet in mijn handen stond of langs mijn lijf liep, was er nu enkel verwondering, verbazing over wat er allemaal in mijn lijf gebeurd. Het hoe, het wat, het waar en ook het waarom, hoewel ik bij dat laatste zoals gewoonlijk nergens een antwoord op kon geven. Er golfde vanalles door mijn lijf, mijn adem stokte bij tijd en wijle, dan stak er hier iets, dan weer daar, de temperatuur wisselde zonder regelmaat, vaak voelde het aan alsof ik zweefde. En alsof dat nog niet genoeg was, had ik soms het idee, dat ik het contact met de werkelijk was verloren, dat ik er was en toch ook weer niet, geen uittreding maar ‘gewoon’ helemaal ergens anders. Zoals al geschreven, onderging ik dat alles met een grote gelatenheid. Kan een paniekaanval me ten zeerste verbazen, wat vannacht gebeurde deed daar niet voor onder.
vrijdag 3 februari 2012
Spiegel
Een spiegel is geen partner maar een partner is wel een spiegel: soms leuk, soms pijnlijk, altijd confronterend.
Goedemorgen, à la.
donderdag 2 februari 2012
Status quo
(16/12/2008) Het is het dubbele, waarop het mis gaat. In Les Villattes zou ik gewoon even de boel de boel kunnen laten. Tuin & Klussen hebben gewoon even winterpauze. Hier is dat niet zo. Ik doe wel alsof het zo is, maar het klopt niet. Ik zou druk moeten zijn met de voorbereidingen van het seizoen 2009. Enerzijds wil ik ook wel, graag zelfs. Anderzijds is er iets wat me ontzettend tegen staat of me het gevoel geeft dat het volstrekt zinloos is, dat ik bijv. simpelweg zolang niet leef.
Die doodsgedachten blijven in alle soorten en maten terugkeren. Soms aan de lopende band, soms sporadisch, maar ze zijn er steeds of prominent op de voorgrond of op de achtergrond geduldig wachtend op het juiste moment. Ik kan ze soms vergeten, maar ik krijg ze niet gerelativeerd laat staan omgebogen. Steeds weer dat idee dat iets geen zin heeft, omdat ik op het betreffende moment waarschijnlijk toch niet meer leef.
Dat terwijl ik me vanochtend zat te bedenken, dat ik op een groot aantal terreinen eigenlijk het leven leid, wat ik me voor de komende tien of twintig jaar had voorgesteld: huishouden indien nodig, wat koken, wat klussen, wat lezen, wat schrijven, bezig zijn met de beesten en een beetje de directere en de verder weg gelegen omgeving verkennen, kortom een beetje toeren en trekken als er een goede oplossing is voor de beesten. Het enige wat nog niet klopt, is de plek. Ik moet hier nog wat met het teveel aan gebouwen c.q. geldverdienen en dat zal op een plek als Les Villattes in alle redelijkheid tot het verleden behoren.
Dus net als bij het rouwen, moet ik op een moment als dit eigenlijk constateren, dat ik verder ben dan ik denk, maar ik het me dat op de een of andere manier niet gun. Net als ik niet “gewoon” verder mag met het leven, mag ik blijkbaar ook niet van het leven genieten op de manier, die ik dat graag zou willen. Maar zoals de begrafenis van Yoland inmiddels is gereduceerd tot een verzameling rekeningen en een graf dat nog afgewerkt moet worden, zo zal ook die andere kant van het leven verder ontnuchterd en gedemystificeerd worden, totdat heel simpelweg alleen nog “mogelijkheden” over zijn waartussen gewoon gekozen moet worden.
Eén is duidelijk: Ik wil van deze plek af. Af van de zorgen. Af van de noodzaak om alles bij te houden. Af van de verleiding om er nog iets van te maken. Ik wil kleiner, overzichtelijker. Ik wil de dagen zoals vandaag voorbij kunnen laten gaan zonder me schuldig te voelen, omdat ik weer niks gedaan heb. Ik wil dan in een kroeg kunnen zitten en met een gerust hart mijn kranten lezen of een beetje buiten lopen klooien zonder het idee te hebben, dat het niet de moeite is, omdat het bij een druppel op een gloeiende plaat blijft.
Die doodsgedachten blijven in alle soorten en maten terugkeren. Soms aan de lopende band, soms sporadisch, maar ze zijn er steeds of prominent op de voorgrond of op de achtergrond geduldig wachtend op het juiste moment. Ik kan ze soms vergeten, maar ik krijg ze niet gerelativeerd laat staan omgebogen. Steeds weer dat idee dat iets geen zin heeft, omdat ik op het betreffende moment waarschijnlijk toch niet meer leef.
Dat terwijl ik me vanochtend zat te bedenken, dat ik op een groot aantal terreinen eigenlijk het leven leid, wat ik me voor de komende tien of twintig jaar had voorgesteld: huishouden indien nodig, wat koken, wat klussen, wat lezen, wat schrijven, bezig zijn met de beesten en een beetje de directere en de verder weg gelegen omgeving verkennen, kortom een beetje toeren en trekken als er een goede oplossing is voor de beesten. Het enige wat nog niet klopt, is de plek. Ik moet hier nog wat met het teveel aan gebouwen c.q. geldverdienen en dat zal op een plek als Les Villattes in alle redelijkheid tot het verleden behoren.
Dus net als bij het rouwen, moet ik op een moment als dit eigenlijk constateren, dat ik verder ben dan ik denk, maar ik het me dat op de een of andere manier niet gun. Net als ik niet “gewoon” verder mag met het leven, mag ik blijkbaar ook niet van het leven genieten op de manier, die ik dat graag zou willen. Maar zoals de begrafenis van Yoland inmiddels is gereduceerd tot een verzameling rekeningen en een graf dat nog afgewerkt moet worden, zo zal ook die andere kant van het leven verder ontnuchterd en gedemystificeerd worden, totdat heel simpelweg alleen nog “mogelijkheden” over zijn waartussen gewoon gekozen moet worden.
Eén is duidelijk: Ik wil van deze plek af. Af van de zorgen. Af van de noodzaak om alles bij te houden. Af van de verleiding om er nog iets van te maken. Ik wil kleiner, overzichtelijker. Ik wil de dagen zoals vandaag voorbij kunnen laten gaan zonder me schuldig te voelen, omdat ik weer niks gedaan heb. Ik wil dan in een kroeg kunnen zitten en met een gerust hart mijn kranten lezen of een beetje buiten lopen klooien zonder het idee te hebben, dat het niet de moeite is, omdat het bij een druppel op een gloeiende plaat blijft.
woensdag 1 februari 2012
Verblijden
(01/12/2008) In het weekeinde geprobeerd om wat dingetjes duidelijk te krijgen, bijv. wat maakt gelukkig, wat zijn passies, wat zou je doen, als je alle tijd van de wereld zou hebben. Een bezigheid die uren en uren in beslag heeft genomen, omdat het resultaat steeds weer nietszeggende, vage, open antwoorden waren en alles hing ook nog eens af van stemming en moment …… Ja, zo kan ik het ook.
Daarnaast moest alles zonodig een bepaalde meerwaarde meegegeven worden. Zo reis je niet, maar leer je ….. Ik lig dus niet domweg in de zon op welk werelds strand dan ook, maar bestudeer de korrelgrootte en samenstelling van het aanwezige zand en word daar rijker van!! Ha, ha!! Alsof al dat reizen een onoverkomelijke noodzaak voor het leren (wat het ook geweest moge zijn) is geweest …… weer zo’n fraai staaltje van achteraf invullen en feiten verdraaien. Leren kun je hier, alles wat je wilt of waar ter wereld zou kunnen. Zet een vierkante meter grasland af ga er zitten, iedere dag een uurtje of tig en je leert de wereld, kosmos, innerlijke mens, gevoelswereld en geest kennen, ontdekken, gebruiken, toepassen, etc. als je je er voor open stelt. En het bespaart de wereld een hoop milieuvervuiling en andere ongewenste verstoringen.
Uiteindelijk dus niet verder gekomen dan “Leren” en “Amuseren”. Wat moet je daar nou mee??
En als ik naar mezelf kijkt? Schrijven, lezen, luisteren naar muziek (raar maar waar), blij met de honden en katten, blij dat ik ze om me heen heb …… wat mis ik?? Is dit het leven wat ik wil?? Met een goed glas wijn, tongstrelende tussendoortjes en bij tijd en wijle een goed gesprek zou dit heel goed mijn winterbesteding kunnen zijn. Mischien al wat dingetjes met zaaien, stekken en anderszins planten verzorgen, waardoor de glans van het voorjaar ook in deze donkere dagen gloort, een orangerie zou het ideaal zijn, maar voor de rest gewoon rust, verfwerk binnen, misschien iets met schilderen en anders iets in de meubelsfeer.
Zo snel als het groeiseizoen zich aankondigt, wil ik bezig zijn met zaaien, stekken, planten, verzorgen, oogsten en verwerken. Ook dan is het goeie glas wijn meer dan een deciliter vocht, zijn mijn beesten me zeer dierbaar en wens ik in elk geval niet de actualiteit uit het oog te verliezen. Aan het eind van de dag met een tevreden gevoel de zon zien ondergaan en bij tijd en wijle met vrienden en kennissen van gedachten wisselen over wat voorbij komt onder het genot van een goede maaltijd.
Het is een beeld dat wel mooi compleet los staat van een partner in mijn leven …… ik zou het me een paar maanden geleden niet bedacht hebben. Is dat hard??
Daarnaast moest alles zonodig een bepaalde meerwaarde meegegeven worden. Zo reis je niet, maar leer je ….. Ik lig dus niet domweg in de zon op welk werelds strand dan ook, maar bestudeer de korrelgrootte en samenstelling van het aanwezige zand en word daar rijker van!! Ha, ha!! Alsof al dat reizen een onoverkomelijke noodzaak voor het leren (wat het ook geweest moge zijn) is geweest …… weer zo’n fraai staaltje van achteraf invullen en feiten verdraaien. Leren kun je hier, alles wat je wilt of waar ter wereld zou kunnen. Zet een vierkante meter grasland af ga er zitten, iedere dag een uurtje of tig en je leert de wereld, kosmos, innerlijke mens, gevoelswereld en geest kennen, ontdekken, gebruiken, toepassen, etc. als je je er voor open stelt. En het bespaart de wereld een hoop milieuvervuiling en andere ongewenste verstoringen.
Uiteindelijk dus niet verder gekomen dan “Leren” en “Amuseren”. Wat moet je daar nou mee??
En als ik naar mezelf kijkt? Schrijven, lezen, luisteren naar muziek (raar maar waar), blij met de honden en katten, blij dat ik ze om me heen heb …… wat mis ik?? Is dit het leven wat ik wil?? Met een goed glas wijn, tongstrelende tussendoortjes en bij tijd en wijle een goed gesprek zou dit heel goed mijn winterbesteding kunnen zijn. Mischien al wat dingetjes met zaaien, stekken en anderszins planten verzorgen, waardoor de glans van het voorjaar ook in deze donkere dagen gloort, een orangerie zou het ideaal zijn, maar voor de rest gewoon rust, verfwerk binnen, misschien iets met schilderen en anders iets in de meubelsfeer.
Zo snel als het groeiseizoen zich aankondigt, wil ik bezig zijn met zaaien, stekken, planten, verzorgen, oogsten en verwerken. Ook dan is het goeie glas wijn meer dan een deciliter vocht, zijn mijn beesten me zeer dierbaar en wens ik in elk geval niet de actualiteit uit het oog te verliezen. Aan het eind van de dag met een tevreden gevoel de zon zien ondergaan en bij tijd en wijle met vrienden en kennissen van gedachten wisselen over wat voorbij komt onder het genot van een goede maaltijd.
Het is een beeld dat wel mooi compleet los staat van een partner in mijn leven …… ik zou het me een paar maanden geleden niet bedacht hebben. Is dat hard??
Abonneren op:
Posts (Atom)