Gewijzigd

 Vanochtend al anderhalf uur extra geslapen en het zou zo weer kunnen. Maar ff niet doen. In minder dan een jaar tijd is het leven ingrijpend veranderd. De aftakeling van de fysieke conditie was al wat langer bezig en is in het afgelopen jaar door een diep dal gegaan. Was het alleen dat, was het al niks, maar de motivatie heeft zich mee laten slepen en neemt met regelmaat het voortouw in het dwarsliggen. Ergens de komende wkn zal een begin gemaakt moeten worden met wat deze verandering hopelijk grotendeels teniet zal doen. Vooralsnog blijft het bij denken en overleggen. De eerst concrete stap gaat de wereld weer ingrijpend veranderen. In elk geval kortstondig.

 De andere verandering betreft de viervoeters. Een klein jaar geleden waren er drie dames en twee aanlopers, die hun voer scoorden en weer de hort op gingen. Inmiddels zijn er twee heren tegen wil en dank bijgekomen en is het alleen de teckel, die niet permanent onder onze verantwoording valt. Wat met een volgende pup gebeurd, die onder de poort door wordt geschoven, is geen uitgemaakte zaak. Eén ding is zeker. Hij/zij gaat geen deel uitmaken van het aanwezige roedel. Als gevonden voorwerp naar de politie? De burgemeester in de maag splitsen? En dan vooral niet stilstaan bij wat dat zou kunnen betekenen.

 

 Drie was al één teveel en vijf is veel te veel. Het voer is nog het minste. Het gaat om tijdsbeslag, ruimtebeslag, aandachtsbeslag, verantwoordelijkheid, etc. En dat gaat niet binnen een paar mndn veranderen. Bobby, de oudste, heeft nog iets van 6-8 jaar zeker te gaan en Uk is nog geen jaar. Tel uit je winst.

Starten

 Het is een gemis, dat de honden 's ochtends niet meer vrij aan de dag kunnen beginnen. Het sukkelt zo heerlijk d'r achteran. Rustig wakker worden. Nu is direct actie gewenst. Dames en heren scheiden. Ladies first. Alles en iedereen aanlijnen en wat het meest vervelende is: tweemaal lopen. Het nodigt minder uit tot het verlaten van het bed.

 

 Zo ook vanochtend. Toch al aan de late kant was er de neiging om het hele uitlaten te laten zitten of in elk geval een eind de ochtend in te schuiven. Dat dat uiteindelijk niet gebeurd mag iedere keer weer een (kleine) prestatie heten.

Tutten

 De dag redelijk doorgekomen. Niet dat het veel voorstelde, maar het had makkelijk stukken beroerder gekund. Sinds het begin van de middag op het voorspelde slechte weer zitten wachten met emmers water per vierkante meter en vele meters per seconde voor de wind. Gisteravond is het weer als een beest tekeer gegaan en heeft de metereologen blijkbaar wakker geschud. Vandaag noodoproepen op de telefoon en dito dreigende artikelen in de online kranten. Geen druppel gevallen. Geen zuchtje wind voorbij gekomen. In theorie zou het vannacht of, wat vaker gebeurd, tegen de ochtend nog kunnen. Ergens lijkt me dat stug. Twee keer zo kort na elkaar.

 Doe maar een rustige nacht. Nachten die tegenwoordig weer gevuld zijn met het zoeken naar bekenden op mondaine plekken in luxueuze hotels en bijpassende eetgelegenheden. De details verdwijnen met het eerste ochtendgloren als sneeuw voor de zon.

 Echt licht is het om zes uur niet meer. De zon zit nog achter de heuvels. Het is even heel fris geweest in de ochtend, maar die nazomerse kilte is alweer verdwenen. Betrapt op z'n eigen misplaatstheid? Nog wel fris genoeg voor een jas, die bij de tweede hondenronde -na de eerste koffie- aan de kapstik kan blijven hangen.

Mechanisme

 Het is iedere keer weer hetzelfde liedje. Om een onduidelijke reden zak je door de bodem en om daar weer uit te komen moet je door een muur. Een muur die meegeeft en je dus niet zomaar doorlaat. Menig aanloop wordt op die manier gesmoord. Bij voldoende beuken breekt de boel wel. Het is alleen vreemd, dat je op een moment, dat het meeste in je leven verre van optimaal verloopt, in staat moet zijn tot een niet-aflatend pogen. Neerzijgen en de wereld aan je voorbij laten gaan, zou voor de hand liggender zijn. Dat schiet alleen niet op. Voor geen meter.

 In feite is die drive om er is van maken alweer een tijdje aan het dringen/aan het aandringen maar wordt met eenzelfde kracht teruggedrongen. De ene keer 'wint' de drive. De andere keer wordt de boel weer gedempt. Soort van cylinder alleen die zorgt dank een hoop tandwielen, krukas en snaren voor een beweging in de richting die je zelf kiest. Nu is het meer een eindeloos lijkende energieverspilling. Beweging in het niets. Verloren overbrenging.

 Het doet me weer aan de Peugeot herinneren. Werkende onderdelen maar een onwillig geheel.

Etmalig

  Met de energie gaat het wel weer. Nu is het zaak om de motivatie ergens te pakken zien te krijgen. Zoek, zoek en je zult vinden. Je klooit wat af in je leven. Zou een fruitvliegje in z'n 24-urig bestaan tijd vinden voor dit soort gerotzooi? Hoevaak zou ik de 24 uur inmiddels gehad hebben? Iets van 25.000 maal, als ik het zo ff nattevinger.

 

 En hoeveel komen er nog? Genoeg om het oerwoud achter het huis in een heuse tuin met serre te veranderen en dan nog ietsje meer om te genieten van wat allang een haast Herculeaanse bezigheid is geworden? Zou niet verkeerd zijn. Maar dat zijn knoppen, die ik niet bespeel. Het houdt me nog steeds bezig al ben ik minder bezig met dat bezig zijn.

 Eerst maar eens goed door het komende najaar heen komen en dan volgend voorjaar zien of het hele gedoe fysiek voordeel oplevert of dat leren leven met wat definitief verloren is gegaan aan het langste eind trekt. De ene schaduw overschaduwt de andere.

Melk

 Gisteren iets nieuws geprobeerd. Verse kaas waar later kruiden overheen gestrooid worden. Geen idee van de verhouding beginhoeveelheid en wat er uiteindelijk van over zou blijven, voorzichtig begonnen met 4 liter melk. Het resultaat is na wat keren en een dag later drie potentiële kruidenkaasjes van 10 cm doorsnee en, laat ik royaal zijn, drie centimer dikte. Alles bij elkaar iets van een jampot vol. Bijna lachwekkend.

 Gelukkig is het ook geen berg werk, maar dit kun je toch nauwelijks het conserveren van melk noemen. Volgens mij verdwijnt ruim drie liter als wei door de afvoer van het aanrecht. Bij echte kaas is het natuurlijk nauwelijks beter. Van 8 liter melk naar een kaas van 800-900 gram. Toch geeft dat een minder belachelijk gevoel, als je het eindprodukt voor je hebt liggen.

 Met de wei, die nu steeds door het putje verdwijnt, zou je nog iets kunnen, nl ricotta maken. Moet je de boel oa opkoken. Behalve dat me dat teveel werk is, komt me bij het idee alleen al de kaas mijn oren uit. Met de produktie van nu, moet in feite vrijwel iedere dag iets met kaas gegeten worden om afvoer en aanvoer met elkaar in evenwicht te brengen. En dan nu de verse kaas nog en de yoghirt niet vergeten ook. Ik heb niks tegen melkprodukten, integendeel, maar genoeg is genoeg.

Slaperig

 Benieuwd hoe actief deze dag gaat worden. Of het überhaupt die naam mag hebben. Gisteren meer tijd gestrekt dan bezig doorgebracht en nu (08:03) hebben mijn oogleden alweer behoefte aan ondersteunende luciferstokjes. Is dat het voor dit moment? Drie dagen fysiek bezig naar wens en vervolgens vier dagen aanmodderen om terug in de buurt te komen?

 

 Gisteren aan het begin van de avond in slaap gevallen, terwijl het buiten tekeer ging zoals je je dat voorstelt bij de ondergang van de wereld. Raar wakker worden als de nacht nog moet beginnen en je die voor jouw gevoel net hebt gehad. Maar uitgekleed en in bed gekropen, voor spitten was het te laat....