Stilstand

 Is er nog iets spraakmakens, interessants of anderszins wetenswaardigs uit het toetsenbord te persen? Verder dan de spontane gedachte "Ik ben moe!" gaat het niet. En dat is geen nieuws. Dat was vanmorgen al zo.

Trekkracht

 Ja, we zijn nog niet uitgezeurd, maar hebben de dag ook niet verklooid. Ik heb met bewondering en stijgende verbazing gekeken naar een installateur, die een halve dag kwijt was aan het ophangen van een toiletpot. Ondertussen heb ik de electra-aansluitingen voor de badkamer gerealiseerd.

 Ok, geen standaard pleepot, maar eentje met een uitgekiend, zeg gerust ingenieus ophangsysteem. Net geen click-het-zit systeem, maar zeker geen halve dag benodigende toestand. Tenzij je het niet kent en het moeite kost om van de standaardpotten over te stappen naar een systeem, waarover is nagedacht. De volharding en het uiteindelijk snappen van de bedoeling, is dan bijna toch nog een applausje waard. Nu hoop ik, dat het deksel morgen het niet noodzakelijk maakt om de pot weer van de muur te halen, waar ie met erg veel moeite net goed en wel terecht is gekomen.

 De elektrische verbindingen gaven minder problemen. Het is altijd weer ff nadenken hoe wat op welke manier ook weer zou moeten, maar daarna is het niet meer dan knippen en clicken. Had, kortom, stukken slechter gekund die dag van vandaag. Morgen graag verder zo. En meer mag ook.

Voortslepen

 Moe van het opstaan. Dat gaat de dag niet worden, wat eigenlijk wel fijn zou zijn, als dat wel het geval zou zijn. Weer een hoop op de rails te zetten dan wel aan te duwen. Eigenlijk is alles weer tot stilstand gekomen. Gelukkig niet op doodspoor. Maar iets in beweging krijgen kost qua kracht en energie een veelvoud van iets in beweging houden. En dat op zeven sporen tegelijk, terwijl er meer bijkomt dan afgaat.

 Eén maand, nog één maand en dan zit ik hier een jaar te improviseren. Laat ik hopen dat in die ene maand het restende deel van de woonellende afgehandeld is en ik op eigen tempo en wijze zonder beslommeringen met en/of verstoringen door derden de boel naar eigen inzicht en gezamelijke smaak kan afronden. Dat de plek eindelijk tijd, ruimte en rust voor iets eigens krijgt.

Verspillen

 200 km voor nop, vijf uur door de plee .... en één emailberichtje had dat kunnen voorkomen. Mensen ...

Elders

Morgen de scherpe kantjes er vanaf en verder alsof niks aan de hand is, is geweest of gaat zijn. Ja, ja, zonder jezelf bij tijd en wijle voor de gek te houden lijkt het maar moeilijk vooruit te komen zonder dat iets aan de hand is. Dit is het niet. Dat mag duidelijk zijn.

 Vervelend al die extra rondjes zonder doel of andere gerichtheid. Het zou sneller moeten kunnen. Niet zozeer qua tempo maar qua duidelijkheid van de keuzes en de invulling daarvan. Leuk idee en niet irreëel als het 'wat' en 'hoe' meer in één en als het ff kan je eigen hand zit. Is niet zo. Blijft dus behelpen.

 De volgende keer graag echt op dat onbewoonde eiland met voldoende natuurlijke bronnen om het leven leefbaar te maken. Dan maar geen internet maar een waarachtige regendouche. Geen slowcooker maar aangenaam gepeins bij een knisperend open vuur. Of, als dat er zelfs (nog) niet in zit, rustgevende blikken over de eindeloze uitgestrektheid van het omringende niets.

 Van de krant geen weet en hetzelfde voor wat betreft allerlei getob over het leven. Je eten scoren en mocht dat gelukt zijn en iets van klaar maken tot de mogelijkheden behoren, aansluitend achterover leunen en genieten van het genotene. Back to basics, maar dan echt.

Aanduwen

 De dag had slechter gekund en is nog niet voorbij. Mijn startende plus over de rug van de Franse belastingdienst gehaald. Nu afwachten wat het resultaat is. Het zijn namelijk niet alleen de regels, die tellen maar ook de uitvoeders. En in deze zijstraat was er vorig jaar een nieuwe trut aan de leiding, die de Himalaya qua omvang en hoogte deed verbleken met haar minderwaardigheidscomplex. Vanuit de belastingdienst gezien waarschijnlijk de juiste persoon op de juiste plek. Qua service en samenwerking een volledige miskleun.

 De verwachting is dus niet al te hoog gespannen. Hoewel logisch, correct en bijna sneervrij zal mijn reactie op het betalingsverzoek in eerste instantie met non-argumenten aan de kant geschoven worden. Een vrouw zonder empatische afwijking. Ze zou me eigenlijk sympathiek moeten zijn, maar was dat de keren, dat ik met haar te maken had, absoluut niet.

 De rest van de dag besteedt aan het verzamelen van noodzakelijkheden, zowel voor de maagvulling als het klussen. De supermarkt heb ik nog steeds niet tot in alle hoeken doorgespit. Op zo'n dag als vandaag loop ik dan ongemerkt een hoop tijd te verknoeien met kijken, waar ik nog niet of nauwelijks heb gekeken. Heerlijk! Nu retour en koken.

Pepmiddelen

 Maandag. Dè dag om iets van de week te maken. Er zijn nog steeds of weer slepende zaken te regelen cq af te handelen, rommel is er ook op te ruimen en stof is al mndn een constante factor en dat met mijn al jaren op en neer jojoënd humeur. Hoe graag ik het ook zou willen. Wat deze dag gaat brengen overzie nu bij de koffie absoluut niet.

 Het gaat minnen en plussen worden en de eerst min is net binnen. Vandaag geen activiteit op het badkamervoltooingsvlak. Aan mij dus om een plus neer te zetten ipv door een plus meegesleept te worden. Maar niet gelijk te hoog grijpen. Haalbaarheid is wat telt vandaag en als goeie tweede zou enige stimulerende werking geen kwaad kunnen. Dus is ook resultaat van belang. Desnoods een beetje ouderwets omkopen van mezelf. We gaan zien welke middelen het doel heiligt.