Half elf en bijna gedaan wat gedaan moest worden. En wat nog mooier is: gedoucht!! Nog wat scans verzenden, wat nadruppelende rekeningen betalen en het tripje Frankrijk voorbereiden. Tussen de bedrijven door verder met het vinden van een nieuw en juist, dwz passend ritme. Passend in de tijd van het jaar. Vanaf elf uur is het bijvoorbeeld lekker om op een mooi beschaduwd terras te zitten en niet om in de tuin te staan spitten.
De (werk-)planning moet kortom op de schop en niet de planning alleen. Ook zoiets als de nachtrust en dan mn in de vroege ochtenduren. Vanmorgen weer pas na zessen als een blok in slaap gevallen. Daar lig je het grootste deel van de nacht op te wachten als het slapen qua tijdsbesteding beter zou uitkomen. Kan ik wel een kippenritme gaan aanhouden, maar dan kan ik de rust in de nacht helemaal vergeten. Gewoon maar even tijd geven en links en rechts wat proberen. De koffie in twee étappes, het bloggen naar de siësta-uurtjes, net als het (binnen-)werk aan het huis. Het buitenwerk aan het huis en in de tuin naar de vroege ochtend en dito avond verschuiven. Misschien hoeft het ook niet allemaal in één zomer z'n beslag te krijgen.
vrijdag 5 juni 2015
donderdag 4 juni 2015
Wereldreiziger
Rare dag vandaag. Ik doe wat gedaan moet worden, meer zelfs en loop toch iedere keer weer dood. Moet dan op nieuw opstarten, om vervolgens op eenzelfde manier te eindigen. De losse eindjes zijn niet onder één noemer met de aanlopende zaken te brengen. Het zoveelste voorbeeld van verschillende werelden. En niet alleen verschillend maar minimaal nog parallel als ze niet al divergeren en van onderlinge afstoting sprake is. Misschien is de struikelende verkoop de laatste draad, die al die verschillende werelden losjes èn onbedoeld (!), maar toch bij elkaar weet te houden.
Dat ik die touwen zou willen kunnen kappen, mag bekend zijn. Verkooptechnisch maar ook omdat ik mezelf al vaak schizofreen genoeg vind en dat in meervoud. Zou net graag al mijn bezigheden, interesses, wensen en mogelijkheden onder één hoedje willen vangen. Eén wereld, één plek, één iemand waar ik rekening mee moet houden. Een honk. Een thuis.
In Frankrijk is het er heel even geweest. Dat gevoel wil ik graag weer ervaren. Blij zijn terug te kunnen keren naar de plek, waar je vertrokken bent. Velen hebben dat met hun geboorteplek. Mijn moeder heeft jarenlang hard gehoopt, dat dat ook bij mij het geval zou zijn. Maar helaas voor haar, werkt het bij mij anders. Maar ze is welkom .... af en toe.
Dat ik die touwen zou willen kunnen kappen, mag bekend zijn. Verkooptechnisch maar ook omdat ik mezelf al vaak schizofreen genoeg vind en dat in meervoud. Zou net graag al mijn bezigheden, interesses, wensen en mogelijkheden onder één hoedje willen vangen. Eén wereld, één plek, één iemand waar ik rekening mee moet houden. Een honk. Een thuis.
In Frankrijk is het er heel even geweest. Dat gevoel wil ik graag weer ervaren. Blij zijn terug te kunnen keren naar de plek, waar je vertrokken bent. Velen hebben dat met hun geboorteplek. Mijn moeder heeft jarenlang hard gehoopt, dat dat ook bij mij het geval zou zijn. Maar helaas voor haar, werkt het bij mij anders. Maar ze is welkom .... af en toe.
Bijklussen
Nog geen twee uur in de middag en voor mijn gevoel een werkdag achter mijn rug. Qua uren bezig zijn, klopt het ook wel, maar werken mag je dat toch niet noemen, op de afwas na dan. Dat hoort niet tot mijn takenpakket. Het is werk, althans vrijwilligerswerk om het nieuwe systeem enigszins te ontlasten zonder dat in alles op mijn extra handen kan worden gerekend.
De afwas was werk genoeg. Ik kan wat van volgestapelde aanrechten en heb een hoop boter op mijn hoofd, als ik nu een partijtje ga lopen mopperen over de hopeloze keukenorganisatie hier. Toch is er een verschil tussen een afwas bewust opstapelen en voor je uit schuiven en een afwas, waar je niet aan toekomt. Bovendien had en heb ik zooi genoeg om het met een beetje uitkienen zelfs met de pannen meer dan een week uit te kunnen zingen zonder noodzaak tot afwassen. Zo werkt dat hier niet. Koken dwingt tot afwas vooraf en dan neem je natuurlijk ook wat van het bestek en de borden mee ...
In feite het systeem, dat je bij veel afwasmachinegebruikers ziet. Je stopt de vuile vaat erin en neemt het relatief schoon, want met watervlekken, eruit, wanneer je iets nodig hebt. Weinig ergerlijker dan dat qua tafel dekken. Dus zo af en toe stort ik me op mijn ochtendhobby en boen niet alleen alles schoon, maar droog het ook af en ruim het op ..... In zoverre dingen een plek hebben tenminste.
Onder de afwas hoorde ik mijn vader zeggen "Hé, borden hebben ook een achterkant!" en "Koken doe in de pannen, maar ook de buitenkant wordt vuil!" terwijl ik zwoegde om het vuile vet op achter-, onder- en buitenkanten en andere snel over het hoofd geziene plekken te verwijderen. Mèt een schuurspons notabene. Dwars tegen al mijn keukenspulprincipes in en dan lukte het nog slechts gedeeltelijk. Volgende keer de volgende laag.
De afwas was werk genoeg. Ik kan wat van volgestapelde aanrechten en heb een hoop boter op mijn hoofd, als ik nu een partijtje ga lopen mopperen over de hopeloze keukenorganisatie hier. Toch is er een verschil tussen een afwas bewust opstapelen en voor je uit schuiven en een afwas, waar je niet aan toekomt. Bovendien had en heb ik zooi genoeg om het met een beetje uitkienen zelfs met de pannen meer dan een week uit te kunnen zingen zonder noodzaak tot afwassen. Zo werkt dat hier niet. Koken dwingt tot afwas vooraf en dan neem je natuurlijk ook wat van het bestek en de borden mee ...
In feite het systeem, dat je bij veel afwasmachinegebruikers ziet. Je stopt de vuile vaat erin en neemt het relatief schoon, want met watervlekken, eruit, wanneer je iets nodig hebt. Weinig ergerlijker dan dat qua tafel dekken. Dus zo af en toe stort ik me op mijn ochtendhobby en boen niet alleen alles schoon, maar droog het ook af en ruim het op ..... In zoverre dingen een plek hebben tenminste.
Onder de afwas hoorde ik mijn vader zeggen "Hé, borden hebben ook een achterkant!" en "Koken doe in de pannen, maar ook de buitenkant wordt vuil!" terwijl ik zwoegde om het vuile vet op achter-, onder- en buitenkanten en andere snel over het hoofd geziene plekken te verwijderen. Mèt een schuurspons notabene. Dwars tegen al mijn keukenspulprincipes in en dan lukte het nog slechts gedeeltelijk. Volgende keer de volgende laag.
Gareel
Boekhouder, ziekenhuis en de blunderende kleermaker ... de laatste losse Franse eindjes, die niks met de verkoop te maken hebben. Een mooie dag om aan alle drie een puntje te draaien. Maar eerst mijn koffie met de naar koe smakende melk. Het is zo'n puntje, waarvan ik me afvraag of ik de natuur wel zo dicht wil benaderen, als ik nu soms doe. Behalve dat de melk zo vol vet is, dat de boter er op drijft, kost al dat koken en afkoelen meer energie en tijd dan een paar pakken in de supermarkt uit de koeling grissen. Maar het belangrijkste blijft de smaak. In de koffie is het niet, waar ik door de jaren heen aan gewend ben geraakt en koud, wat ik af en toe graag doe, heb ik het nog niet eens aangedurft om het te proberen. Alles natuurlijk een kwestie van wennen, omwennen of ontwennen.
Na de koffie met de honden naar buiten. Een klein half uur bergop door inmiddels kniehoog gras, zelfs op de delen, die als weg worden gebruikt. Ik gok globaal iets van 400m naar 550m. Geen directe problemen dus vanwege een mogelijke zeespiegelstijging. De exacte hoogte, waarop ik leef en van de heuvels om me heen, moet ik nog nazoeken. Niet echt interessant. Belangrijker is het frisse gevoel van de ochtend en het steeds wijdsere uitzicht naarmate je de heuveltop nadert. Daarna is de rest van de dag aan de beurt.
Na de koffie met de honden naar buiten. Een klein half uur bergop door inmiddels kniehoog gras, zelfs op de delen, die als weg worden gebruikt. Ik gok globaal iets van 400m naar 550m. Geen directe problemen dus vanwege een mogelijke zeespiegelstijging. De exacte hoogte, waarop ik leef en van de heuvels om me heen, moet ik nog nazoeken. Niet echt interessant. Belangrijker is het frisse gevoel van de ochtend en het steeds wijdsere uitzicht naarmate je de heuveltop nadert. Daarna is de rest van de dag aan de beurt.
woensdag 3 juni 2015
Schudden
Dat was de laatste rekening! Niet eens mogelijk om het in de lokale valuta over te maken, met de extra kosten vandien. Lang leven Europa. Afsluiten die hap. Niet de ergernis over het afrekenen afbreuk laten doen aan de zeer aangename feestelijkheden. Laten we het zien als vuil en scherven, die je na een feest bijeen veegt. De dansvloer, die dankzij het verknoeide pils weer opnieuw in de was moet. Meer dan ervaring genoeg mee. Een kleine 12 uur later dendert dan het volgende feest door dezelfde zaal, over dezelfde vloer, langs dezelfde bar, vaak bezet met hetzelfde personeel.
Morgen gaat de eerste echte dag van het nieuwe leven worden. Opruimen, inruimen, wegruimen. Zien dat ik deze week de volgende lijnenset in de juiste banen weet te leiden. De verhuiszooi naar waar het hoort. De aansluitingen functionerend gemaakt. En de boel een beetje verblijf- en leefbaar ingericht. Er hangen nog wat administratieve staartjes richting Frankrijk en eigenlijk zou ik ook over de zomer heen willen kunnen kijken. Dus ...... precies! Laat gebeuren wat allang gebeurd had kunnen en moeten zijn.
Morgen gaat de eerste echte dag van het nieuwe leven worden. Opruimen, inruimen, wegruimen. Zien dat ik deze week de volgende lijnenset in de juiste banen weet te leiden. De verhuiszooi naar waar het hoort. De aansluitingen functionerend gemaakt. En de boel een beetje verblijf- en leefbaar ingericht. Er hangen nog wat administratieve staartjes richting Frankrijk en eigenlijk zou ik ook over de zomer heen willen kunnen kijken. Dus ...... precies! Laat gebeuren wat allang gebeurd had kunnen en moeten zijn.
Vooruitblik
Vijf uur .... Een dag geblogd. Zin in, maar eindelijk ook tijd voor gevonden. Ergens hangt nog een overpeinzing in de lucht, die me bij mijn pogen ze in woorden te vangen steeds weer wegglipt. Ik zie wel. Het komt terug of niet. Het waren drukke, maar erg heerlijke dagen, waar mijn gedachten niet uitgeschakeld waren, maar ook geen overuren draaiden. Het was feest en dat heb ik en al die anderen, als ik het goed heb begrepen, intens genoten. Er kan niet genoeg gefeest worden.
Trouwen heb ik genoeg gedaan, dus de volgende reden om te feesten zal een andere moeten zijn. Maar als het kan, lijkt me ergens een herhaling wel een aardig idee. Dat enthousiasme moet je natuurlijk wel vast weten te houden. Ik weet me daar sindskort stevig in ondersteunt. Dus dat zal wel gaan lukken. Eerst het huis, dan ergens volgend jaar de huwelijksreis en dan, dan zal eigenlijk pas sprake kunnen zijn van zoiets als en normaal leven. In het midden gelaten wat de invulling van dat 'normale leven' ook zal zijn.
Veel tuin. Baal nu, dat die explosieve mei-start van de tuin een beetje in het honderd is gelopen door de huwelijksperikelen. Zien wat aanstaande vrijdag nog op de markt te krijgen is aan tomaten- en paprikaplanten.
Aandacht voor de beesten. Sammy en Katrien slaan zich wonderwel door alle chaotische toestanden en veranderingen heen en verdienen aandacht als beloning. De katten eisen die aandacht steeds stringenter op. En de puppies willen misschien niet, maar hebben de aandacht nodig om een beetje controleerbaar te worden.
Het internet. De nieuwe site Cov.es, de blogs en andere al wat langer borrelende ideeën. Maar vooral toch de eigen werkplek met een oprit naar de digitale snelweg.
En dan de rest ...... keuken, koken, muziek, boeken, etc. etc.etc.
Trouwen heb ik genoeg gedaan, dus de volgende reden om te feesten zal een andere moeten zijn. Maar als het kan, lijkt me ergens een herhaling wel een aardig idee. Dat enthousiasme moet je natuurlijk wel vast weten te houden. Ik weet me daar sindskort stevig in ondersteunt. Dus dat zal wel gaan lukken. Eerst het huis, dan ergens volgend jaar de huwelijksreis en dan, dan zal eigenlijk pas sprake kunnen zijn van zoiets als en normaal leven. In het midden gelaten wat de invulling van dat 'normale leven' ook zal zijn.
Veel tuin. Baal nu, dat die explosieve mei-start van de tuin een beetje in het honderd is gelopen door de huwelijksperikelen. Zien wat aanstaande vrijdag nog op de markt te krijgen is aan tomaten- en paprikaplanten.
Aandacht voor de beesten. Sammy en Katrien slaan zich wonderwel door alle chaotische toestanden en veranderingen heen en verdienen aandacht als beloning. De katten eisen die aandacht steeds stringenter op. En de puppies willen misschien niet, maar hebben de aandacht nodig om een beetje controleerbaar te worden.
Het internet. De nieuwe site Cov.es, de blogs en andere al wat langer borrelende ideeën. Maar vooral toch de eigen werkplek met een oprit naar de digitale snelweg.
En dan de rest ...... keuken, koken, muziek, boeken, etc. etc.etc.
Abonneren op:
Posts (Atom)