BD

 Anderen zouden misschien hun zegeningen tellen, ik ga stripboeken tellen. Dat levert tenminste wat op. Van Utrecht mee naar Frankrijk gekomen en een van die zaken die -op een halfslachtige poging na- nooit uit de verhuisdozen is gekomen. Dat gaan we maar niet weer meeslepen. Maar wat dan?

 Het begint eerst met "Wacht maar, wie weet pak ik de draad ooit weer op." Ik heb d'r welgeteld 4 of 5 gekocht in de jaren net na het vertrek. Verwaarloosbaar op het totaal. Dan raakt de boel weer in de vergetelheid. Ruimte zat. Het staat niemand in de weg.

 Bij de opruimpogingen in de afgelopen jaren was het steeds een van de obstakels, waar ik tegenaan liep. Wegdoen? Hoe? Wie? Op welke manier? Weggooien uitgesloten. Een voorstel om ze de Jeughulpverlening in te loodsen, hoe nobel idee ook, is het ook niet. Dat is een uitgestelde vorm van vernietigen. Zonde. Het zijn Nederlandse stripboeken, dus veelal slappe kaft. Die overleven geen kinderhanden, die vereisen aandacht en zoiets als zorgvuldige verzorging.

 Het is marktplaats geworden. Opzoek naar iemand, liefst verzamelaar met een gat in z'n verzameling tussen begin jaren '80 en eind jaren '90. Of als leuk begin .... Zien wat het schuift. We zitten inmiddels op een avondje uit in een driesterren restaurant, voor twee, maar voorlopig nog zonder overnachting.

Spelverloop

 De dag verspild? Moeilijk te zeggen. Eigenlijk onmogelijk. Niet het zeggen, maar het verspillen. Het maaien, zagen, branden en ruimen wordt er met een dagje minder niet meer op. Morgen nattigheid, dus gewoon ècht zondag! Niks doen. Niks buiten tenminste. Lekker ergens 'à la Française' de lunch genieten. Misschien, misschien ook niet. Ik zie het wel, als ik morgen de dag uitrol.

 Ik ben opmerkelijk rustig. Geen innerlijke tegenstrijdigheden, mag ik dus concluderen. Ieder zijn eigen inschattingen en positie(s) maar in waardebepalingen neig ik meer naar realiteit dan naar mogelijkheid. De lucht is tot op de laatste zucht uit het systeem verwijderd. Voor een deel blijft het natuurlijk poker, maar ik bluf niet in dit spel. Speel zelfs met het merendeel van de kaarten open op tafel.

 Soit. We laten het betijen. Een goeie Armagnac zou niet verkeerd zijn, of een in alle rust verouderde Grappa. Helaas voorziet de kelder niet in dit soort periodieke opwellingen. En dan weer alcohol. Getvèrdemme wat een vieze gedachte toch. Je moet op dit soort momenten op je hometreiner springen en een X-aantal kilometers over de kling jagen. Ik heb nu al medelijden met de na mij komende generaties ....

Droomvrij

 Tijd voor een meer letterlijke dan overdrachtelijke nachtrust. Morgen weer verder met de rest. Wat niet is, is niet. Als ik iets in mijn leven geleerd heb, is het, dat je niet achter de meiden aan moet hollen ....

Ultimo?

 Het zou zomaar een belangrijke dag kunnen worden. Zo eentje die verschil maakt. Hèt verschil. Of ook niet. Het blijft een mogelijkheid. Ik speel het spel, maak zelfs deels de regels, maar bepaal niet de uitslag. Tenminste niet in mijn eentje. Ik kan het spel weigeren. Dat zou kunnen. Een demonstratie van domheid, die met stip zou binnenkomen op nummer één van mijn blunderlijst.

 Niet doen dus. Maar ook geen scenario's gaan bedenken. Geen indien-als-dan's. Geen camouflerend gebabbel. Geen aanval als verdediging. We laten de dag op ons afkomen. Geen dranghekken. Open vizier. Met vertrouwen in mezelf. Moet wel. Heb niemand om me achter te verbergen.

 Koffie op. Wat vlekjes wegwerken en dan ben ik klaar voor het spel, misschien wel strijd. Eens zien wat het gaat worden. Of de knikkers gaan rollen. Wordt het een glorieuze uittocht of verdiepen we verder ons in de kalmerende effecten van ademhalingstechnieken?? Die laatsten beginnen me eigenlijk een beetje te vervelen.

Omslag(je)?

 Strips in de aanbieding en de bezem door de domeinenkast .... gaat het nu eindelijk ècht beginnen dat vervloekte opruimen? Een activiteit erbij alsof ik nog niet genoeg te doen heb. Was ophangen, raam inzetten, verder met maaizooi verbranden, kettingzaag vernieuwen, tanken, olie verversen in de maaier ...... Eerst de koffie en dan als de sodemieter dorpwaarts, voordat alles weer twee uur buiten de deur op z'n gat zit om de maag te vullen.

 Van een krakend en piepend in beweging komende kar stapje voor stapje in de richting van een goed geöliede machine, die langzaam op stoom komt. Het kan verkeren. Nu de continuïteit nog. Het zou een hoop veranderen.

Breekbaar

 Wiebel-wiebel. Gewankel. Oei. Ai. Niet goed! Ik voel me wegzakken. Reserve-parachutes, vangnetten, valkussens .... alles uit de kast. Het incasseringsvermogen blijkt steeds weer van misleidende stevigheid. Ik kan dit nu niet gebruiken. "Gewoon slikken en aan de slag met fikken.", zou leuk zijn, maar zo werkt het niet. In weerloos meedobberen met de stroom heb ik echter geen zin. Eerst de kolkende binnenwereld tot bedaren brengen en dan het beste uit de middag halen. Zelfde plan maar met een omweg.

 Update, (14:21): Het vuur brandt.

Kabouters

 Vreemd blijft het. Niet het feit dat mensen bewust opzoek zijn naar iets met een groot gebouw en/of gebouwen èn een hoop grond. Maar wel het gegeven, dat men terugschrikt van het werk, dat deze plek in het bijzonder en ieder soortgelijke plek in z'n algemeen met zich mee zal brengen. Wat je hier bij binnenkomst voor je kiezen krijgt, komt elders door het jaar (terrein) of de jaren (gebouwen) heen langs.

 Hoe had men gedacht, dat het onderhoud van de gebouwen en het terrein zich regelt??? Automatisch? Je hebt tegenwoordig van die automatische grasmaaiers, goed voor 2500 m2 maximaal. Laat ik niet flauw doen en de bovengrens op 5000 leggen. Dan heb je er hier altijd nog minimaal een stuk of 7 nodig èn ben je nog niet van het werk verlost, want die dingen kunnen niks met molshopen en het kilometerslange randwerk doet dat ding ook niet. Om over de defectgevoeligheid maar te zwijgen. En dan hebben we het dus alleen nog over de gemakkelijk toegankelijke grasvlaktes gehad ....

 Je hebt hier of de zin, tijd en energie om lekker je armen uit de mouwen te steken of een voldoende gevulde bankrekening of ouwe sok om mensen ervoor in het huren cq. personeel in dienst te nemen. Voordat zelfmaaiend gras, automatische vervend houtwerk, zelfreparerende daken en netjes in brandhoutklare stukken omvallende bomen bestaan zal nog menig eigenaar hier zelf moeten werken.