Matineus?

 De laatste avond van juli. Vanaf morgen vroeger mijn nest uit rollen. Dat lijkt me een aardig idee. Ondanks de wat minder complete nachten is het nog steeds redelijk tot goed slapen met bijbehorend lange nachten. Ik bedoel bedverblijf. De nachten zelf worden niet langer of korter door mijn geslaap. Het deel van de dag, dat zwaar moet inleveren, is de ochtend. Voor een korte periode geen enkel probleem, maar ergens begint het altijd weer te wringen.

 Een ideale ochtend omvat koffie, wandelen/lopen, geschrijf en wat geklooi in het huishouden. Wil ik dat zonder opgejaagd gevoel voor elkaar krijgen, vrees ik echter inmiddels, dat ik ergens in de buurt van zes uur tussen de lakens uit moet komen. Niks op tegen, op zich. Heb de vroege ochtenden al meermaals geprezen, maar dan wel als uitzondering. Een gewoonte zie ik het zo snel niet worden.

 Maar goed, tussen bij zessen en na negenen zit volgens mij ruimte genoeg voor een acceptabel èn werkzaam compromis. Acht uur lijkt me een zwakte bod en bij zevenen te hoog gegrepen voor het moment. Slaan we af op half acht? Is toch gauw een kleine afwas of een extra rondje meer met een tweede kop koffie, die nu geregeld sneuvelt, omdat het middaguur al in het zicht komt. Zien wat ervan terecht komt. Schuiven we de avond weer voor ons uit.

Aantallen

 Rustig. Erg rustig in de blogwereld. De plaatjes willen weer ff niet en de praatjes rollen ook niet met het gewenste gemak uit het toetsenbord. Dat is mijn kant van de zaak. De andere, publieke kant heeft meer nog dan ik last van zomerflauwte. Ja, je blijft het signaleren, ook al is het niet het doel van het blog. De mogelijkheid van lezen bestaat en (dus?) gebeurd het ook. Maar dat dus (!) in zeer wisselende mate. Op zo'n manier, dat het opvalt. De tientallen die het ooit waren, zonder verdwaalde Russen of Amerikanen, zijn het allang niet meer. Er zijn vaste waarden (Duitsland, Frankrijk, Nederland, Roemenië, Verenigde staten), soms intrigerende wisselingen (Duitsland, Oekraïne, Polen) en natuurlijk de toevalstreffers uit de rest van de wereld, maar ook die spoeling wordt dunnetjes.

 Is het erg? Wat is erg? Erg is, als er dagen achtereen niemand zou kijken, denk ik, zelfs als het lezen niet de drijfveer voor het schrijven is. Tot op heden is dat niet voorgekomen. Zelfs niet voor één dag. Ook niet als ik Frankrijk buitensluit, wat eigenlijk door Google gedaan zou moeten worden want dat ben ik tenslotte zelf, als ik de boel 'in het echt' nalees voor de laatste correcties. Toch zoiets als behoefte aan aandacht? Waarschijnlijk wel. Zoiets als onder de mensen zijn in een stad. Omringd maar er niet door lastig gevallen worden. Een soort van aangename achtergrondsruis ipv aandacht opeisende muziek. Wat André Rieu voor mij was, maar niet voor de resterende 17.999 bezoekers van die avond. Raar? Ja! Maar wat?

Uitknop

 Bezig zijn, redelijk gestemd zijn en het toch in de shit zitten ... Ik kan het weer!! De ellende vliegt me nu aan op meta-niveau. Klinkt prachtig, niet? In elk geval terug daar waar het hoort, losgekoppeld van het dagelijkse doen en laten. Met een knop ertussen, die ik indien nodig kan omdraaien. Terugspringen doet ie helaas uit eigener beweging, maar dat is altijd al zo geweest. Lijkt me een aardig idee om van nu af aan, deze verdeling aan te houden. Ergens tussen de koffie en het wandelen door moet het mogelijk zijn, om 's ochtend die knop een ram te geven.

 Overdag tenminste rust en vergeten. Het strijdtoneel verschuift naar de avond en de nacht. Niks nieuws, daar verziekt het ook nu met enige regelmaat de boel. Maar goed, helemaal niks, kan niet meer. Het effect van 'de kop in het zand' verliest z'n zin als je op het spoor staat en de trein nadert in de verte.

Zinnigheid

 Slechte dag, maar bezig. Maffe combinatie. Opruimen. Regelen. Repareren. Van die kleine dingen waar een hoop tijd aan verloren gaat. Bovendien niet één mijn favoriete bezigheden als een van de bezigheden hier ter plekke al überhaupt gelauwerd zou kunnen worden met 'favoriet'. Wat weldegelijk het geval is. Zo'n ramp is het hier nou ook weer niet. Dat is mijn stemming ff wel, zo'n ramp, en dan is het beter om de bui in stilte over te laten waaien. Daar had ik echter geen zin in. Maar wanneer heb ik dat bij wat wel?

 Schrijven, koken, slapen en heel soms een beetje grasmaaien en aanverwante bezigheden. Met de rare kronkel, dat wat als eerste in mij opkomt voor het grootste deel bestaat bij de gratie van het feit, dat ik mijn dagen veelal doorworstel. Maar met alleen koken en slapen zou ik mijn dagen ook kunnen vullen, als het koken tenminste niet alleen voor mezelf is bedoeld. Rondom het opentrekken van een blik kun je een heel ritueel verzinnen, maar of je daar een dag mee gevuld krijgt, waag ik te betwijfelen. Dat werkt anders, als je anderen met een culinair getint idee wilt verrassen.

 Daarbij zijn tuinieren en klussen bepaald geen verkeerde bezigheden. Gecombineerd met deze plek hebben ze helaas hun aantrekkingskracht verloren, zoals een hoop andere zaken ook. Dat komt wel weer, blijven we hopen. Eerst weg hier. Maar goed daar ging het vandaag al de hele dag om. En morgen weer, maar minder. Hopelijk.

Voorbereiden

 Uit welke hoek schrapen we de opbeurende berichten vandaan? Is er nog iets onder handbereik wat op eenvoudige wijze omgebouwd kan worden en als stut kan dienen? Slijten. Wennen. Accepteren. Bij neerleggen. Het gebeurt. Het moet. Het zou kunnen. Lijkt me verkeerd. Maar wat nu? Welke alternatieven zijn nog niet gebruikt of geschikt voor recycling? Is iets te verzinnen wat tot op heden aan mijn aandacht is ontglipt?

 Één noodscenario heb ik nog op de plank liggen. Jezelf voor het blok zetten is tenslotte niet het slimste wat je kunt doen. Het gedwongen uitspelen van je laatste troef, getuigd echter ook niet van kracht. Na die ene achter de hand gehouden uitstelmogelijkheid valt werkelijk de allerlaatste, zichtbare deur achter me in het slot. Een weinig aantrekkelijk vooruitzicht. Wil ik weten wat me aansluitend te wachten staat? Iets zegt me, dat ik daar geen behoefte aan heb. Voor wanhoop is het nog te vroeg, maar misschien is het een idee om er alvast mee te oefenen?

Landen

 Het leek er ff op, maar ik was er duidelijk nog niet. Gebroken nachten? Wat zou het? Vandaag is het weer omgeslagen, ben ik wakker geworden met een onaangenaam besef en gieren sindsdien de zenuwen door mijn lijf. Nou, ik zal niet overdrijven. Het is bewolkt en laat ik het 'gieren' relativeren. Zenuwachtig zijn, omdat het weereens tot je doordringt, dat het op deze wijze niet zo door kan gaan, is voldoende vervelend.

 Nu heb ik wel alle oude bekenden gehad, denk ik zo. De kop is uit het zand. Het zand uit de ogen gewreven. De blik helder. Wil ik dat? Nee. Moet het? Ja. Het moment, waarop hier dingen definitief en compleet anders moeten, nadert. Nadert al een tijdje. Tijden. Ontkennen is een sleets middel geworden. Wat niet betekent, dat ik zoveel meer opschiet door de feiten onder ogen te zien. Op de cruciale punten ligt de oplossing buiten mijn bereik. Tenminste wat een redelijke oplossing betreft. Oplossingen zijn er altijd, zoals er ook geen dilemma's bestaan, enkel meer of minder nare beslissingen.

 De koffie mag/moet vandaag wonderen verrichten, wil ik niet gelijk door de bodem zakken bij aankomst. Terug naar 'Af', min of meer vrijwillig. D'r zijn ergere dingen in het leven, al waag ik het te betwijfelen of je die zo uit den treure bewust meemaakt in de aanloop naar de (anti-)climax. Dat is me dan wel weer gegund. Dat wel.

Breekpunt

 Gisteren niks gedaan dat met 'moeten' te maken had en prompt is het vandaag weer een kwestie van 'er tegen aan hikken". Zou het zo werken? Vast wel een beetje. Het zijn die draadjes, die niet mogen breken. Als je ze in je handen weet te houden, hoef je je niks af te vragen. Liggen ze op de grond, is actie nodig. Actie. Reactie. Tegenactie. Tegenwerking. Afkeer. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Ben wat dat betreft eigenlijk al een aardig end op weg.

 Maar goed. Stimuleren en sturen maar weer. Ik krijg mezelf nog wel op het grasmaaimonster. Dat zal het punt niet wezen. Dat ik daarvoor uitgebreid op mezelf moet inlullen, valt me gewoon tegen. Iedere keer weer. Iedere keer weer die heisa om over de drempel te komen. Voelt meer aan als een stormbaan, dan het feitelijk omdraaien van het contactsleuteltje en rijden maar.

 Niet meer over lullen. Ouwe kleren aan, dito schoenen. Oliepeil controleren. Benzine bijvullen. En gaan met het ding. Over twee à drie uur heb ik de draadjes, waar ze moeten zijn. Dan is dit gezeur voor een paar dagen van de baan.