Sjaan

 Begaan, vergaan, gedaan,
 haan, maan, waan,
 aak, aal, aan,
 as, af, al,
 q, z, y,
 ,
 .

 Iets met woorden. Zou het?
 Zou mooi zijn.
 Je kunt er veel en soms ook meer mee, maar ze lossen zelden iets op.

 Doe mij maar een vrouw.
 Je kunt er vaak niks mee en toch lost het bijna alles op.

Gaan

 Poeh, poeh. Dat wordt ademhalen, neus dicht en doorlopen de komende weken zonder teveel om me heen te kijken. Hoewel .... reflectie kan geen kwaad, hangt een beetje af van hoe het gaat. Het begin van de reeks tegenslagen in 2002, die definitief iets kapot gemaakt zal hebben in Yoland's beleving van ons leven in Frankrijk. Het dieptepunt van mijn moeite met het leven in 2009. En laatst maar geheel niet van het minste gewicht het verlangen naar een nieuw en ander leven in het hier en nu.

 Waar moet je de grens trekken? Het is niet de storm geweest in 1999, toen we hier net 3 maanden waren. Het is ook niet mijn hartaanval geweest in 2001, hoewel die Yoland duidelijk gemaakt zal hebben, hoe ontzettend we hier op elkaar aangewezen waren. Ik gok meer op al die klappen die daarna nog kwamen. Ieder voor zich misschien best te doen, maar het tempo waarin ze elkaar opvolgden maakte een fatsoenlijk herstel tussendoor eigenlijk onmogelijk. Klap, na klap terwijl je toch al twijfelt, valt niet in de categorie positieve stimulans. Dan moet je sterk in je schoenen staan, bereid zijn je af te sluiten en domweg doorgaan. Zo sterk in haar schoenen stond ze niet, maar afgesloten heeft Yoland zich wel en wel compleet. Helaas is ze niet doorgegaan maar weggegaan. Naar Utrecht, hoewel ze zich haar definitief verblijf ongetwijfeld anders had voorgesteld.

 Ik zou er wat voor over hebben, als ik straks zou kunnen zeggen: "Zomer 2012 was de ommekeer."

Maan(d)

 Bezig met het voorbereiden van de nieuwe maand en het bijwerken van de laatste vier weken maakt begin juni me niet vrolijk. Ik heb bovendien niet het idee, dat ik het achter me heb gelaten. Ik heb gewoon weer een nieuw besef aan mijn fiets hangen. Een extraatje en ben daar niet blij mee. Het trekt en sleept, tikt met regelmaat op mijn schouder. "En? Hoe staat het ermee?" Wijsmaken doe ik me werkelijk niks meer. Of ik wil of niet, ik zie het allemaal onder ogen, mijn hele pokkezooi en dat glashelder.

 Ik weet waar mijn voorkeur naar uit gaat en ik weet waar ik in het slechtste geval toe veroordeeld wordt. Alles inmiddels keuzes met als maximaal haalbare het minst slechte. En kon je het maar achter je brengen dan was je er tenminste vanaf en kon het schuren en slijten beginnen. Maar nee, alles zit muurvast. Geen beweging en geen beweging in te krijgen. Aanzetten, afzetten, doorzetten, verzetten en je komt geen centimeter van de plaats. Valse hoop als enige stimulans. Geen wonder dat de boel weer wegzakt, voordat je je aan je eigen haren uit de rotzooi hebt hebt getrokken. Op maar weer naar de volgende cyclus.

Horror

 Dan mag Hitchcock de naam hebben en meneer King er ook wat van kunnen, maar ik bezorg mezelf meer ademhalingsproblemen, hartkloppingen en uitbrekend zweet dan die heren ooit bij mij hebben kunnen bewerkstelligen. Onverwacht uit onverdachte, want mijn eigen hoek word ik erop getrakteerd. Twee afleveringen alweer in de laatste weken en als ik tenminste nog wist wat me daar zo de stuipen op het lijf jaagt, kon ik d'r misschien een beetje vrede mee sluiten. Dacht verdorie dat ik het verleerd was en was voor de afwisseling eens blij met het verlies.

 Ogen sluiten werkt niet, ook bladzijden omslaan hoort niet tot de mogelijkheden. Het enige wat me rest is ondergaan. Overleven! Zo voelt het tenminste aan.

 BAM!! Je kunt het voorvoelen, zien aankomen maar ontwijken lukt mooi niet. Vol voor je kanus, grootbeeld, 3-D zonder hulpmiddelen alleen geluid ontbreekt: Dood. En toch weer niet, tenminste, het kan ff duren maar tenslotte raakt je toch van het leven overtuigd. Het leven dat bonkend, hijgend en zweten door je lijf stampt. Mag het een ons minder zijn? Graag? Alsjeblief. Dankjewel.

Bijna

(24-04-2002) Gisteren nog weer wat klusjes in de huisjes gedaan. Huisje 5 is nu op het poetsen en een plamuurplek na, die nog afgewerkt moet worden, klaar voor de eerste gasten. Verder gisteren het laatste lek (hoop ik) gedicht op de zolder van huisje 2, de afvoer gerepareerd, de gaten in het plafond gedicht die ik van de winter veroorzaakt heb bij het herstellen van de vorstschade, en de beschimmelde kitranden op de badkamer verwijderd. Dat laatste is een echte klote klus, zelfs met iets wat zich kitverwijderaar noemt (wat echt alleen maar voor de laatste restjes is bedoeld), is het vooral veel krabben en eindeloos schoonmaken. Maar de voegen liggen schoon en glimmend op een nieuwe, ditmaal schimmelwerende kitrand te wachten. Dat staat o.a. voor vandaag op het programma.

 Voor de rest staan vandaag nog wat huishoudelijke activiteiten op het programma, een lunch met verse asperges en een goed glas witte Elzaswijn, de buitenboel rond huisje 2 & 5 fatsoeneren, de reeds genoemde kittoestand en dan het verkassen van het gereedschap terug naar huisje 1 waar een nieuwe houtkachel klaar staat om geïnstalleerd te worden. Het tweede deel van de dag, waarschijnlijk pas vanaf begin van de avond is dan weer voor het gras gereserveerd. Of maaien of harken of het reeds bijeen geharkte weghalen. Dat laatste klusje blijft letterlijk makkelijk liggen, wat dan weer nare gevolgen heeft voor het gras daaronder.

 Bij die laatste activiteit mogen de honden vrij en daar genieten ze met volle teugen van. Achter elkaar aan hollend proberen ze de ander in de achterpoten te bijten of ze rennen elkaar gewoonweg overhoop. Dan duiken ze weer een van de meertjes in voor de afkoeling om vervolgens de raarste sprongen te maken in de hoop rondvliegende insecten uit de lucht te kunnen happen. Het was gisteren af en toe moeilijk om de aandacht bij het grasmaaien en vooral het besturen van de tractor te houden. Een boom, dikke kei of waterput zijn geen obstakels die een tractor een halte toe roepen. Die gebundelde berg paardenkrachten wringt zich overal over, langs of domweg erin met alle gevolgen vandien voor de carroserie en natuurlijk ook de bestuurder.

Wachten

 Wensen, werken, in banen leiden, pimpen om een modern woord te gebruiken of domweg hakken, schaven en schuren ... of het iets oplevert is altijd weer afwachten. Wachten op reactie, wachten op resultaat, wachten op deceptie, wachten op mogelijkheden, wachten op wat nooit zal komen, wachten op vanzelfsprekendheden, wachten op maakt niet uit wat èn wachten op nog meer wachten.

 Als het ff kan, kun je daar dus beter niet op wachten. Het gaat niet om wachten maar om doen, al is het wachten!

Tjoe, tjoe

 Al over het aantal van de maand heen en nog 4 dagen te gaan. Ja, het geschrijf gaat vrij aardig, zou iets meer voor de rest mogen gelden. Helaas gaat het een absoluut niet samen met het ander en dat over en weer.Vandaag weer een uit de handen gegleden draad opgepakt. Straks nog een paar uur er aan toe voegen en morgen meer van hetzelfde maar dan anders en hopelijk iets extra's.

 Het zou een geschenk zijn als de woorden en het werk aan deze plek het met elkaar zouden kunnen vinden. Tot op heden blijft die combinatie iets hebben, wat ik me voorstel bij buitenaards contact. Een soort Close encounters of the third kind. Gelukkig was dat een geschreven scenario, dus dat kwam uiteindelijk wel goed. Blijft lullig dat ik geen weet heb wie mijn film schrijft. Nou ja film meer iets van een sitcom met eindeloos hetzelfde steeds net op een wat andere manier. Vrees het ergste wat de rekbaarheid van die herhaling betreft.