4

 Teleurgesteld in het leven? Zoiets dergelijks moet het toch al bijna zijn en ook weer niet. Het veronderstelt namelijk dat ik een beeld gehad moeten hebben bij hoe ik me het leven voorstelde. Dat is maar sporadisch en steeds (zeer) tijdelijk het geval geweest.

 Ja, het leven kost moeite. Steeds weer. En nog steeds. Had ik me dat anders bedacht? Dat weet ik niet, had het me wel gewenst, dat het minder zou zijn of in ieder geval worden. Kan zo'n nauwelijks noemenswaardige tegenvaller de boel zo compleet blokkeren? Ik denk het niet. Bovendien komt een deel van die moeite voort uit mijn moeizame omgang met het bestaan. Meer gevolg dus dan oorzaak.

 Maar gestel dat het zoiets is als teleurgesteld zijn in het leven, wat is het dan, dat maakt, dat het nu nog steeds voortwoekert?? Wat valt tegen? Wat maakt dat het zo tegenvalt? Wat maakt, dat ik steeds weer terugval, onderuit ga ipv langzaam herstel nu ik eindelijk het leven kan leiden, wat ik 20 jaar geleden had kunnen hebben? De vertraging? Maakt de gevorderde leeftijd, dat me de zin van het meeste inmiddels ontgaat? Klinkt plausibel maar niet overtuigend.

3

 Wanneer is de lekkage begonnen? Zoiets kan jaren verborgen blijven en als je door de balken heen zakt, is het niet meer met een pleister of wat kit te verhelpen. Was het de tijd met Yoland? Aan de Gracht? In Frankrijk? Dat zijn meer de druppels geweest, die de emmer lieten overlopen. Ik ben niet zo'n fan van graven, maar dit kan bijna niet anders, dan iets met een lange geschiedenis zijn. Een gestage stapeling door de jaren heen.

 Begonnen met het dêbacle met Irene? Eerder? Zou kunnen, maar dan wordt het wazig. Middelbare school? Van leren ben ik maar zelden of eigenlijk nooit enthousiast geworden. Nog verder terug? De herinnering voor mijn 10e is nauwelijks op eigen beelden gebaseerd. Nu kun je dat omdraaien en dat feit proberen te gebruiken als bewijs voor een weggestopte ervaring in mijn jeugd. Dat is al eens geprobeerd. Ik geloof daar niet in en kan me daar bovendien met de beste wil van de wereld geen voorstelling van maken.

Wat me bij staat is een rustig, enigszins op zichzelf gericht kind. Wat kun je daarmee? Weinig toch? Neemt niet weg, dat er iets van een wereldbeeld moet zijn geweest, dat door de jaren heen aardig wat deuken heeft opgelopen. Grootse ideeën voor het leven of iets van idealen zijn er nooit geweest. Kunnen dus ook geen teleurstelling hebben opgeleverd bij een ongewenste of uitblijvende vervulling. Wat is het dan waar het fout is gegaan en ws nog steeds gaat?

2

 Zinnen verzetten is niet voldoende. Het zijn bakens die verzet moeten worden. Geen bezigheidstherapie om de gedachten af te leiden maar een switch naar iets, dat in staat is tot stimulatieve zelfinstandhouding. Een smaakmaker, een kleurversterker. Tot zover de theorie, maar dan? Welke activiteit kan/moet de kar trekken?

 Lezen? Twijfelachtig. Internet? Dubieus. Tuin? Zinloos. Klussen? Idem dito. Dat geldt voor meer, voor het meeste. Afgezien van een beetje zorgeloos door het leven banjeren, als ik de dagelijkse sleur weet te ontvluchten, voor zolang me dat niet verveelt. En daarmee zijn we bij het volgende punt. Zonder veen geen veenbrand. Er is zoveel wat z'n zin heeft verloren in mijn optiek. Er is weinig constructiefs wat me een warm gevoel weet te geven. In het beste geval lukt het me soms om het af te dwingen. Waarom? Wat ligt hier aan ten grondslag? Wat kraakt mijn motivatie zo compleet? Wat maakt dat niet meer terug wil komen wat er in overvloed geweest is?

 Het kan niet één iets zijn of zijn geweest. Het moet haast wel een proces zijn, dat nog steeds gevoed wordt. Iets beukt gestaag door op mij en mijn leven. Het kost steeds meer energie om ondanks de ontmoediging aan de slag te gaan en bezig te blijven. Ergens lekt iets. Iets wat me niks geeft maar een hoop kost.

1

Nog steeds die overtuiging dat het binnenkort met me afgelopen is. Hardnekkige gedachtenkronkel. Misschien de drank er weereens uitgooien voor een tijdje. Het is weer meer routine dan smaakbeleving. Nonsens natuurlijk, het is als het krantenabonnement opzeggen als je krap bij kas zit doordat je het geld met scheppen tegelijk uitgeeft in kledingzaken.

 Bovendien wat hebben die paar glazen wijn teveel te maken met het promoten van de waarschijnlijkheid van mijn aanstaande verscheiden?? Het is een manier van denken, die in staat is mijn hele leven te beheersen. Beetje buikpijn: darmkanker. Last van de keel: keelkanker. Opgezette klieren: lymfeklierkanker. Hoge nood: prostaatkanker. Moe: leukemie. Rugpijn? Had niet een nicht van Yoland kanker langs de gehele ruggegraat? Als je het kunt afroepen, ben ik hard bezig. Hoe stop je zoiets? Wegstoppen? Ontzenuwen? Mee verzoenen? Bezig zijn? Zinnen verzetten? Een hypochonder is er niks bij.

 Het komt en het gaat gelukkig ook weer, maar op de momenten dat het er is, is het erger dan een zwerm muggen in op een zomeravond. Vaak is het de nasleep van een stevige dip. Alsof alles nagelopen moeten worden op eventuele blijvende gevolgen. Langzaam ebt het dan weg. Verdwijnt smeulend ondergronds om bij een volgende gelegenheid weer op te laaien. Deze keer eens nablussen?

Genoeg

 Regen. Helaas! Gemeend? Ja en Nee, en daar ga ik het voor vandaag bij laten. Het houdt niet over. Ik ben mezelf een beetje zat.

Nota

 De positieve noot. Waar is de positieve noot? Niemand de deur uit, waar is die noot? Een beetje positief hier. Een beetje positief daar? Ja, nou nog melig worden ook. Tijd om het niet bij woorden te laten.

Gepruttel

 De zwarte wolk blijft hangen. Wat kan een mens zwartgallig zijn. De kunst van het zwartkijken. Genoeg zwart voor vandaag? Ik zie het zwart in. Enthousiasme is ver te zoeken, zeg rustig maar zoek. Lijf bokt nog steeds of alweer. Ik ben daar een beetje de draad kwijt geraakt de afgelopen dagen. Zelfs als dingen tegen zitten kun je het overzicht kwijtraken. Het enige positieve vandaag is het mindere weer naar het zich laat aanzien. Verder dus met de gisteren begonnen tuinactiviteit? Goed idee. Ik zal het onthouden voor als het leven weer z'n verantwoording wil nemen ipv ontkennen en afschuiven.

 Iets zit nog niet, zoals het zou moeten zitten. Maar wat? De positieve noot ontbreekt. Maar goed, die moet ook ergens op gebaseerd zijn. Ook hier werkt luchtkastelenbouw maar zeer tijdelijk. Op welke manier is de bal het makkelijkst en snelst weer tot rollen te brengen. De goede bal in het juiste tempo de gewenste kant op. Ja, het luistert allemaal nauwer dan ooit. Kan nauwelijks anders dan dat de leeftijd ook hier een dikke vinger in de pap heeft. Niet vastgeroest, enkel kieskeurig(er). Geen "Hup, wat maakt het uit", het moet 'zin' hebben, hout snijden, bijdragen aan voltooiing, behalve voldoening ook lucht geven en meer van dat soort flauwekul. Eén ding is zeker, het schiet zo niet op.

 Waar is die sprankelende start van de nwe mnd gebleven? Ik kan mezelf maar moeilijk voorspellen. Bij het weer lukt dat de verantwoordelijken inmiddels al redelijk voor een week of 10 dagen. Mijn humeur is wat dat betreft ongrijpbaarder dan een aal in een emmer snot. Kan dat? Blijkbaar.