Realiseren

 Kabbelen en babbelen. Zou leuk zijn, als we weer een beetje in die richting weten te schuiven. Niet dat geëmmer aan zijlijnen, waar we niet om hebben gevraagd. Niet om de lijn èn niet om het geëmmer. Niet dat ik zit te springen om overdadige positiviteit. Daar zakt mijn broek alleen verder van af. Gewoon een beetje nuchter gerealiseerd levensgenot. Zoveel teveel gevraagd lijkt me dat niet.

 Ok, het reikt iets verder dan 'een dak boven mijn hoofd', maar zo heel veel meer verlang ik nu ook weer niet. Het is een beetje, waarmee je verwend bent geweest. Een paar mndn in de hutten, en meer is het echt niet, die dit dorp ook rijk is, zou me laten ervaren, dat minder, veeeeeeeel minder nog steeds levenswaardig is. Maar die uitdaging, heb ik besloten, ga ik aan mij voorbij laten gaan. Ik zal de mensen, en ook hun huishutten niet negeren, maar, zolang het geen noodzaak is, wil ik graag iets meer, namelijk dat wat ik altijd al gehad heb. Geprivilegieerd, ik beken. Is ook goed om je dat te realiseren, maar niet voldoende om het zonder noodzaak op te geven.

 Verder door dus met de queeste naar bad & bed, parket en tegelwerk, op maat gemaakte trappen en glasdeuren, opgeruimde schuren en een hopelijk uitbundig groeiende en bloeiende tuin.

Voorwaar ...

 Beweging. Het teken voor vandaag. En nog gelukt ook om er iets van te maken! Septictank bedrijfsklaar gemaakt. Betalingen verricht. Achter afspraken aangelopen. Noodzakelijke spullen gekocht. En het zowaar nog een beetje naar mijn zin gehad. Een heel klein beetje grip op de zaken doet wonderen. Kleine wonderen maar wenselijke.

 Grip en tegelijkertijd loskomen cq afstand weten te nemen. Waarom moet het altijd weer via feitelijk tegenstrijdige mechanismen? Eenduidige dubbelheid. Zal vast iets met het leven te maken hebben. Mijn hoofd heeft momenteel echter geen behoefte zich hierin vast te bijten.

 Ik volg het trage vorderen van de badkamer. Probeer andere partijen op tijd op de trein te laten springen en houdt de details van de afwerking nauwlettend in de gaten in zoverre mijn aanwezigheid dat toelaat. Geen gekut op de laatste vierkante meters.

Tegenstand

 Het is het nog steeds niet. Me maar weer bezig proberen te houden. Stil vallen kan ik niet gebruiken. Waarom ik zo aanhik tegen zaken, die simpelweg moeten gebeuren en verder niks bijzonders om het lijf hebben, is me een raadsel. De dingen niet doen, maakt de situatie alleen maar ongemakkelijker. Zou wel raar zijn, als dat mijn streven is. Daar ontgaat me de zin van en zin moet iets tenslotte hebben, als je het zo hardnekkig vol weet te houden.

 Misschien gaat ooit ergens een lichtje branden. Voorlopig tast ik in het donker en probeer de boel niet doelbewust op de klippen te laten lopen. Ik tegen mezelf. Een vervelende combinatie.

Stilstand

 Is er nog iets spraakmakens, interessants of anderszins wetenswaardigs uit het toetsenbord te persen? Verder dan de spontane gedachte "Ik ben moe!" gaat het niet. En dat is geen nieuws. Dat was vanmorgen al zo.

Trekkracht

 Ja, we zijn nog niet uitgezeurd, maar hebben de dag ook niet verklooid. Ik heb met bewondering en stijgende verbazing gekeken naar een installateur, die een halve dag kwijt was aan het ophangen van een toiletpot. Ondertussen heb ik de electra-aansluitingen voor de badkamer gerealiseerd.

 Ok, geen standaard pleepot, maar eentje met een uitgekiend, zeg gerust ingenieus ophangsysteem. Net geen click-het-zit systeem, maar zeker geen halve dag benodigende toestand. Tenzij je het niet kent en het moeite kost om van de standaardpotten over te stappen naar een systeem, waarover is nagedacht. De volharding en het uiteindelijk snappen van de bedoeling, is dan bijna toch nog een applausje waard. Nu hoop ik, dat het deksel morgen het niet noodzakelijk maakt om de pot weer van de muur te halen, waar ie met erg veel moeite net goed en wel terecht is gekomen.

 De elektrische verbindingen gaven minder problemen. Het is altijd weer ff nadenken hoe wat op welke manier ook weer zou moeten, maar daarna is het niet meer dan knippen en clicken. Had, kortom, stukken slechter gekund die dag van vandaag. Morgen graag verder zo. En meer mag ook.

Voortslepen

 Moe van het opstaan. Dat gaat de dag niet worden, wat eigenlijk wel fijn zou zijn, als dat wel het geval zou zijn. Weer een hoop op de rails te zetten dan wel aan te duwen. Eigenlijk is alles weer tot stilstand gekomen. Gelukkig niet op doodspoor. Maar iets in beweging krijgen kost qua kracht en energie een veelvoud van iets in beweging houden. En dat op zeven sporen tegelijk, terwijl er meer bijkomt dan afgaat.

 Eén maand, nog één maand en dan zit ik hier een jaar te improviseren. Laat ik hopen dat in die ene maand het restende deel van de woonellende afgehandeld is en ik op eigen tempo en wijze zonder beslommeringen met en/of verstoringen door derden de boel naar eigen inzicht en gezamelijke smaak kan afronden. Dat de plek eindelijk tijd, ruimte en rust voor iets eigens krijgt.

Verspillen

 200 km voor nop, vijf uur door de plee .... en één emailberichtje had dat kunnen voorkomen. Mensen ...