Explosief

 Het ergste gevaar is inmiddels geweken. Ik ben benaderbaar zonder gevaar voor eigen leven. Pfff ...... instanties. Ongezonde instellingen. De onvoorstelbare arrogantie van een of andere trut, die behalve dat ze jou absoluut niet kent ook nog de wijsheid in pacht denkt te hebben, de grootst mogelijk onzin produceert en een informatieve vraag mbt de zin van het gevraagde, ziet als een persoonlijke aanval. Als ik tot een moord in staat geacht moet worden, is dit toch wel een van de meest voor de hand liggende momenten.

 Het speelt nou alweer bijna veertien dagen en behalve traag en dom wordt een vooringenomenheid tentoon gespreid, waar je een hele compagnie aan tenen voor nodig hebt om de plaatsvervangende schaamte enigszins tot uitdrukking te kunnen brengen. Ooooo ..... en dan beseffen, dat er alleen meer en meer en nog meer van dat soort instanties bij zullen komen, waar steeds dommere wichten hun complexen kunnen botvieren op argeloze vraagstellers.

Smeersel

 Een dag 'verloren' aan regelarijen. Het zal de komende weken nog wel vaker gebeuren. Instanties willen papieren en papieren verlangen naar instanties. Het kost uren, kilometers en bergen ergernis, omdat het ambtenaren zijn, waar je ze moet zien los te peuteren of die je bestoken met onbegrijpelijke noodzakelijkheden.

Aftikken

 Ingewikkelde dag. Verkeerd begonnen door een bijna vergeten afspraak. Dan de aflevering van iets waar je al meer dan een week op zit te wachten. De noodzaak een deel van het zooitje door te sturen. Gedoe met verzendingswijzen en pakketafmetingen. En uiteindelijk de notaris waar je iets mee wilde, maar het middaguur daar weer tussen kwam.

 Kortom geen rustig ontwaken. Geen woordgepuzzel om de dag of andere zaken te benoemen. Zelfs geen koffie. Maar ok; eigen schuld, dikke bult.

 Uiteindelijk is alles afgehandeld,. De dag verbruikt en ik in een wat dubieuze stemming.

Sloopwerk

 De Billie's afgebroken! Dan ben je toch een heel end met het inpakwerk, of niet? Nooit gedacht dat ik die krengen ooit nog eens zou meenemen, maar hen wacht een schone taak op de nieuwe plek. Nuttig maar volledig uit het zicht. Van schoonheid kun je de verder praktische en vernuftig in elkaar zittende dingen tenslotte niet betichten.

 Nou een stuk of 20 à 30 of meer keer die twee trappen op en af en de bovenste verdieping is klaar voor de overdracht. Ook de eerste verdieping is zo goed als gedaan. Dus nu toch maar beginnen met die laatste dingetjes in dozen stoppen, ook de rondslingerende zooi op de begane grond. Allemaal dozen waar dan "Diversen" op komt te staan. Slordig maar niks aan te doen.

 Met het gereedschap en de schroef- en spijkerzooi in kratten komt het eind van het dozen vullen in zicht. Ergens rond de 120/130 grote dozen ga ik eindigen. Met 45 boekendozen, niet allemaal gevuld met boeken, een tiental kratten en dan de grotere en vooral onhandigere spullen. De hoeveelheid verbaast me niet. Deels redelijk ingeschat en deels werk je er natuurlijk ook naar toe. Allez laatste loodjes ..... here I come.

Noodrantsoen

 Dat gaat dan toch die beruchte greep in het nekvel worden met links en in één beweging door met rechts een hand peper in de reet stoppen, anders zie ik de dag vandaag niet uit de startblokken komen. Het is niet eens onwil. Het is meer, dat ik het allemaal wel best vind. Eigenlijk ben ik erg makkelijk. Tè makkelijk als het op een leefomgeving aankomt, die ik in mijn eentje bestier. Die dozen zouden daar rustig een paar jaar kunnen staan, zonder dat ik me daaraan zou ergeren. Ik zou gewoon niet meer in die kamer komen en dan is het probleem opgelost. Wat ingepakt zit, kan ik allemaal missen in het dagelijkse doen en laten. Dat zegt wel wat over die meer dan honderd gevulde verhuis- en/of boekendozen.

 De aarzeling van gisteren en dus ook vandaag heeft dan ook deels te maken met de stap dat nòg meer inpakken wel consequenties gaat hebben voor wat ik nog wel kan en wat niet meer, want ingepakt. Wat wordt het noodpakket, dat ik voorlopig het opbergen in een doos ga besparen?? Een paar kleine bordjes, een koffie- en een theemok, een set bestek, een 4-tal pannen, kommetje voor de ontbijtgranen en een paar glazen natuurlijk. Gaat het daar mee lukken of zie ik iets over het hoofd??

 Minder dan één doos aan instrumentarium en dan nog een doos voor de ontbijtvoorraad, pasta, oliën en kruiden .... Twee onmisbare dozen .... Ok, nog een doos voor de kleren en eentje voor wat gereedschap, de rest is luxe ballast. Geen verhuizer nodig. Het zou met gemak in de bagageruimte van mijn auto passen.

Voorbereiden

 Dat was februari. Dit is maart alweer. De 2000ste komt in zicht. Woorden gaan even vlotter dan de plaatjes, die mogen enige extra aandacht, voordat de draad weer breekt. Maar er is meer dat aandacht behoeft en extra ook. Zien wat we vandaag voor elkaar gebokst krijgen. Dozen, kratten, misschien iets met de afwijkende vormen en maten zoals klokken, schilderijen, spiegels en dergelijke.

 Geen idee vooralsnog. Er valt geen onwil te bespeuren, dat is al een pré tov van de dag van gisteren, al begon ook die niet met de hakken in het zand. We laten het gebeuren (of niet) over ons heen komen.We zien wel. Eerst van het steeds zeldzamere moment profiteren, dat ik zin heb in een tweede bak koffie.

 Het wordt een beetje rapen en schrapen vandaag. Op de schaal van afkeer net een stapje hoger dan selecteren. Het moment waarop ik meestal de neiging heb om de boel de boel te laten. Gaan we dit keer niet doen, maar daarmee wordt het niet ineens een bezigheid, die ik fluitend en wel over de bühne zal voeren.

 Over fluitend gesproken ..... daar is de fluiter van gisteren weer. Knap werk zo vroeg in het voorjaar of beter eind winter. Een week geleden ook de eerste trek kraanvogels noordwaarts zien vliegen. Het voorjaar hangt dus in de coulissen. Mag ik een voorstel doen? Een prachtige tweede maarthelft zou mij niet geheel ongelegen komen... Kleine moeite lijkt me, maar een onvergetelijk effect, dat beloof ik.

Ochtendbede

 Twaalf uur onder zeil geweest en met een beetje fantasie zowaar iets van uitgeslapen. Da's nieuw. Da's mooi. Wie weet gaan we dat nog een keertje meemaken ook! Een ochtend waarop je de dag uitdagend in z'n ogen kijkt voor de kippen van stok zijn gekomen. Het zal niet gelijk morgen zijn, maar alle sprankjes geven hoop. Voor een dag als vandaag was vanochtend al mooi genoeg. Heerlijk rekken en strekken en het dekbed nog een keertje over je heen trekken. De uitnodigende zon waren ze vanochtend vergeten.

 Het luistert allemaal nauw tenslotte. De nattigheid buiten was duidelijk hoorbaar. De ramen zichtbaar aan de verkeerde kant beslagen. Geen fluitende vogeltjes zoals gisterochtend. Dan heeft het warme bed een moeilijk te negeren aantrekkingskracht. En de mens moet kunnen accepteren, niet dan? Dus mooi niet direct in de benen. Eerst de badkamer op temperatuur laten komen en zolang de honden zich niet roeren van de zondagse ochtendrust genieten.

 .... en dan de koffie. Nog steeds geen zelfzettende en traplopende versie gevonden. Dan voel je de drempel krimpen. Het verlangen groeien. De ochtend kleur krijgen en tenslotte sta je dus maar op. Wat een koffie niet allemaal voor elkaar krijgt.