Waardering

 Doen we d'r nog eentje?? Voor de evenwichtige overgang tussen de ene en de andere maand? In dit tempo schrijvend haal ik het afgelopen jaar in voor we de helft van de maand gepasseerd zijn. Of dat enkel kwantitatief is en of ook de kwaliteit erop vooruitgegaan is? Moeilijk te zeggen. Ik lees zelden of nooit wat terug. Zou ik een indruk moeten geven, geloof ik niet, dat meer een goed uitgangspunt is voor beter. Daarbij wisselen stemmingen en is het perspectief (weer) veranderd. Bovendien gaan, zoals al vaker benoemd, woorden me beter af als ik kwaad ben of me opwind dan als ik vrolijk door de wereld stap.

 Wil ik hier mee doorgaan, zal niet alleen het blog binnen niet al te lange tijd weer aan een nieuwe versie toe zijn, maar zal ik de dan hopelijk regelmatiger voorkomende periodes met een beter humeur in woorden moeten weten te vatten. Zonder dat de zwarte draad zal verdwijnen. Die illusie heb ik niet meer. Kortom beter wat teveel schrijven dan stil vallen, mocht het schrijven blijven bevallen. Niet dan? Anders heb ik straks behalve regelmatig terugkerende opstartproblemen in de dagelijkse beslommeringen ook nog de strijd aan te gaan met een writer's block.

 Als de allesoverheersende vertrekbehoefte is verdwenen en ik dus ben vertrokken, zullen (hopelijk) meer oude liefdes om mijn aandacht vechten. Met rust weer een boek ter hand nemen, iets met websites doen, in de groentetuin wroeten, koken, fotografie, klussen, etc. Het schrijven zal sterk moeten staan, wil het niet naar de marge gedrukt worden. Wie weet vandaar al die huidige aandacht.

Eigenwijs

 De put in lullen lukt. Eruit lullen behoort met enige vertraging ook tot mijn mogelijkheden. Ik hou patronen, volgordes en triggers in de gaten. Ik probeer te snappen wat wanneer waardoor waar op ingrijpt en wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Ik ken mezelf vrij aardig en dat niet alleen door wat me de afgelopen jaren is overkomen. Eén ding lukt me echter niet. Ik krijg mezelf niet aan de praat. Niet met woorden.

 Ik kan lullen als brugman, argumenteren, vleien, smeken, dreigen. Het gaat het ene oor in en ongebruikt het andere weer uit. Soms lijkt het alsof mijn inzet werkt, maar dat is meer een kwestie van timing. Iedere hond luistert, als je het commando maar op het juiste moment roept.

 Het zag er vandaag goed uit. Het is er deels ook van gekomen. Maar deels ook (nog) niet. De handdoek ligt nog niet in de ring. Mocht ik behoefte voelen, kan ik op mezelf rekenen. Neemt niet weg dat het prettig is te weten, dat morgen weer een dag is. Doe ik vanavond wel wat anders of gewoon niks.

Ying-yang

 Van "druk maken over" naar "schijt hebben aan". Van "vastgedraaid zitten" naar "ruimte maken voor jezelf". Het "zwart" en "wit" waarin ik zit.

Wiebelig

 We balanceren voort op de rand van de richel. Pushen niet, verleiden niet, kijken toe, wachten af. Het beweegt en dat nog vooruit ook! Rustig laten gaan, zou ik zo zeggen. De avond is ver weg. Mogelijkheden te over. Het speculeren laten we maar voor wat het is en richten ons wijselijk op het constateren achteraf. Eerst zien dan geloven. Eerst doen dan druk maken ... of niet.

 Ik zal blij zijn, als ik hier ooit een punt achter kan zetten. Een bijzondere punt , want het zal de duurste punt zijn, die ik ooit in mijn leven heb gezet. Domweg in geld dat het gaat kosten, maar, en waarschijnlijk veel omvangrijker, ook in energie en ....... ja, hoe zeg je dat nu zonder zo'n vervelend woord als 'emotie' te gebruiken? Alles is energie, dus laten we het daar op houden .... fysiek en persoonlijk.

 Na deze pas op de plaats treden we de volgende étappe van deze (mid-)dag tegemoet. Opruimen, schoonmaken, plaats maken, ruimte creëren voor de verder voor(ui)tgang. Gedachtenactiviteiten bij de nul proberen te houden en de afdeling 'Doen' stimuleren. Nog ff geen vrolijke deuntjes. Gewoon door. Bezig zijn. Misschien kan straks dat leuke er ook nog bij.

Invasie

 Ergens vandaan dringt nu de redelijkheid het systeem binnen. Was het de berusting? Het rondje meer met Sammy? Helaas is het moeilijk te concretiseren. Maar het bruggehoofd wordt geslagen, het pad begaanbaar gemaakt. Nu verder. Iets met boodschappen, gebakken vlees opbergen, afwas, opruimen, wassen, grasmaaien en dan zit je tegen de avond als dezelfde/een andere persoon in dezelfde/een andere wereld. Grijs is blauw, geel en rood geworden, bergen zijn heuveltjes geworden en beren om te knuffelen.

 Nog niet te hard juichen. Daar is het een beetje vroeg voor. Laten we dag zijn aarzelende stapjes zetten. A paar concrete of morele meevallers zijn van harte welkom. Straks een muziekje opzetten. De zon draagt zijn steentje al sinds zaterdag bij en lijkt dat nog even vol te gaan houden. Kortom de contouren van die andere versie van hetzelfde doemen op uit de grijstinten van het negatief.

Aftrap

 Het moment "X" is nog niet gearriveerd. Bedachtzaam als ik gekozen heb te zijn, overzie ik mijn omveld met kalme blik. Van binnen komen de zenuwen langzaam aan de kook. De riedel aan herkenbare patronen is bijna afgeraffeld. Eindresultaat was ondanks ontkenning van begin af aan bekend. Kringetjes hebben nou eenmaal de onhebbelijkheid te eindigen waar ze begonnen zijn. Mijn enige vrijheid is de keuze van het begintijdstip, de overgave aan het onvermijdelijke. De stap in het keurslijf en opnieuw aan de slag met mijn Sisyfus-imitatie.

 D'r slingeren nog wat laatste stuiptrekkingen, die het best in de kiem kunnen worden gesmoord. Instinktieve wegloopneigingen, die ontzenuwd moeten worden. De misplaatste behoefte om grootste gebaren met drank te ondersteunen hoofdschuddend ter zijde schuiven. Daar ontgaat me tegenwoordig de zin van, voordat het bloed voldoende op smaak is gebracht met alcohol. En dan zijn daar nog die vele verlokkingen, die op andere momenten weinig aantrekkelijks hebben, maar nu op je deur lopen bonken. Forget it! In alles vreet het verstandige zich in als een parasiet in z'n slachtoffer. Wanneer weet je niet meer beter?

Ontsnapt

 Dat was augustus. Kan me niet meer voor de geest halen hoe het begon en heb weinig behoefte het einde mijn aandacht te schenken. Voorbij is het en moge de rest snel volgen qua 'voorbij zijn'. Ontnuchterd, schoon gebraakt, neem een overeenkomst, wat maakt niet uit. We gaan het -zoals uiteindelijk altijd weer- anders aanpakken, volwassener. Wat dat woord ook verder moge betekenen, de kern is saai en bedachtzaam. De bezigheden vooral puinruimen en terugblikken. Het tempo te traag.