Jammer hè, dat mijn leven zo saai is geworden. Nog ff en ik beleef alleen nog maar lol. Niks geen emotioneel pakkende verdieping meer, enkel nog oppervlakkig genot. Brandende kaarsjes. Cadeautjes rond strooien. Hoofden op hol jagen. Mezelf (laten) verwennen. Tijd te kort komen en meer van die ongein. Weg medeleven en begrip.
Een bluesdeuntje op de achtergrond herinnert aan betere, echtere tijden. Het is dat de kou nog noopt tot enig afzien anders zou het toch heel onchristelijk goed gaan. Zoiets kun je alleen maar wantrouwen, dat kan nooit kloppen. Ergens ligt een of andere tegenslag zich te verkneukelen over mijn argeloosheid, slijpt zijn tanden en wacht geduldig het juiste moment af om ze in me te zetten. Dan kunnen Chuby and Bonamassa weer op vol volume uit de boxen dreunen. Nu kan het nog, het enige geluk bij dit ongeluk, straks levert dat weer eindeloos gezeur op met de buren. Net als de honden die de ene kip na de ander tot nuggets zullen verwerken. Gelukkig blijft het behelpen.
Nu in het voorjaar wat vlinders op rare plekken, een koper ten tonele en bijvoorbeeld onverwachts een geheel onvoorspelbare draai aan mijn bestaan. Wel de prettige kant op aub, maar dat lijkt me te vanzelfsprekend voor woorden.
woensdag 5 december 2012
dinsdag 4 december 2012
Actueel
Mijn suf, verslapen dorpje breeduitgemeten in het lokale wereldnieuws. Lattende relatie slecht woordenwisseling met twee schoten. Da's mijn kop, die uit het regiosuffertje was minder pakkend. Niks stiekem en in het verborgene. Op klaarlichte dag, midden in het gehucht op slechts enige passen van het gemeentehuis. Bam, boem. Wat slechter gemikt, had de burgervader het loodje gelegd ipv de partner.
Ieder Frans huishouden is dank Napoleon minimaal een en vaak meerder schietgevallen rijk. Dat het corpus delicti dus de vorm had van een jachtgeweer verbaast mij niks. Eerder schering en inslag dan uitzondering. Het is een bewijs voor het gebrek aan fantasie bij de gemiddelde Fransmens. Schiet ie daar niet mee op loslopend wild, ongedierte of jachtcollega's dan schiet ie wel z'n eigen kop d'r af of zoals in dit geval z'n vriendin aan mootjes.
En waarom? Roddels gaan snel en waren ruim voor het ter perse gaan al binnen: Verhuizing. Vrouwlief had blijkbaar tegen de zin van het mannetje in besloten om te gaan verhuizen. Leek haar, misschien niet zo onterecht, wel handig. Hij durfde, na 78 jaar het dorp niet te hebben verlaten, die stap naar het naastliggende departement niet aan. Je zult 80 worden, een kortdaat en lief mens zijn en door zo'n schijtlijster aan barrels worden geknald. Schandalig! Hoop voor haar dat het kogels waren en geen hagel.
Ieder Frans huishouden is dank Napoleon minimaal een en vaak meerder schietgevallen rijk. Dat het corpus delicti dus de vorm had van een jachtgeweer verbaast mij niks. Eerder schering en inslag dan uitzondering. Het is een bewijs voor het gebrek aan fantasie bij de gemiddelde Fransmens. Schiet ie daar niet mee op loslopend wild, ongedierte of jachtcollega's dan schiet ie wel z'n eigen kop d'r af of zoals in dit geval z'n vriendin aan mootjes.
En waarom? Roddels gaan snel en waren ruim voor het ter perse gaan al binnen: Verhuizing. Vrouwlief had blijkbaar tegen de zin van het mannetje in besloten om te gaan verhuizen. Leek haar, misschien niet zo onterecht, wel handig. Hij durfde, na 78 jaar het dorp niet te hebben verlaten, die stap naar het naastliggende departement niet aan. Je zult 80 worden, een kortdaat en lief mens zijn en door zo'n schijtlijster aan barrels worden geknald. Schandalig! Hoop voor haar dat het kogels waren en geen hagel.
maandag 3 december 2012
I Salari
Jammergenoeg had de boog geen ramen naar de kant waar je vanaf het grindpad omhoog naar het huis moest lopen. Het zou een prachtig gezicht moeten zijn om van daaruit het hoge deel van het dal te kunnen overzien. De olijfbomen, de kronkelige steeneiken en de daar bovenuit uitstekende, grillige bergkam. Nu kon ik alleen het steegje in kijken. Een smalle, donkere koker die verdween tussen de willekeurig geplaatste huizen van het gehucht.
Verboden gebied! Ik was een grens overschreden. Een grens, die me niet getoond was, maar die voelbaar aanwezig was. Behalve dat je zoiets ‘niet doet’ was er iets, wat me liet merken niet blij te zijn met wat ik deed. Bij iedere pas, die ik deed, verstoor ik een zorgvuldig aangeharkte laan, verstoorde ik een eeuwenoude stilte, verstoorde ik een rust die aanvoelde alsof het een keuze was, zoals ik besloten had om me terug te trekken op I Salari.
Natuurlijk heb ik een verklaring op het puntje van mijn tong liggen voor het geval ik betrapt word, maar de enige echte verklaring is nieuwsgierigheid. Jarenlange, decennialang gekoesterde nieuwsgierigheid. Waar houdt dit huis op? Wat maakt er allemaal deel van uit? Wat zijn de grenzen van I Salari?
De deur hadden we jaren geleden al gevonden op een van onze ontdekkingstochten door het huis. In eerste instantie lijkt het een muurkast, maar in tegenstelling tot alle andere kasten zat de deur opslot. Bovendien had ik me toen al bedacht, dat de deur qua plaatsing waarschijnlijk toegang zou geven tot de boog, die vanuit het huis over de steeg naar het tegenover gelegen huizenblok voerde. Nadere inspectie en vooral wat gerammel aan de deur en een verbogen priem als sleutel bracht me op de overloop van de boog.
De spinnenrag, die me achter de deur de weg versperde, was van een compactheid, dat ik alsnog aarzelde om verder te gaan. Het verstoren van die natuurlijke barrière zou minstens meerdere jaren zichtbaar zijn. Het web had de consistentie van een geweven doek. Even was daar de neiging om er een doorgang uit te snijden, maar daarna in een paar halen de doorgang vrij gemaakt. Een doorgang naar volmaakte duisternis en dat midden op de dag. Zaklamp aangestoken en voetje voor voetje verder geschuifeld. Het donker om me heen was zo intens, dat het licht uit de zaklantaarn opgeslokt leek te worden. Ik zag geen muren, geen plafond en hooguit een halve meter vloer voor mijn voeten. Vanuit mijn tenen trok een ijskoud gevoel omhoog langs mijn benen richting een vuurgolf, die z’n neerwaartse weg was begonnen bij mijn kruin.
Met een ongemakkelijk gevoel in mijn maag maakte ik een langzame draai en keerde terug op mijn schreden, excuseerde me bij de spinnen en hun vele voorouders, trok de deur achter me dicht en deed ‘m opslot met het voornemen hier nooit meer doorheen te gaan.
Verboden gebied! Ik was een grens overschreden. Een grens, die me niet getoond was, maar die voelbaar aanwezig was. Behalve dat je zoiets ‘niet doet’ was er iets, wat me liet merken niet blij te zijn met wat ik deed. Bij iedere pas, die ik deed, verstoor ik een zorgvuldig aangeharkte laan, verstoorde ik een eeuwenoude stilte, verstoorde ik een rust die aanvoelde alsof het een keuze was, zoals ik besloten had om me terug te trekken op I Salari.
Natuurlijk heb ik een verklaring op het puntje van mijn tong liggen voor het geval ik betrapt word, maar de enige echte verklaring is nieuwsgierigheid. Jarenlange, decennialang gekoesterde nieuwsgierigheid. Waar houdt dit huis op? Wat maakt er allemaal deel van uit? Wat zijn de grenzen van I Salari?
De deur hadden we jaren geleden al gevonden op een van onze ontdekkingstochten door het huis. In eerste instantie lijkt het een muurkast, maar in tegenstelling tot alle andere kasten zat de deur opslot. Bovendien had ik me toen al bedacht, dat de deur qua plaatsing waarschijnlijk toegang zou geven tot de boog, die vanuit het huis over de steeg naar het tegenover gelegen huizenblok voerde. Nadere inspectie en vooral wat gerammel aan de deur en een verbogen priem als sleutel bracht me op de overloop van de boog.
De spinnenrag, die me achter de deur de weg versperde, was van een compactheid, dat ik alsnog aarzelde om verder te gaan. Het verstoren van die natuurlijke barrière zou minstens meerdere jaren zichtbaar zijn. Het web had de consistentie van een geweven doek. Even was daar de neiging om er een doorgang uit te snijden, maar daarna in een paar halen de doorgang vrij gemaakt. Een doorgang naar volmaakte duisternis en dat midden op de dag. Zaklamp aangestoken en voetje voor voetje verder geschuifeld. Het donker om me heen was zo intens, dat het licht uit de zaklantaarn opgeslokt leek te worden. Ik zag geen muren, geen plafond en hooguit een halve meter vloer voor mijn voeten. Vanuit mijn tenen trok een ijskoud gevoel omhoog langs mijn benen richting een vuurgolf, die z’n neerwaartse weg was begonnen bij mijn kruin.
Met een ongemakkelijk gevoel in mijn maag maakte ik een langzame draai en keerde terug op mijn schreden, excuseerde me bij de spinnen en hun vele voorouders, trok de deur achter me dicht en deed ‘m opslot met het voornemen hier nooit meer doorheen te gaan.
zondag 2 december 2012
Fin(ish)
Zò, dat was berichtje 366. Klein maar fijn, kort en krachtig! Het jaar is gedaan en ik zit met deze al in de ereronde. Formeel nog 29 dagen te gaan, daar mag ik me mooi doorheen freewheelen. Iedere letter vanaf het begin van dit stukje is een cadeautje. Een cadeautje voor de lezers, vooral lezeressen -kan ik ook niks aan doen- die mij dit jaar heel trouw of wat minder regelmatig op de voet hebben gevolgd. Dank!
Blijft trouwens iets dubbels hebben, fans. Soms helpt het je om door te zetten, vaker is het een blik over je schouder, die je liever kwijt dan rijk bent. Soms verleidt het tot reageren, meestal meer tot een vorm van zelf-censuur. Niet dat er nou zoveel open en bloot het net in wordt geduveld. Die indruk wekt het misschien, maar schijn bedriegt. Het is een vorm van photoshoppen maar dan met woorden, in eigen beheer, heel ambachtelijk zonder digitale hulpmiddelen.
Vraag je maar eens af, wat je nu werkelijk van me weet? Hoe ik mijn dagen vul, mijn voor- en afkeuren, mijn gedachten of gevoelens. De inzage die ik geef, loop chronisch achter de feiten aan en niet alleen achter de feiten. Afgezien van een enkele uitglijer komt alleen naar buiten wat voorbij is, overbodig is geworden, weg kan. Ja, in feite geef ik inzage in mijn vuilniszak, maar ben zo slim om de persoonlijke papieren door de versnipperaar te halen. Nu vertelt een vuilniszak een hoop en kun je al interpreterend een ziel compleet met zaligheid "hinein" projekteren, maar weten ..... dat doet er nu maar één.
Blijft trouwens iets dubbels hebben, fans. Soms helpt het je om door te zetten, vaker is het een blik over je schouder, die je liever kwijt dan rijk bent. Soms verleidt het tot reageren, meestal meer tot een vorm van zelf-censuur. Niet dat er nou zoveel open en bloot het net in wordt geduveld. Die indruk wekt het misschien, maar schijn bedriegt. Het is een vorm van photoshoppen maar dan met woorden, in eigen beheer, heel ambachtelijk zonder digitale hulpmiddelen.
Vraag je maar eens af, wat je nu werkelijk van me weet? Hoe ik mijn dagen vul, mijn voor- en afkeuren, mijn gedachten of gevoelens. De inzage die ik geef, loop chronisch achter de feiten aan en niet alleen achter de feiten. Afgezien van een enkele uitglijer komt alleen naar buiten wat voorbij is, overbodig is geworden, weg kan. Ja, in feite geef ik inzage in mijn vuilniszak, maar ben zo slim om de persoonlijke papieren door de versnipperaar te halen. Nu vertelt een vuilniszak een hoop en kun je al interpreterend een ziel compleet met zaligheid "hinein" projekteren, maar weten ..... dat doet er nu maar één.
Keuken
Je hikt er drie jaar tegen aan, doorstaat een Siberische winter zonder en dan piep je het in 45 minuten. Eindelijk vloeibare olijfolie in de keuken! Zul je zien dat we een stik zachte winter krijgen, wat ik je brom.
Wip
Je hebt soms swingende dagen en soms van die dagen waarop het idee van swingend bezig zijn je vervuld met een diep innerlijke afkeer. Wat voor dag zou het vandaag zijn?? Nee, niks drie keer raden. Eén keer schieten. Het is 50/50, tenminste qua keuze, helaas niet qua dagen. Je snapt, dat ik meer zou willen van die dagen aangestuurd vanuit een innerlijke afkeer. Maar ja, een mens kan niet alles hebben.
Ik geniet dus maar met volle teugen van mijn onwillig hoofd, mijn algeheel desinteresse en het misselijk makende idee van lekker eten. Ik moet wel, voor dat je het weet is het morgen weer voorbij. Loop je weer met het hoofd in de wolken en maar denken dat je de wereld aankunt. Stom, hè?
Ik geniet dus maar met volle teugen van mijn onwillig hoofd, mijn algeheel desinteresse en het misselijk makende idee van lekker eten. Ik moet wel, voor dat je het weet is het morgen weer voorbij. Loop je weer met het hoofd in de wolken en maar denken dat je de wereld aankunt. Stom, hè?
zaterdag 1 december 2012
Feestmaand
Mijn ingewanden door de wringer, vuurwerk in mijn zenuwstelsel en Stephen King aan de knoppen in mijn hoofd. Hallelujah, het was me weer een memorabel nachtje om snel te vergeten.
Abonneren op:
Posts (Atom)