Opwaarts

 Het fysieke verhaal is redelijk controle. Nog een staartje te gaan en hebben we het gehad. Tijd om de gedachtenwirwar op orde te krijgen. Een stevige scheut relativiteit zou geen kwaad kunnen. Waar haal je die zo gauw vandaan?

Update

 Een kleine opkikker uit onverwachte hoek? Net bedacht dat ik mijn hoofd niet meer wilde gebruiken vandaag en een ritje kiezen in ETS2, begint Steam met het updaten van het programma. Soms, normaal gesproken bedoel ik, is dat in een paar tellen gepiept. Nu zegt de popup, dat het bijna een half uur gaat duren. Dat kan alleen de lange verwachte update zijn met nwe wegen, Sicilië Sardinië erbij en nog meer verbeteringen en aanpassingen. Helaas niet mijn thuisland en Bulgarije, dat wordt een uitbreiding waarvoor betaald zal moeten worden. Nu wel ff hopen dat de donkere lucht buiten geen onweer in de komende 16 minuten brengt. Dan moet de stekker eruit en straks alles weer overnieuw.

 Iets nieuws, hoe onbenullig het ook lijkt, is wat ik op het ogenblik goed kan gebruiken. Zien dat ik de overmacht aan zwartgalligheid in mijn gedachtenstroom verdund krijgt.

 Nog 12 minuten. Ik kan niet zeggen, dat ik een voorgevoel had, maar bij de laatste aankomst heb ik niet direct een nwe lading aangekoppeld, wat ik normaal gesproken wel doe. Nu is het afwachten of vanuit de plek waar ik ben (Graz) al direct iets aangeboden wordt waardoor ik de toevoegingen en/of veranderingen direct kan bewonderen.

 Nog 6 minuten en 19 seconden. Het is toch een beetje een Sinterklaasgevoel, waarmee ik nu op het opstarten van het spel zit te wachten. Moet een rare voorstelling zijn voor mensen, die hier helemaal niet mee bezig zijn. Vroeger zeiden mijn ouders dan altijd "Hoe ouder, hoe gekker." als iemand op leeftijd niet op de platgetreden paden bleef.

 Nog 3 minuten en 28 seconden. Had verwacht, dat men langer bezig zou zijn met de publiek toegankelijke Bèta-fase, waar ik me niet aan gewaagd heb. Blijkbaar geen grote problemen.

 Nog 57 seconden. Doeiiii

Re-start

 De vaste routines, je, sorry mijn houvast in normale tijden werken contraproductief als het eens goed misgaat. Vangnet doorgezakt en moet eerst weer opgebouwd worden voor verder gegaan kan worden met waar je mee bezig was. Het arcade-principe. Misser, dan terug naar het begin en alles overnieuw. Gaat over het algemeen steeds sneller, maar toch.

Testrit

 Alles krijgt weer iets van kracht. Krachtig mag het niet heten, maar toch. De eerste test vanochtend was de heuvel op. Een slagje langzamer dan normaal, maar verder niks bijzonders. Had moeite de gezusters onder controle te houden, als ze aan de lijn liepen. Gelukkig vertonen de dames steeds vaker de neiging om te luisteren en lopen ze niet de hele tijd domweg aan de riem te trekken.

 De koffie lijkt me geen problemen te geven, waarna we met de afwas zien hoever het tankje werkelijk weer gevuld was. Siësta, dat is een ding wat zeker is.

 Vrijdag de eerste afspraak buiten de deur. Dat ga ik redden, schat ik zo in. En dan is de week ook alweer voorbij. Het weekeinde schijnt aardig, dwz tenminste droog weer te geven. Kan ik verder schoffelend bijkomen. Het vaste dak op de tomatentunnel, wat deze week één van de plannen was, zie ik er niet van komen, maar wie weet verras ik mezelf. Zo gaat al met al weer een week verloren. zonde van de tijd.

Verweking

Douglas Murray: 'Mensen werden ooit bewonderd om heldendom, nu om slachtofferschap'

 Ik ben niet de enige die zo denkt.....

Zombieus

 Mag hopen dat er morgen serieus meer 'leven' in me zit. Zo leeggelopen is niks. Het is hoe een zombie zich moet voelen, denk ik. Nu ben ik niet de grootste kwebbel of een drukke wervelwind maar als het kleinste beetje sociale interactie meer energie kost dan een hele dag spitten, dan is dat niet mijn normale doen.

 En als het nou alleen het fysieke was waar het effe aan schort en waarna je weer vrolijk verder gaat alsof niks aan de hand is geweest, dan was het nog niet zo'n punt. Twee, drie dagen een pas op de plaats en dan weer verder. Nee, er gaat op een moment als dit, en ik heb inmiddels meer ervaring, een buldozer door mijn bestaan en gooit alles overhoop. Net als na een heftige onweersbui is het eerst opruimen, schade opnemen, heroriënteren en dan langzaam aan de draad weer oppakken. De vaart is uit de bezigheden of meer het bezig zijn.

 Over 'vaart' valt dan van mening te verschillen, maar het liep net lekker. Opschakelen naar meer behoorde tot de mogelijkheden. Nu weer teruggeworpen. Nog steeds, maar gelukkig in mindere mate, 'het 3 vooruit en 2 terug'-principe.

Buuv

 ... ?? een heftige vrijpartij waar de vonken bijna vanaf sprongen. Dat is op zich natuurlijk niks bijzonders, ware het niet dat het met mijn buurvrouw uit de Tuindorp-periode in Utrecht was. Een, wat zal ik zeggen, vitale zestiger. Ik had mijn huidige leeftijd en zij leek niet ouder geworden. Setting niet een van onze flats maar iets studentenflatachtigs, waar zij zich ongevraagd op mijn bedsofa had genesteld. We werden gestoord door een meisje van een jaar of zes dat de kamer in kwam lopen. Bij het naar buiten zetten van de kleuter werd me gevraagd of ik mijn radio wilde ophalen. Ik wist van niks. In de ooit gemeenschappelijk doucheruimte zat een electronicawerkplaats. De radio, een oude transistor van Yoland was volgens hen niet de radio waar het om ging. Wat ze me presenteerden herkende ik niet. Terug op de kamer lag de buurvrouw nog steeds op de sofa maar het aantrekkingseffect was verdwenen ....

 Verzoening met de ouderdom of erger? En wat heeft die radio daarmee te maken?